Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Η Αθήνα είναι μια πόλη τσιμεντένια, με ελάχιστο πράσινο. Τα Πατήσια, άλλοτε εξοχικό θέρετρο των Αθηναίων, διαθέτουν μερικά παρκάκια, πολύ μικρά, συνήθως μέσα στις ακαθαρσίες σκυλιών, με αφρόντιστα παρτέρια και δέντρα.

Και να, στρίβοντας από την οδό Πατησίων στη Γαλατσίου, υπάρχει μια νησίδα μερικών μέτρων (μέχρι την οδό Δροσοπούλου), όπου στέκονται αγέρωχοι επτά ευκάλυπτοι: έξι μεγαλοπρεπείς, πανύψηλοι και ένας νεότερος, εξίσου όμορφος.

Εκεί, λοιπόν, στον πρώτο ευκάλυπτο, ο καλλιτέχνης εκφράστηκε και απόθεσε το έργο του.

Μια εξίσωση: το άστρο του Δαυίδ ισούται με τη ναζιστική σβάστικα.

Με κόκκινη μπογιά, για να είναι ευδιάκριτο από μακριά.

Το ίδιο θαυμαστό έργο κοσμεί όλη τη λεωφ.

Γαλατσίου και επεκτείνεται, φυσικά, στην οδό Βεΐκου, πάνω σε δημόσια και ιδιωτικά κτίρια, στο εργοτάξιο του μετρό, σε κάδους απορριμμάτων, σε κουτιά εναπόθεσης εμπορευμάτων προς παράδοση, σε..., σε... Έχουν συνδράμει, βέβαια, και άλλοι διαμαρτυρόμενοι καλλιτέχνες με το ίδιο και απαράλλαχτο (και καθόλου ανεπανάληπτο) δημιούργημα.

Δεν μπορώ να κατανοήσω το έργο.

Πώς ένα θρησκευτικό σύμβολο εξισώνεται με τον αγκυλωτό σταυρό; Πώς εξισώνεται με οποιοδήποτε σύμβολο; Το άστρο του Δαυίδ, όπως ο χριστιανικός Σταυρός, δηλώνει μια πίστη· δεν ορίζει απολύτως τίποτα άλλο. Αντισημιτισμός; Άντε καλέ! Μα, πιο πολύ απ’ όλα, με έχει στεναχωρήσει η βεβήλωση του αγέρωχου και πανέμορφου ευκαλύπτου...» (Από την Λουίζα Μιζάν)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους