Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από τους Πάγους της Αρκτικής στα «Κοινά Μυστικά» της Υπαίθρου ​Όταν ήμουν μικρός, είχα δει την ταινία που με είχε παραξενέψει βαθιά.

Πρωταγωνιστούσε ο Άντονι Κουίν στον ρόλο ενός Ινουίτ, ο οποίος, υποδεχόμενος στην παγόκαλυβά του έναν περαστικό λευκό ιερέα, αποφασίζει να τηρήσει τους ιερούς κανόνες της παραδοσιακής φιλοξενίας της φυλής του.

Έτσι, εκτός από τροφή, του προσφέρει για το βράδυ και τη γυναίκα του. ​Εκείνοι οι άνθρωποι, ζώντας απομονωμένοι μέσα στο αιώνιο ψύχος, γνώριζαν ενστικτωδώς κάτι ζωτικό: τους θανάσιμους κινδύνους της ενδογαμίας για την επιβίωση της μικρής τους κοινότητας.

Η γυναίκα, κατά κανόνα, συμφωνούσε· δεν επρόκειτο για μια πράξη βίας, καθώς τυχόν άρνησή της γινόταν απόλυτα αποδεκτή. ​Ο δυτικός ιερέας μιλά με κήρυγμα περί αμαρτίας και βεβαίως αρνείται μετά βδελυγμιας, δηλαδή διαπράττει την υπέρτατη ύβρι απέναντι στα ήθη των Ινουίτ – που τελικά την πληρώνει με την ίδια του τη ζωή. ​Αυτά, όμως, συνέβαιναν στους πάγους.

Ας έρθουμε τώρα στα δικά μας. ​Όποιος μεγάλωσε στην ελληνική επαρχία, άκουγε προσεκτικά τους παλαιότερους και μπορούσε να διαβάζει πίσω από τις λέξεις και τα υπονοούμενα, σίγουρα θα έχει πιάσει το νήμα ιστοριών σαν κι αυτή που θα σας αφηγηθώ. ​Σε μια εποχή όχι και τόσο μακρινή, ένα παντρεμένο ζευγάρι στο χωριό δεν μπορούσε να κάνει παιδιά.

Ο λόγος παρέμενε άγνωστος — τότε δεν υπήρχαν εξειδικευμένες εξετάσεις, υπήρχαν μόνο προβλήματα που ζητούσαν επείγουσες λύσεις.

Μια αγροτική οικογένεια χωρίς χέρια για να βοηθήσουν στο χωράφι, στα ζωντανά και στο σπίτι και να γηροκομησουν γεροντους, θεωρούνταν αληθινό δυστύχημα.

Η χριστιανική ηθική, οι ντροπές της κλειστής κοινωνίας και τα κουτσομπολιά έμπαιναν, προφανώς, στη ζυγαριά, όμως στο τέλος κέρδιζε η ανάγκη για επιβίωση. ​Η λύση; Η γυναίκα πήγαινε κρυφά με κάποιον στενό και εκτιμώμενο συγγενή του άντρα της — συνήθως τον αδελφό ή τον πρώτο του ξάδελφο.

Έτσι, το πρόβλημα έβρισκε μια άμεση, ανέξοδη και γρήγορη λύση μέσα στα στενά πλαίσια της ευρύτερης οικογένειας και μάλιστα με πρωτοβουλία της πεθερας.

Το παιδί που γεννιόταν αναγνωριζόταν ως νόμιμο τέκνο του συζύγου, η οικογενειακή κληρονομιά προστατευόταν, το «σόι» συνεχιζόταν και η ζωή κερδιζε χωρίς περιττά δράματα. ​Σήμερα, στην εποχή της απόλυτης υποκρισίας, για το ίδιο ακριβώς πρόβλημα χρειάζονται τόνοι φαρμάκων, μακροχρόνιες, ψυχοφθόρες και πανάκριβες θεραπείες, ιατρικά πρωτολλα, νομικές συμβουλές και συχνά με αμφίβολα αποτελέσματα. ​Κοιτάζοντας πίσω, συνειδητοποιείς πως σε κάποια πράγματα ο ανθρώπινος πολιτισμός δεν πήγε μπροστά.

Αντίθετα, έκανε βήματα προς τα πίσω, εγκλωβισμένος στις δικές του ιδεοληψίες και σε μια βαθιά, κοινωνική υποκρισία.

Ας ακούσουμε κι άλλες παρόμοιες ιστορίες, ας τιμήσουμε την σοφία χιλιάδων χρόνων επιβίωσης του ανθρώπινου γένους, πριν μας πλακώσουν οι ιδεολογίες. Το ανθρώπινο γένος άλλωστε αριθμεί 100.000 χρόνια, οι θρησκείες μόνο λίγες χιλιάδες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους