Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το 1977, η Δραπετσώνα δεν θυμόταν τίποτα. Οι πληγές της χούντας ήταν νωπές, τα βασανιστήρια ζούσαν σε υπόγεια, και οι μάνες μάθαιναν να κοιμούνται πάνω στις φωτογραφίες.

Μια απ’ αυτές ήταν η Αντιγόνη. Μοδίστρα. Χήρα. Μητέρα.

Ένα πρωί ο γιος της, ο Αντώνης, βγήκε για να μοιράσει φυλλάδια.

Δεν ξαναγύρισε.

Κανείς στην αστυνομία, κανείς στο στρατό δεν ήξερε.

Ένας συνταγματάρχης της είπε: "Ξεγράψτε τον, κυρά μου". Εκείνη δεν ξέγραψε.

Εκείνη έραψε μια κορδέλα στο σακάκι και βγήκε στην πλατεία Κάνιγγος.

Δεκαπέντε γυναίκες, με φωτογραφίες στα χέρια, περπάτησαν αντίθετα στον ήλιο.

Τις είπαν τρελές.

Τις χλεύασαν.

Τις απείλησαν.

Κι όμως, μέσα σ’ αυτόν τον κύκλο της σιωπής, γεννήθηκε κάτι που η χούντα φοβόταν περισσότερο απ’ τις βόμβες: η αλήθεια.

Κι ύστερα ήρθε ο Μιχάλης.

Γλυκομίλητος, με γυαλιά και έναν κόκκινο φάκελο. "Σας βοηθάω", είπε. "Ξέρω γραφεία στο εξωτερικό". Εκείνες πίστεψαν.

Του έδωσαν ονόματα, ημερομηνίες, στοιχεία, φωτογραφίες.

Εκείνος τα κατέγραψε όλα σε μια λίστα.

Μία μέρα μετά τη δημοσίευση, την ίδια νύχτα, δύο μαύρα Citroën σταμάτησαν έξω απ’ το σπίτι της Αντιγόνης.

Απόψε, δεν θα σας πω πού την πήγαν.

Δεν θα σας πω ποιος χάιδεψε τα μαλλιά της πριν πεθάνει.

Θα σας πω μόνο αυτό: όταν τριάντα χρόνια μετά οι επιστήμονες άνοιξαν τον τάφο της, τα χέρια της ήταν ακόμα σε θέση ραψίματος, σαν να τελείωνε ένα ρούχο που ποτέ κανείς δε φόρεσε.

Η ιστορία συνεχίζεται.

Κι αν θέλετε να μάθετε ποιος ήταν ο Μιχάλης, και αν η Μαργέτα έζησε για να μιλήσει… συνεχίστε διάβασμα στα σχόλια. 👉 Αν θέλεις να μάθεις τι απέγινε ο προδότης και αν οι μάνες δικαιώθηκαν, πάτα "Δες τα σχόλια" και συνέχισε το ταξίδι...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους