Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η είδηση ότι μια εισαγγελέας εγκατέλειψε την επαγγελματική και κοινωνική της ζωή για να γίνει μοναχή παρουσιάστηκε από κάποιους περίπου σαν κάτι σπουδαίο και αξιοθαύμαστο.

Προσωπικά, όμως, δυσκολεύομαι να δω τι ακριβώς είναι το ηρωικό στο να αποσύρεται ένας άνθρωπος από την πραγματική ζωή και την κοινωνία.

Όταν κάποιος έχει μόρφωση, θέση και δυνατότητα να προσφέρει ουσιαστικά στον κόσμο, η επιλογή της απομόνωσης γεννά εύλογα ερωτήματα.

Συχνά πίσω από τέτοιες αποφάσεις μπορεί να υπάρχουν προσωπικά αδιέξοδα, απογοητεύσεις ή μια ανάγκη φυγής από την πίεση και τις δυσκολίες της ζωής.

Και μέσα σε όλα αυτά εμφανίζεται και ο Ανδρέας Καραγιάννης ηλίθιος εκπρόσωπος ίσως της εκκλησίας να δηλώνει ότι έχει γίνει «trend» να γίνεται κάποιος μοναχός ή μοναχή.

Η άποψη αυτή ακούγεται όχι μόνο επιφανειακή αλλά και προκλητικά αφελής.

Το να παρουσιάζεται ο μοναχισμός σαν μόδα ή lifestyle επιλογή δείχνει πλήρη αποκοπή από την πραγματικότητα της κοινωνίας και των προβλημάτων της.

Αντί να ενθαρρύνονται οι άνθρωποι να δημιουργούν, να αγωνίζονται και να προσφέρουν μέσα στον κόσμο, προβάλλεται σχεδόν σαν ιδανικό η αποχώρηση από αυτόν.

Η κοινωνία χρειάζεται ανθρώπους ενεργούς, με σκέψη, παρουσία και συμμετοχή — όχι ανθρώπους που εγκαταλείπουν τη ζωή για να κλειστούν σε έναν απομονωμένο τρόπο ύπαρξης.

Η πραγματική δύναμη δεν είναι η φυγή. Είναι να αντέχεις την πραγματικότητα και να παλεύεις μέσα σε αυτήν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους