Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όμορφες στιγμές έζησαν οι επιβάτες του μετρό που πέρασαν από το σταθμό του Συντάγματος αυτές τις μέρες καθώς άγνωστοι πιανίστες έπαιζαν στο πιάνο που είχε στηθεί εκεί.

Άντρες και γυναίκες, νέοι και ώριμοι κάθισαν στο σκαμπό κι έπαιξαν κάποιο τραγούδι ή κάποιο σύντομο μουσικό κομμάτι, με ή χωρίς παρτιτούρες.

Αρκετοί επιβάτες κοντοστέκονται ενώ οι κάμερες των κινητών παίρνουν φωτιά.

Ανώνυμοι κι επώνυμοι (όπως ένας ευρωβουλευτής), όμως "βάιραλ", όπως λένε, έγινε ένας διανομέας που φορώντας το γνωστό γαλάζιο γιλέκο της Wolt έπαιξε ένα τραγούδι του Μητροπάνου.

Σαν να γίνεται πράξη αυτό που έγραφε ο Μαρξ στη «Γερμανική ιδεολογία» πριν από δυο αιώνες όταν μιλούσε για τη δυνατότητα να είναι κάποιος κυνηγός το πρωί, ψαράς το απόγευμα, βοσκός το βράδυ και να γίνεται κριτικός ή φιλόσοφος μετά το δείπνο, ανάλογα με τη διάθεσή του.

Όμως εδώ, στο πρώτο υπόγειο του σταθμού του μετρό, δεν έχουμε την κατάργηση του καταμερισμού της εργασίας.

Η μουσική γλυκαίνει τη ζωή μας, έστω φευγαλέα, αλλά οι ρόλοι και οι ανελέητες διακρίσεις παραμένουν.

Αν κάποιοι εργαζόμενοι της Wolt (ή φοιτητές ή εκπαιδευτικοί ή λιμενεργάτες) τολμούσαν να μοιράσουν προκηρύξεις συνδικαλιστικού χαρακτήρα στον ίδιο χώρο, σίγουρα οι σεκιουριτάδες του μετρό θα τους απομάκρυναν λιγότερο ή περισσότερο διακριτικά.

Μακάρι να υπήρχαν πιάνα παντού.

Στα σχολεία, στις πλατείες, στις δημόσιες υπηρεσίες, στα σούπερ μάρκετ.

Και όχι μόνο πιάνα, αλλά και κλαρίνα, μπουζούκια, ακορντεόν, ζουρνάδες και νταούλια.

Και όποιος θέλει (και μπορεί) να παίξει και να τραγουδήσει.

Η δημόσια ακρόαση γίνεται όλο και πιο σπάνια και η ιδιωτική κυριαρχεί.

Σπάνια ακούμε κάποιους να τραγουδούν εν ώρα εργασίας, μόνο τους βαρκάρηδες του Βόλγα ή τους δούλους στις βαμβακοφυτείες του αμερικανικού Νότου ή τους οικοδόμους του ’60 μπορούμε να φανταστούμε να το κάνουν. «Εμείς θα παίζουμε το ζουρνά και οι αγορές θα χορεύουν», είχε διαβεβαιώσει ο Αλέξης Τσίπρας τον Δεκέμβρη του 2014, παραμονές των εκλογών.

Τελικά, οι αγορές δεν χόρεψαν· εμάς μας χόρεψαν στο ταψί κι εξακολουθούν, με άλλους τρόπους, να μας χορεύουν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους