Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ποτέ δεν έβλεπα πολλή τηλεόραση πόσο μάλλον σειρές,όμως οι Δυο ξένοι ήταν πιστεύω κάτι ξεχωριστό.

Σαν σήμερα-διαβάζω-πως δολοφονήθηκε ο Νικός Σεργιανόπουλος πέρνοντας μαζί του μια ζωή που ίσως δεν τη βίωσε όπως ηθελε πραγματικά.

Στη σειρά ήταν αυτός ο κλειστός χαρακτήρας, άθυρμα της μητέρας που ήταν ο πυρήνας που καθόριζε τη ζωή του όπως τόσοι άλλοι ενήλικες άντρες στην Ελλάδα: την ίδια ώρα την αγαπούν όσο τίποτα άλλο και όμως θέλουν να την αποχωριστούν ή έτσι πιστεύουν καθώς σαν τα ηλεκτρόνια δεν θέλουν να χάσουν το πόλο που αγαπούν ή αγαπούν να μισούν.

Είναι αυτό το θαύμα του έρωτα, του έρωτα με την απόλυτα διαφορετική ετερότητα που περικλείει όσα ο ίδιος δεν είναι όμως είναι η δύναμη του Αλλου σαν κάτι τελείως μαγικό τον ωθεί να χάσει τις βεβαιότητες της ύπαρξης του.Η αγάπη δεν είναι αρμονική, δεν αφορά τέλειους χαρακτήρες που μοιράζονται τη τελειότητα τους σαν καθρέφτες που αντικρίζουν ο ένας τον άλλο.

Είναι το βάσανο του να αγαπάς κάποιον και κάποια,να προχωράς σε ένα δύσβατο δρόμο για να ανακαλύψεις τον αλλο που σου δίνει ζωή και εσύ του το ανταποδίδεις.

Πέρα απο τη υπολογιστική φιλοσοφία των σύγχρονών σχέσεων που ο άλλος δεν είναι παρά μια επικύρωση,μια επιβαίωση επιτυχίας,είναι αυτός ο αγώνας που δεν τελειώνει στις κακοτοπιές, στο αβέβαιο ορίζοντα.

Όταν αγαπάς ο χρόνος πάυει να υπάρχει στην αιωνιότητα της αμοιβαίας σχέσης και αυτό δεν είναι το σημαντικότερο πράγμα στο κόσμο; Και ως τέτοιο δεν είναι ποτέ εύκολο.Κυρίως η αγάπη συνίσταται απο το ενεργητικό ενδιαφέρον για τον άλλο και την ανάπτυξη του μια αμφίδρομη σχέση μαθητείας.

Αυτό νομίζω ήταν οι Δυο ξένοι μια σειρά που μέσα απο το χίουμορ έδειξε το δύσβατο δρόμο της αγάπης την οποία τόσο εύγλωττα αποτύπωσε ο χαρακτήρας του Σεργιανόπουλου...Αιωνία του η μνήμη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους