Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην πραγματικότητα, τα πράγματα είναι πάρα πολύ άσχημα, και στ' αλήθεια παντελώς αχαρτογράφητα.

Οι συζητήσεις για κερματισμό και ρευστοποίηση, είναι κάπως παραπλανητικές, γιατί φέρουν ήδη ως μεταφορές την οικειότητα.

Κέρματα, νερό.

Αυτά που συμβαίνουν όμως είναι πρωτόγνωρα για το ελληνικό σύστημα και πολύ δύσκολα.

Εννοώντας ότι είναι ακραία δύσκολο ακόμα και να υλοποιηθούν ως συνειδητά σχέδια.

Από τη μία, στο ένα τερέν, έχουμε την υπερκανονικοποίηση σε ό,τι αφορά την κυβέρνηση.

Την έννοια δηλαδή του ανθρωπολόγου Γιούρτσακ, εκείνο το αίσθημα που λέει "τα πάντα είναι για πάντα, μέχρι να μην είναι". Αυτό αφορά σε εμάς, στο ένα σκέλος, τη θεμελίωση του "για πάντα" πάνω σε σχέσεις διαφθοράς, και στο άλλο, το αποτέλεσμα που θα έρθει από τη φθορά από τη διαφθορά.

Οικονομικά, κομματικά, κοινωνικά, ψυχοπολιτικά κτλ.

Από την άλλη, όμως, έχουμε φαινόμενα που τα βλέπουμε να απλώνονται παντού στη Δύση.

Ποτέ άλλοτε δεν ήταν καλύτερη η στιγμή για να κοιτάζεις την Ελλάδα, μέσα από ένα διεθνές συγκείμενο.

Μάλιστα, τα φαινόμενα αυτά, συμβαίνουν ακόμα και στις ΗΠΑ.

Ένα από αυτά είναι το πώς ξεσπούν όλες οι αντιφάσεις κεφαλαίου - κράτους, πάνω στο πολιτικό σύστημα και στο ίδιο το κόμμα.

Σήμερα λείπει μια εστίαση στην κομματική θεωρία.

Έχει καταστεί άχρηστο το όχημα - σχήμα για όραμα - αφήγημα που είναι το κόμμα, τόσο ως λαϊκό αλλά όσο και ως ελιτίστικο πράγμα.

Αυτό το καταδεικνύουν στο βιβλίο τους "Τα κούφια κόμματα", οι Σλότσμαν και Ρόζενφελντ.

Τα αρχαιότερα νεωτεριστικά κόμματα της Δύσης (ας μου επιτραπεί η παραδοξολογία) που είναι οι Dems & οι GOP, κυριολεκτικά αυτή τη στιγμή δεν υφίστανται καν ως είχαν.

Και, βεβαίως, αυτό θα φανεί πιο έντονα στο άμεσο μέλλον στην περίπτωση των Ρεπουμπλικάνων, καθώς ο Τραμπισμός ήταν (σε ουδέτερη διάσταση τιθέμενο εδώ) μια απόλυτη επανάσταση που δεν μπορεί να αφήσει το κόμμα, ως είχε.

Το φαινόμενο εκδηλώνεται ως partyless parties, και η σημαντικότερη -θετική- έκφρασή του, δηλαδή η προσπάθεια να δουλέψει κανείς όσο μπορεί με τα νέα δεδομένα, και να μετατραπεί σε partyism (δηλαδή κομματικότητα) ακόμα και χωρίς party, είναι ασφαλώς ο Ζόραν Μαμντάνι.

Πρακτικά ακόμα και σε μια εκ των τελευταίων εκπομπών του Έζρα Κλάιν, στις NY Times, συζητήθηκε ανοιχτά το τέλος του δικομματισμού στις ΗΠΑ.

Αυτά είναι πρωτοφανή και καινοφανή, δεν το συζητούμε.

Αυτό είναι εισαγωγή ευρωπαϊκών συνθηκών.

Η 2η μεγάλη μετά την προσθήκη του κράτους ασφάλειας το '70 (παρατήρηση της Χάνα Άρεντ για την κομβική αλλαγή του πλατύτατου πολιτισμικού πνεύματος στις μάζες, του Αμερικανικού συνταγματικού έθους). Αντιθέτως στην Ευρώπη, παρατηρείται η αντίθετη φορά, σαν ανταλλαγή. Η Ευρώπη θα γνωρίσει το tentism.

Κόμματα - Τέντα.

Πλατφόρμες - Τέντα.

Για όλους.

Όλο και πιο ρευστά προγράμματα που οι ιδεολογικές διαφορές εξαφανίζονται.

Μόνο που το προσέρχεσθαι στο πολιτικό δεν είναι καν απλά μόνο ιδεολογικές και υλικές διαφορές.

Είναι και οντοαισθητικές, και κουλτουραλικές και ηθικές.

Και όλα αυτά, από την πλευρά των κομμάτων, απλούστατα εξωθούνται στο περιθώριο.

Δεν αφορούν.

Άρα τι έχουμε να συναντά την υπερ-κανονικοποίηση; Την υπερ-πολιτική.

Έννοια του ιστορικού Άντον Γιάγκερ.

Που σημαίνει υπερπολιτικοποίηση που όμως επειδή απουσιάζουν όλα τα άνωθεν, ο κόσμος προσέρχεται όχι απλά με χαμηλές προσδοκίες, αλλά με μια αίσθηση που δεν τη συναντούμε στην ιστορία της πολιτικής έκφρασης.

Με την αποστασιοποιημένη αίσθηση του δεν έχω skin in the game, δεν υπάρχουν stakes.

Κάτι που φυσικά στους millennials αλλά και πολύ πιο οξυμένα στους Gen-Z, το καθιστά ipso facto φυσικοποιημένη κατάσταση.

Γιατί τω όντι -αποτελεί- λογική αντίδραση σε μια πολύ αληθινή πολιτική απόφαση από τα πάνω.

Αυτά μαζί δημιουργούν κάτι πολύ κυριολεκτικιστικά αβίωτο.

Απόλυτος λιτεραλισμός.

Δε βιώνεται.

Ιδώνεται μόνο. Στην Ελλάδα, τα δύο φαινόμενα σε συνέργεια, φανερώνουν έναν νέο θεσμικό συνδυασμό Αμερικής - Ευρώπης (ο Γιάγκερ προειδοποιεί στις NY Times ότι η Ευρώπη θέτει εαυτήν σε τεράστιο κίνδυνο με την άνευ όρων και ορίων πρόσδεσή της στις τωρινές ΗΠΑ ως rogue state που πλέον πράγματι είναι). Ταυτοχρόνως τέλος του δικομματισμού, αλλά, -και- tentism.

Αυτό για την ακρίβεια είναι τα νέα κόμματα που εμφανίζονται.

Είναι tentism.

Big-Tent politics αλλιώς.

Μεγάλες τέντες.

Και είναι για ετούτο που "χτυπάει" τόσο έντονα αυτός ο κόμπος: ανάγκη περάσματος σε συνεργασίες / καμία συνεργασία.

Όλα αυτά, σε ένα περιβάλλον AI Race και που το οικιστικό και το gentrification δεν είναι απλά παρενέργειες, αλλά αφ' εαυτού βιομηχανίες που αφορούν πια όλη τη Δύση αλλά και την Ανατολή (πρακτικά αυτή τη στιγμή εκατοντάδες χιλιάδες Gen-Z πάνε να ζήσουν ως influencers/digital nomads σε Ινδονησία και Φιλιππίνες - ακόμα και από τα Βαλκάνια), δεν μπορούν να χωρέσουν στις λέξεις "κρίση αντιπροσώπευσης" που κι αυτή η έννοια έχει μια παραπειστική οικειότητα στη χώρα μας, γιατί σε εμάς όταν βιώθηκε ανανέωσε επιτυχημένα το σύστημα για μια δεκαετία, δεν εγγράφηκε ως τραυματική εμπειρία.

Κανείς δεν ξέρει να πλοηγηθεί σε όλο αυτό για τώρα.

Ούτε πάνω ούτε κάτω.

Δεν είναι κακό να το φέρνουμε στην αντίληψή μας: δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα πού πάμε.

Ούτε η αγορά έχει ιδέα.

Αυτό που όλοι έχουμε είναι ένα μικρό εσωτερικό τίναγμα δαχτύλου, ένα προμήνυμα ότι δεν αξίζει ούτε το ταξίδι, ούτε ο προορισμός.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους