Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γεμίσαμε παλι με σχόλια , όπου κάποιοι « άμεμπτοι» κατηγορούν με βιαιότητα και χλευασμό κάποιους άλλους που λέει ήταν στην Αριστερά αλλά έγιναν « δεκανίκι της Δεξιάς» με υποσημείωση : έβγαλε ο Ρήγας και η ΚΝΕ κάτι « μπουμπούκια» !!! (1) Κυρίως όμως με εντυπωσιάζει η ευκολία με την οποία κάποιοι μοιράζουν ταμπέλες τύπου «προδότες» και «διαμάντια» για πολιτικές επιλογές που έγιναν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια, όταν οι περισσότεροι ήταν είκοσι χρονών.

Τι ακριβώς σημαίνει «προδότης»; Είναι αυτός που δεν είναι πλέον αριστερός; Αυτός που ασκεί κριτική στην αριστερά; Αυτός που διαφωνεί με τις σημερινές της εκδοχές; Ή μήπως, για ορισμένους, «προδότης» είναι απλώς όποιος δεν συμπεριφέρεται όπως οι ίδιοι θεωρούν ότι πρέπει να συμπεριφέρεται ένας αριστερός; Όποιος δεν επαναλαμβάνει τα ίδια συνθήματα, δεν ακολουθεί την ίδια γραμμή και δεν αποδέχεται αδιαμαρτύρητα τις ίδιες βεβαιότητες; Και τότε αρχίζουν οι γνωστές κατηγορίες: «τα βρήκε με τη δεξιά», «ξεπούλησε τις ιδέες του», «βολεύτηκε». Οι άνθρωποι όμως δεν μπαίνουν στη φορμόλη στα είκοσί τους.

Αλλάζουν, ωριμάζουν, αποκτούν εμπειρίες, κάνουν οικογένεια, εργάζονται, ταξιδεύουν, γνωρίζουν διαφορετικούς ανθρώπους και διαφορετικές πραγματικότητες.

Μαζί τους αλλάζουν και οι κοινωνικές τους σχέσεις.

Πολλές φορές συναντούν ανθρώπους που ανατρέπουν στερεότυπα και βεβαιότητες που θεωρούσαν ακλόνητες στα νιάτα τους.

Αυτό δεν είναι η εξαίρεση, είναι ο κανόνας της ζωής.

Γεμάτη είναι η ζωή μας από τέτοια παραδείγματα. 60 + χρόνων άνθρωποι που περάσαμε ή δηλώνουμε Αριστεροί , δεν μάθαμε ακομα πως η πραγματική δοκιμασία των ιδεών δεν είναι οι ταμπέλες.

Είναι οι πράξεις.

Γνώρισα άνθρωπο, σπουδαίο διευθυντή κλινικής και προβεβλημένο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του ’80. Είχε μπροστά του ένα παιδί 16 ετών που μπορούσε να σωθεί μόνο αν πήγαινε για χειρουργείο στο εξωτερικό.

Αρνήθηκε να υπογράψει το σχετικό έγγραφο γιατί, όπως είπε, δεν ήθελε να «υποτιμήσει το σύστημα υγείας της Αλλαγής». Το χαρτί τελικά το υπέγραψε άλλος διευθυντής, πολιτικά τοποθετημένος στη Δεξιά . Το ερώτημα λοιπόν μου κάνω είναι απλό: με ποιον συντάσσεται η ανθρωπιά και με ποιον η ιδεολογία σε αυτή την περίπτωση; Γνώρισα επίσης περίπτωση ανθρώπου που κινδύνευε άμεσα η ζωή του και χρειαζόταν μόσχευμα.

Φίλη του, με πρόσβαση στον τότε υπουργό Υγείας, ζήτησε βοήθεια.

Η απάντηση ήταν : «Υπάρχει λίστα.

Θα περιμένει». Δεν πρόλαβε. Πέθανε.

Δεν τα αναφέρω αυτά για να καταδικάσω την αριστερά.

Το αντίθετο.

Τα αναφέρω γιατί καμία ιδεολογία δεν έχει αποκλειστικότητα ούτε στους « προδότες» , ούτε στα « διαμάντια» . όπως κανεις δεν έχει την αποκλειστικότητα στην υποκρισία.

Υπάρχουν αριστεροί που τίμησαν τις αξίες τους με αυταπάρνηση και αξιοπρέπεια.

Και ευτυχώς για πολλές γενιές ελλήνων αριστερών είχαν την τιμή να « ζήσουν» δίπλα τους και να διδαχθούν . Υπάρχουν και άλλοι που επικαλούνται αριστερά μόνο για να αποκτήσουν ηθικό πλεονέκτημα απέναντι στους υπόλοιπους.

Και όταν ξύσεις λίγο το βερνίκι της ηθικής ανωτερότητας, βρίσκεις από κάτω ανθρώπους που στην καθημερινή τους συμπεριφορά αλλά και στην κομματική τους , φέρονται σαν κανονικά καθίκια , παρότι διεκδικούν το μονοπώλιο της ευαισθησίας και της αριστεροσύνης . Ή μήπως « διαμάντια» είναι τα παλιόπαιδα ( ανεξάρτητου ηλικίας) που θάβουν τον σύντροφο τους μέσα στο ίδιο κόμμα , ή προδίδουν την εμπιστοσύνη του ; Γι’ αυτό ας σταματήσουμε να μετράμε ανθρώπους με βάση το σε ποια νεολαία ανήκαν πριν από μισό αιώνα ή σε ποια διάσπαση βρέθηκαν όταν ήταν είκοσι χρονών.

Οι άνθρωποι κρίνονται από τη διαδρομή τους, τις πράξεις τους και τον τρόπο που φέρθηκαν στους άλλους όταν είχαν τη δύναμη να βοηθήσουν ή να βλάψουν.

Εκεί φαίνεται ο χαρακτήρας.

Εκεί δοκιμάζονται οι ιδέες.

Όλα τα υπόλοιπα είναι « εμμονικοι ιδεοψυχαναγκασμοι » και σχηματικές ταξινομήσεις που δεν βοηθούν σε τίποτα που έχουν υποχρεώσει ένα σωρό κόσμο να πάει σπίτι του ή να αποστρέψει το βλέμμα δια παντός από την αριστερά , πιστεύοντας λανθασμένα , πως έτσι είναι η Αριστερά . Αμ , δεν είναι έτσι . (1) Συνήθως οι πιο φανατικοί κατήγοροι των «προδοτών» δεν ήταν εκείνοι που αμφισβητούσαν, συγκρούονταν, προβληματίζονταν ή έπαιρναν προσωπικό κόστος για τις απόψεις τους.

Ήταν συχνότερα εκείνοι που, αν βρέθηκαν ποτέ σε κάποια οργάνωση, περιορίζονταν στο ασφαλές «ναι σύντροφοι, συμφωνώ», ακολουθώντας πάντα το ρεύμα της εκάστοτε πλειοψηφίας ή ακόμη καλύτερα « ναι σύντροφοι . Σημαντικό . Να μαζευτούμε να ΠΑΤΕ» ( είχαν κάτι άλλο μωρέ πιο σημαντικό ..) Έχουν όμως μια ιδιότυπη ιστορική βεβαιότητα: όσοι άλλαξαν άποψη είναι «προδότες», ενώ όσοι δεν αμφισβήτησαν ποτέ τίποτα θεωρούνται θεματοφύλακες της ορθοδοξίας.

Λες και η πολιτική ωριμότητα μετριέται από την ακινησία και όχι από την ικανότητα να επανεξετάζεις τις βεβαιότητές σου.

Ίσως γι’ αυτό αρκετοί από αυτούς αισθάνονται τόσο άνετα να μοιράζουν πιστοποιητικά πολιτικής καθαρότητας στους άλλους. Είναι πολύ ευκολότερο από το να κάνουν μια ειλικρινή αποτίμηση της δικής τους διαδρομής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους