Διάβασα με πολύ προσοχή το Άρθρο 720, παρ. 3 του Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης: Προσωπικά στηρίζω την κινητοποίηση της φιλοζωικής κοινότητας, αλλά θεωρώ ότι το επιχείρημα κερδίζει σε αξιοπιστία αν...

Πλήρες Κείμενο:

Διάβασα με πολύ προσοχή το Άρθρο 720, παρ. 3 του Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης: Προσωπικά στηρίζω την κινητοποίηση της φιλοζωικής κοινότητας, αλλά θεωρώ ότι το επιχείρημα κερδίζει σε αξιοπιστία αν μιλήσουμε για το τι ακριβώς αλλάζει και ποιον κίνδυνο γεννά, χωρίς υπερβολές- άλλωστε αυτό ειναι και το πραγματικό αντικείμενο της επαγγελματικής μου και ακαδημαικης ενασχόλησης. Η Διαχείριση Κινδύνων, ο Εσωτερικός Έλεγχος, το Fraud και η Κανονιστική συμμόρφωση.

Η επίμαχη διάταξη δεν «καταργεί τη λογοδοσία» των αιρετών συνολικά.

Κάνει κάτι πιο συγκεκριμένο και γι' αυτό πιο ύπουλο: ΕΞΑΙΡΕΙ τα αρμόδια αιρετά πρόσωπα από την ποινική δίωξη για αδικήματα που τελούνται διά παραλείψεως κατά την περισυλλογή αδέσποτων ζώων.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι «δεν θα τιμωρείται κανείς». Το πρόβλημα είναι ότι αφαιρείται ένας ελεγκτικός μοχλός χωρίς να τοποθετείται κανένας αντισταθμιστικός στη θέση του, και μάλιστα την ίδια στιγμή που ο ίδιος Κώδικας περιορίζει και το διοικητικό μέτρο της αργίας.

Όποιος έχει σχέση με δικλίδες ελέγχου το αναγνωρίζει αμέσως: όταν καταργείς ένα control και δεν βάζεις άλλο, ο υπολειπόμενος κίνδυνος δεν εξαφανίζεται, μετατοπίζεται και μεγαλώνει.

Οι κίνδυνοι που εντοπίζω είναι τέσσερις. 1. Λογοδοσιακό κενό: ο ν. 4830/2021 επιβάλλει δεσμευτικές υποχρεώσεις, αλλά η μη εκτέλεσή τους δεν συναντά πλέον ουσιαστική συνέπεια, ούτε ποινική ούτε, στην πράξη, διοικητική. 2. Ηθικός κίνδυνος: μειώνεται το ήδη ασθενικό κίνητρο των δήμων να υλοποιήσουν τα επιχειρησιακά προγράμματα διαχείρισης, αφού η αδράνεια αποποινικοποιείται χωρίς κόστος. 3. Μετατόπιση του κόστους: η ευθύνη που αποσύρεται από τους αιρετούς δεν εξατμίζεται, μεταφέρεται στους εθελοντές, στις φιλοζωικές οργανώσεις και στα ίδια τα ζώα, που πληρώνουν την παράλειψη. 4. Ασάφεια πεδίου: ο όρος «διά παραλείψεως» είναι ευρύς και κινδυνεύει να καλύψει όχι μόνο μεμονωμένες αβλεψίες αλλά και τη συστηματική, επαναλαμβανόμενη μη συμμόρφωση, που είναι ακριβώς το αντίθετο μιας συγγνωστής παράλειψης.

Προσωπικά, λόγω και γνώσης της δημόσιας διοίκησης ΔΕΝ ΖΗΤΩ ποινικοποίηση κάθε λάθους ενός αιρετού.

Η ανησυχία της Αυτοδιοίκησης για ευκαιριακές διώξεις είναι θεμιτή.

Ζητώ όμως να μην αφαιρεθεί ο μοχλός χωρίς αντιστάθμισμα.

Αν ο νομοθέτης θέλει να προστατεύσει τους αιρετούς από αδικαιολόγητες διώξεις, ας περιορίσει την ποινική ευθύνη στη βαριά και επαναλαμβανόμενη παράλειψη, και ας τη συνδέσει με υποχρεωτική απόδοση λόγου: - ετήσια αναφορά εκτέλεσης των προγραμμάτων προς την Ειδική Γραμματεία Προστασίας Ζώων Συντροφιάς, - δεσμευτικά χρονοδιαγράμματα αποκατάστασης, - σύνδεση της μη υλοποίησης με τη χρηματοδότηση, και ανεξάρτητο έλεγχο των επιχειρησιακών προγραμμάτων.

Διαφορετικά, μια διάταξη που νομοθετείται στο όνομα της ασφάλειας δικαίου των αιρετών καταλήγει να νομιμοποιεί τη χρόνια αδράνεια, σε πλήρη αντίφαση με τη ρητορική περί διαφάνειας και λογοδοσίας που διατρέχει τον ίδιο τον Κώδικα.

Η λογοδοσία δεν είναι τιμωρία.

Είναι δικλίδα.

Και όταν αφαιρείς μια δικλίδα, οφείλεις να εξηγήσεις ποια βάζεις στη θέση της.

Και αυτό θα ΕΠΡΕΠΕ να το γνωρίζει και το ΥΠΕΣ και η ΕΓΖΣ Παρακαλώ κοινοποιήστε να ενημερωθούν όλοι. θα ακολουθήσει και προσωπική μου επιστολή στο ΥΠΕΣ και στον ηγεσία του υπουργείου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους