Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ ΝΑ ΞΕΣΗΚΩΘΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ, ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΘΕΙ ΜΙΑ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΔΙΑΤΑΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΖΩΑ; ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΜΙΛΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑ "ΑΡΙΣΤΕΙΑ Υπάρχουν στιγμές, που αποκαλύπτουν με τον πιο ωμό τρόπο πώς λειτουργεί το πολιτικό σύστημα αυτής της χώρας.

Υπάρχουν στιγμές, που αποδεικνύουν ότι η κοινωνία των πολιτών, οι εθελοντές, οι ακτιβιστές και όσοι αρνούνται να σιωπήσουν, αποτελούν το τελευταίο ανάχωμα, απέναντι στην προχειρότητα, την αδιαφάνεια και τις πολιτικές αποφάσεις, που λαμβάνονται πίσω από κλειστές πόρτες.

Μία τέτοια στιγμή, ήταν και η υπόθεση της παραγράφου 3 του άρθρου 720, του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών.

Μια διάταξη που προκάλεσε τεράστια αναστάτωση.

Μια διάταξη που δημιούργησε εύλογες υποψίες.

Μια διάταξη που πολλοί πολίτες, νομικοί, φιλοζωικές οργανώσεις και ενεργοί πολίτες, θεώρησαν ότι άνοιγε επικίνδυνα παράθυρα ερμηνειών και θα μπορούσε να οδηγήσει σε καθεστώς μειωμένης λογοδοσίας για αυτοδιοικητικούς παράγοντες.

Και ξαφνικά, μετά τον θόρυβο.

Μετά τις αντιδράσεις.

Μετά τις δημόσιες καταγγελίες.

Μετά την κατακραυγή.

Μετά τα χιλιάδες σχόλια.

Μετά την πίεση.

Ανακοινώνεται ότι η διάταξη θα αναδιατυπωθεί.

Και εδώ γεννάται το πρώτο μεγάλο ερώτημα: Αν όλα ήταν σωστά, γιατί αλλάζει; Κανείς δεν αναδιατυπώνει μια άψογη διάταξη.

Κανείς δεν διορθώνει κάτι που δεν παρουσιάζει πρόβλημα.

Κανείς δεν επιστρέφει στο τραπέζι του σχεδιασμού, αν δεν έχει αντιληφθεί ότι υπάρχει σοβαρό πολιτικό, κοινωνικό, ή νομικό ζήτημα.

Ας σταματήσουν λοιπόν οι επικοινωνιακές ακροβασίες.

Η πραγματικότητα είναι απλή.

Αν δεν είχε ξεσηκωθεί η κοινωνία, η διάταξη θα προχωρούσε.

Αν δεν υπήρχαν οι αντιδράσεις, κανείς δεν θα μιλούσε σήμερα για αναδιατύπωση.

Αν δεν υπήρχε δημόσιος έλεγχος, η υπόθεση πιθανότατα θα είχε περάσει στα ψιλά γράμματα.

Και αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Όχι μόνο η ίδια η διάταξη.

Αλλά ο τρόπος με τον οποίο φτάσαμε μέχρι εδώ.

Πώς είναι δυνατόν μια τόσο σημαντική νομοθετική πρόβλεψη να κατατεθεί με τέτοια διατύπωση; Πόσοι άνθρωποι τη διάβασαν; Πόσοι την ενέκριναν; Πόσοι συμμετείχαν στη σύνταξή της; Πόσοι ειδικοί κλήθηκαν να εκφράσουν γνώμη; Πόσοι προειδοποίησαν και αγνοήθηκαν; Ή μήπως κανείς δεν μπήκε στον κόπο να εξετάσει σοβαρά τις πιθανές συνέπειες; Γιατί αν ισχύει το δεύτερο, τότε μιλάμε για νομοθετική προχειρότητα πρωτοφανών διαστάσεων.

Και αν ισχύει το πρώτο, τότε μιλάμε για κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό.

Σε κάθε περίπτωση, κάποιος οφείλει να δώσει εξηγήσεις.

Η κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια έχει επενδύσει πολιτικά στην εικόνα της αποτελεσματικότητας.

Έχει επενδύσει στην εικόνα της τεχνοκρατικής επάρκειας.

Έχει επενδύσει στην εικόνα της «αριστείας». Όμως η αριστεία δεν μετριέται στα δελτία Τύπου.

Η αριστεία δεν μετριέται στις συνεντεύξεις.

Η αριστεία δεν μετριέται στις φωτογραφίες και στα επικοινωνιακά βίντεο.

Η αριστεία μετριέται στο αποτέλεσμα.

Και όταν χρειάζεται να ξεσηκωθεί ολόκληρη η κοινωνία, για να διορθωθεί μια νομοθετική διάταξη, τότε το αποτέλεσμα μόνο άριστο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.

Οι πολίτες δεν πληρώνουν υπουργούς, για να κάνουν λάθη και να τα διορθώνουν μετά από κατακραυγή.

Οι πολίτες πληρώνουν υπουργούς, για να μην κάνουν τέτοια λάθη εξαρχής.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία.

Το θέμα δεν είναι μόνο η συγκεκριμένη διάταξη.

Το θέμα είναι μια νοοτροπία.

Η νοοτροπία της πολιτικής αλαζονείας.

Η νοοτροπία που θεωρεί ότι η κοινωνία δεν διαβάζει.

Ότι η κοινωνία δεν καταλαβαίνει.

Ότι η κοινωνία δεν παρακολουθεί.

Ότι η κοινωνία δεν θα αντιδράσει.

Κάθε φορά όμως που συμβαίνει κάτι τέτοιο, οι πολίτες αποδεικνύουν το αντίθετο.

Αποδεικνύουν ότι διαβάζουν.

Αποδεικνύουν ότι αντιλαμβάνονται.

Αποδεικνύουν ότι δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία της δημοκρατίας.

Αποδεικνύουν ότι η δημόσια διαβούλευση έχει νόημα, μόνο όταν οι πολίτες συμμετέχουν ενεργά.

Και αυτή τη φορά συμμετείχαν. Μαζικά. Δυναμικά. Αποφασιστικά.

Δεν ήταν μόνο οι φιλόζωοι.

Δεν ήταν μόνο οι οργανώσεις.

Δεν ήταν μόνο οι εθελοντές.

Ήταν άνθρωποι που ίσως δεν είχαν ποτέ ασχοληθεί με το συγκεκριμένο ζήτημα, αλλά κατάλαβαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.

Κατάλαβαν ότι η λογοδοσία δεν είναι διαπραγματεύσιμη.

Κατάλαβαν ότι κανείς δεν πρέπει να βρίσκεται υπεράνω ελέγχου.

Κατάλαβαν ότι οι δημόσιοι λειτουργοί, υπάρχουν για να υπηρετούν την κοινωνία και όχι για να προστατεύονται από αυτήν.

Η υπόθεση αυτή ανέδειξε επίσης κάτι ακόμη.

Το τεράστιο έλλειμμα εμπιστοσύνης που υπάρχει πλέον, ανάμεσα στην κοινωνία και το πολιτικό σύστημα.

Όταν μια διάταξη προκαλεί τέτοια έκρηξη αντιδράσεων, αυτό σημαίνει ότι οι πολίτες δεν αισθάνονται ασφαλείς.

Δεν αισθάνονται ότι οι θεσμοί λειτουργούν υπέρ τους.

Δεν αισθάνονται ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται, με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον.

Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο μήνυμα από όλα.

Γιατί οι δημοκρατίες δεν καταρρέουν μόνο από τα λάθη.

Καταρρέουν όταν χάνεται η εμπιστοσύνη.

Καταρρέουν όταν οι πολίτες πιστεύουν ότι πρέπει να ελέγχουν κάθε λέξη, κάθε παράγραφο και κάθε διάταξη, για να διασφαλίσουν ότι δεν κρύβεται κάτι εις βάρος τους.

Και δυστυχώς, πολλές φορές η πραγματικότητα τους δικαιώνει.

Όσο για τα ζώα, αυτά παραμένουν τα μεγάλα θύματα της πολιτικής ανεπάρκειας.

Ενώ η χώρα θα έπρεπε να συζητά, πώς θα εξαλειφθούν οι κακοποιήσεις.

Πώς θα σταματήσουν οι δηλητηριάσεις και οι ευθανασίες.

Πώς θα ελεγχθούν οι παράνομες εκτροφές.

Πώς θα εφαρμοστεί η ευζωία.

Πώς θα στηριχθούν οι εθελοντές.

Πώς θα ενισχυθούν δομές-sanctuaries και οχι δημοτικά κολαστηρια.

Πώς θα επιταχυνθεί η απονομή δικαιοσύνης.

Αντί γι' αυτά, βρισκόμαστε ξανά να συζητάμε για διατάξεις, που προκαλούν ανησυχία και απαιτούν διορθώσεις.

Αυτό δεν είναι πρόοδος.

Αυτό είναι οπισθοδρόμηση. Το Πανελλαδικό Κίνημα κατά της Κακοποίησης των Ζώων, θα συνεχίσει να παρακολουθεί κάθε εξέλιξη.

Θα συνεχίσει να ελέγχει κάθε νομοθετική πρωτοβουλία.

Θα συνεχίσει να αναδεικνύει κάθε προβληματική διάταξη.

Θα συνεχίσει να συγκρούεται με κάθε μορφή αυθαιρεσίας.

Αλλά θα συνεχίσει επίσης να αναγνωρίζει κάθε θετική κίνηση, όταν αυτή γίνεται.

Γιατί ο αγώνας μας δεν είναι κομματικός.

Δεν είναι προσωπικός.

Δεν είναι επικοινωνιακός.

Είναι αγώνας δικαιοσύνης.

Είναι αγώνας διαφάνειας.

Είναι αγώνας λογοδοσίας.

Είναι αγώνας για τα ζώα που δεν έχουν φωνή.

Και το μήνυμα προς κάθε υπουργό, κάθε βουλευτή, κάθε αυτοδιοικητικό και κάθε κρατικό αξιωματούχο είναι ξεκάθαρο: Οι εποχές της σιωπής έχουν τελειώσει.

Οι πολίτες παρακολουθούν.

Οι πολίτες διαβάζουν.

Οι πολίτες ελέγχουν.

Οι πολίτες αντιδρούν.

Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να σκύψουν το κεφάλι, καμία άδικη διάταξη, καμία προχειρότητα και καμία πολιτική αλαζονεία, δεν θα μένει αναπάντητη. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους