Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Του Αντώνη Αντωνάκου Ο Δήμος Αγρινίου ήταν πάντα παρακλάδι της χριστιανικής ένωσης.

Απλώς, σήμερα ζει τις μεγάλες του στιγμές.

Γιορτάζει τα γενέθλια των αφων παπαστράτου παρέα με τους Αιτωλοακαρνάνες καλλιτέχνες, αφού χρόνια μετά το θάνατο και του τελευταίου κληρονόμου, το συλλογικό φαντασιακό οφείλει ακόμα μια καλλιτεχνική πίπα στους ευεργέτες του.

Θα αναρωτηθεί κάποιος κακεντρεχής, αν όλος αυτός ο αχταρμάς, που το πρώτο πράγμα που φωνάζει είναι πως κανένας δεν συνδέεται με κανέναν και πως η ανθρωπότητα είναι λίγο μετά το Σύνταγμα της Τροιζήνας, έχει κάποιο περιεχόμενο για το σήμερα.

Τον πόλεμο τις γενοκτονίες τον στραγγαλισμό της ανθρώπινης κατάστασης, τον ιμπεριαλισμό αλλά και αυτό που συμβαίνει γύρω στα χωράφια.

Την μόλυνση, την Τέρνα που έχει αγοράσει τη φύση κάνοντάς τη μαγαζί, την Ένωση αγροτικών συνεταιρισμών που ούτε ένωση είναι ούτε αγροτικών ούτε συνεταιρισμών αλλά μικρομαφία της ενέργειας.

Το ξέπλυμα μέσω της τέχνης, μιας τέχνης βρικολακιασμένης που έχει στον κουβά φρίντα κάλο αφίσα καφετέριας, κεφάλια και τσουτσουνάκια αγαλμάτων, σπιτάκια, δρομάκια, λουλουδιασμένες ιτιές, τύψεις δεξιών για τη ζωή που πήραμε λάθος αλλά και μπόλικο πατριαρχικό οργασμό, αφού η αρμάδα τούτων των αριστουργημάτων είναι σταθερά οι παπαστραταίοι.

Όχι αυτοί βεβαίως αλλά το φάντασμά τους.

Η αέναη δουλική διάθεση μιας κοινωνίας που φοβάται τον ίσκιο της ξορκιζοντας αυτό το φόβο με υποκρισία αριστεία και μπόλικο κουτσομπολιό.

Οι λεγόμενοι καλλιτέχνες έχουν από καιρό παραμερίσει αυτό που ονομάζουμε κοινωνική ευθύνη, διακοσμούν απλώς έναν θλιβερό απελπισμένο κόσμο που διαχειρίζεται το θάνατό του.

Μιά μικρογραφία της αποικιοκρατίας που δεν τελείωσε ποτέ στην ελληνική επαρχία αλλά και μια απόδειξη για την ύπαρξη πτωμαΐνης στο νερό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους