Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτή τη στιγμή, στη Σύρο, ετοιμάζεται συγκέντρωση για την άφιξη του ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου Crown Iris — και η λιμενάρχης κάνει ήδη το παιχνίδι της: επιχειρεί να παρουσιάσει εκ των προτέρων τη συγκέντρωση ως απόπειρα επεισοδίων εναντίον των επιβατών, για να νομιμοποιήσει την απαγόρευση ή την αστυνομική επέμβαση.

Το έργο το ξέρουμε.

Ο τουρισμός της γενοκτονίας έκανε έναρξη σεζόν, και μαζί του ξεκίνησε και η καταστολή όσων αντιδρούν. (Βλ. Από BDS Greece στα σχόλια) Ο Πειραιάς χθες και το Ναύπλιο σήμερα έκαναν την αρχή! Πρέπει λοιπόν να δούμε καθαρά τι διακυβεύεται.

Ο τουρισμός της γενοκτονίας είναι ένα πραγματικό μέτωπο για το λαϊκό κίνημα.

Δεν είναι απλά ένα σύνθημα. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε τόπο ξεκούρασης και αναψυχής για δεκάδες χιλιάδες εφέδρους που υλοποίησαν τη γενοκτονία, και για πλήθος υποστηρικτών της — Ισραηλινών και όχι μόνο — που έρχονται διακοπές και επιχειρούν κιόλας να επιβάλουν εδώ τη στήριξή τους στη σφαγή.

Το έχουμε ήδη δει.

Πέρσι, επιβάτης του ίδιου κρουαζιερόπλοιου επιτέθηκε σε μαγαζάτορα στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης, επειδή είχε βάλει ταμπέλα ενάντια στη γενοκτονία. Στην Αξιώτισσα της Νάξου, Βρετανοί —όχι Ισραηλινοί— υποστηρικτές της γενοκτονίας έστησαν σκηνικό σε μαγαζί, πάλι επειδή είχε ταμπέλα κατά της σφαγής.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι ποιος είσαι ή τι πιστεύεις· είναι αν υποστηρίζεις και επιβάλλεις την υποστήριξη σε μια γενοκτονία.

Όμως και το κρουαζιερόπλοιο δεν μπορεί να παρουσιάζεται απλά σαν ένα καράβι που μεταφέρει τουρίστες! Πέρσι, στο ίδιο νησί, τη Σύρο, οι ίδιοι οι επιβάτες του καταγράφηκαν να φωνάζουν από το κατάστρωμα «Θάνατος στους Άραβες» και «Η Γάζα είναι νεκροταφείο». Δεν το λέμε εμείς — το έλεγαν οι ίδιοι, μπροστά στην κάμερα.

Κι ας το προσέξουμε: τέτοια συνθήματα συνιστούν υποκίνηση ρατσιστικής βίας και μίσους, που τιμωρείται από τον νόμο.

Κι όμως, καμία αυτεπάγγελτη κίνηση από εισαγγελέα.

Όταν πρόκειται για τη στήριξη του Ισραήλ, η Δικαιοσύνη κοιτάζει αλλού.

Και δεν είναι μόνο οι επιβάτες.

Το ίδιο πλοίο έχει κάνει συνεργασίες με τα ασφαλιστικά ταμεία των Ισραηλινών αστυνομικών και των δεσμοφυλάκων — των ένστολων σωμάτων που είναι η προέκταση του απαρτχάιντ και της κατοχής.

Μιλάμε για τη σωφρονιστική υπηρεσία που είναι άμεσα εμπλεκόμενη στα βασανιστήρια Παλαιστινίων κρατουμένων: από τον Οκτώβριο του 2023, τουλάχιστον 94 Παλαιστίνιοι έχουν πεθάνει υπό ισραηλινή κράτηση, σύμφωνα με την ισραηλινή οργάνωση Physicians for Human Rights — αριθμό που επιβεβαιώνει και η Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα βασανιστήρια, καταγγέλλοντας ότι οι θάνατοι δεν διερευνώνται και ότι η ατιμωρησία είναι ο κανόνας.

Θα ξανακούσουμε, βέβαια, τις κατηγορίες περί αντισημιτισμού.

Είναι, απλά, γελοίες και το πιστοποιεί η πραγματικότητα! Οι επιβάτες δεν στοχοποιούνται επειδή είναι Εβραίοι.

Στοχοποιούνται γι' αυτό που κάνουν και γι' αυτό που λένε.

Όποιος, οποιουδήποτε θρησκεύματος ή υπηκοότητας, στεκόταν σε ένα κατάστρωμα φωνάζοντας «θάνατος στους Άραβες», θα ήταν εξίσου ανεπιθύμητος — το είδαμε άλλωστε και με τους Βρετανούς στη Νάξο.

Το κριτήριό δεν είναι η καταγωγή ή η πίστη· είναι η συμμετοχή ή η υποστήριξη σε εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Γι' αυτό και το αίτημα που προβάλλει το BDS Greece για ελέγχους στα σύνορα αφορά όσους υπηρέτησαν στον ισραηλινό στρατό μετά τον Οκτώβριο του 2023 ανεξαρτήτως υπηκοότητας — όχι όσους είναι Εβραίοι.

Όμως για να γίνει αυτό πράξη, ο βασικός όγκος όσων ήταν στον στρατό που έκανε τη γενοκοκτονία, πρέπει να ελέγχεται - άρα να καταργηθεί η δυνατότητα να έρχονται εδώ χωρίς βίζα, ώστε να προηγείται αυτός ο έλεγχος.

Και κάτι πιο ουσιώδες: η ταύτιση των Εβραίων με το κράτος του Ισραήλ είναι το ίδιο αντισημιτικό.

Φορτώνει σε κάθε Εβραίο του κόσμου τα εγκλήματα ενός κράτους.

Το κίνημα αλληλεγγύης σε όλον τον πλανήτη αρνείται αυτή την ταύτιση.

Ξεχωρίζουμε το ισραηλινό κράτος και τον στρατό του από τους Εβραίους — και θυμίζουμε ότι πλήθος Εβραίων, σε όλον τον κόσμο, στέκονται απέναντι στη γενοκτονία και είναι κομμάτι του ίδιου του κινήματος.

Αν η στοχοποίηση ήταν θρησκευτική, θα υπήρχε έστω μία καταγγελία Εβραίου τουρίστα ότι τον στοχοποιήσαν εδώ για το θρήσκευμά του.

Δεν υπάρχει ούτε μία.

Έχουμε δείξει ότι μπορούμε.

Η πανελλαδική δράση στις 10 Αυγούστου πέρσι ήταν επιτυχία, και πρέπει να είναι ο οδηγός μας για φέτος: συντονισμένα, παντού, μαζικά.

Μόνο που αυτό δεν επαναλαμβάνεται από μόνο του — και εδώ είναι που πρέπει να μιλήσουμε ειλικρινά.

Η συγκέντρωση του Πειραιά προχθές το έδειξε καθαρά: δεν δουλεύτηκε έγκαιρα, δεν έγινε άνοιγμα σε σωματεία και συλλόγους.

Αν δεν είχαν κινηθεί το Σωματείο Εργαζομένων του ΟΛΠ και κάποιοι Φοιτητικοί Σύλλογοι με πρωτοβουλία των ΕΑΑΚ, η συγκέντρωση θα ήταν και ισχνή και χωρίς τη μαζική νομιμοποίηση που χρειάζεται απέναντι στην καταστολή και την προβοκάτσια- όπως αυτή που πάει να στηθεί στη Σύρο.

Και εδώ πρέπει να ειπωθεί κάτι πιο σκληρό, γιατί το ξέρουμε όλοι αλλά σπάνια διατυπώνεται.

Υπάρχει στον χώρο του αριστερισμού και της αναρχίας μια εμμονή με τη διαρκή δημιουργία ομάδων και πρωτοβουλιών που στην πραγματικότητα αναφέρονται απλώς στον εαυτό τους.

Έχω χάσει το μέτρημα — κυριολεκτικά.

Ευτυχώς, αυτή τη στιγμή στο κίνημα αλληλεγγύης υπάρχουν πρωτοβουλίες που συνεργάζονται και έχουν πραγματική αγωνιστική παρουσία: το BDS Greece, το March to Gaza Greece, η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο, και δίπλα τους η Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας ως η έκφραση των Παλαιστινίων της διασποράς στη χώρα μας.

Αυτό είναι κεκτημένο και πρέπει να διαφυλαχθεί.

Είναι, προφανώς, αναντίρρητο δικαίωμα του καθενός να χτίσει μια νέα πρωτοβουλία αν δεν καλύπτεται από τις υπάρχουσες.

Δεν βγάζει όμως κανένα νόημα, σε γεγονότα και στιγμές που είναι κεντρικά για το κίνημα, να μην επιδιώκεται ο συντονισμός και να προτρέχεις να βγάλεις τον δικό σου προγραμματισμό — λες και η διοργάνωση μιας συγκέντρωσης είναι αγώνας δρόμου που τον κερδίζει όποιος προλάβει να την ανακοινώσει πρώτος.

Το αντιπολεμικό κίνημα στη χώρα μας έχει υποφέρει βαθιά από αυτόν τον κατακερματισμό· το αποτέλεσμα είναι να διοργανώνονται κάποιες μόνο πορείες, σποραδικά και χωρίς προηγούμενη δουλειά για να πετύχουν.

Το είδαμε ανάγλυφα και στην περίπτωση της Πρωτοβουλίας για τη Σούδα: οργανώσεις της άκρας αριστεράς αρνήθηκαν τον συντονισμό γιατί πρόταξαν το μικροπολιτικό τους παιχνίδι — έφτιαξαν μάλιστα και νέα "αντιπολεμική κίνηση" για να δικαιολογήσουν την άρνησή τους, που έμεινε μια ταμπέλα χωρίς δράση.

Αυτή η αρρώστια δεν πρέπει να περάσει στο κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη.

Αντίθετα, το κίνημα πρέπει να ανασυγκροτηθεί πάνω στις πετυχημένες εμπειρίες και στην ενίσχυσή τους.

Γιατί ο τουρισμός της γενοκτονίας θα συνεχίσει να έρχεται στα λιμάνια μας — και μαζί του η καταστολή.

Η προσπάθεια της λιμενάρχη στη Σύρο, να βαφτίσει μια συγκέντρωση "απόπειρα επεισοδίων" πριν καν γίνει, ακριβώς αυτό επιδιώκει: να τρομάξει και να απομονώσει.

Και ο μόνος τρόπος να μην περάσει είναι να βρει απέναντί της όχι μια χούφτα στοχοποιημένων αγωνιστών, αλλά ένα μαζικό κίνημα — με σωματεία, συλλόγους και γειτονιές από πίσω, που δεν χτυπιέται εύκολα και δεν συκοφαντείται εύκολα.

Το ζήτημα, στο τέλος, είναι απλό: θα περιμένει το πλοίο ένα διασπασμένο κίνημα απασχολημένο με τον εαυτό του, ή ένα κίνημα που έχει απλώσει ρίζες;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους