Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Νέα Αριστερά είναι αυτές τις μέρες στο στόχαστρο πολλών, καθώς τα κορυφαία στελέχη της παραιτούνται από τις βουλευτικές έδρες τους για να προσχωρήσουν στην ΕΛ.Α.Σ. (βάζω και τις τελίτσες στα αρχικά, να μην μπερδευόμαστε!). Διαφωνώ μεν με τα περισσότερα από όσα πρέσβευε η ΝΕ.ΑΡ., αλλά θεωρώ ότι η στάση αυτών των στελεχών ήταν πολύ πιο τίμια και αξιοπρεπής από τη στάση των περισσότερων πολιτικών σήμερα -θα βάλω μέσα και τον νυν πρωθυπουργό, για να γίνω προκλητικός και να έχει ενδιαφέρον η συζήτηση Τι έκαναν η Αχτσιόγλου, ο Χαρίτσης και οι λοιποί; Όταν έγινε η ανατροπή στο ΣΥΡΙΖΑ με την εκλογή Κασσελάκη, αποφάσισαν ότι το κόμμα κάνει μια σημαντική στροφή που δεν τους εκφράζει ιδεολογικά, και ίδρυσαν δικό τους κόμμα (η μετέπειτα πορεία του Κασσελάκη κάνει σαφές πόσο μεγάλη ήταν αυτή η στροφή). Ίσως υπερτίμησαν την δημοτικότητά τους, όπως κάνουν οι περισσότεροι πολιτικοί, πήραν πάντως ένα σημαντικό ρίσκο βγαίνοντας από το "μαντρί" -που έλεγε κι ο Αβέρωφ.

Τώρα που ο Τσίπρας κάνει νέο κόμμα, αποφάσισαν (ορθώς) ότι έχουν πολύ καλύτερες πιθανότητες να ενώσουν τις δυνάμεις τους με έναν ιδεολογικά συγγενή πολιτικό, από το να συνεχίσουν στο αδιέξοδο των διαρκώς μειούμενων ποσοστών της Νέας Αριστεράς.

Ας δούμε τώρα τι έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης (με τον οποίο είμαι πολύ πιο κοντά ιδεολογικά, ασχέτως του πώς κρίνω την διακυβέρνησή του σε πολλά σημεία). Τον Μάιο του 2010 που ψηφίστηκε το πρώτο μνημόνιο, είχε μια δύσκολη επιλογή: Να ακολουθήσει την κομματική γραμμή που είχε επιβάλλει ο Σαμαράς και να καταψηφίσει τη μοναδική λύση που είχε η χώρα για να αποφύγει την καταστροφή στην οποία μας είχε φέρει η προηγούμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας; Ή να υπερψηφίσει και να ακολουθήσει την αδελφή του στην κομματική εξορία, με αβέβαιο μέλλον; Επέλεξε το πρώτο, φαινομενικά χωρίς να βλάπτει τη χώρα εκείνη τη στιγμή (αφού το μνημόνιο πέρασε με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ), πρακτικά όμως ενισχύοντας την αντιμνημονιακή μυθολογία των Ζαππείων, που έδωσε τροφή σε όλους τους "αντισυστημικούς" κι έφερε τελικά το ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.

Ας ξεχάσουμε για μια στιγμή αν ιδεολογικά είναι πιο κοντά στον καθένα μας η Αχτσιόγλου ή ο Μητσοτάκης (κι επειδή ξέρω ότι για κάποιους είναι αδύνατο, παρακαλώ να μην μας ζαλίσουν με άσχετα σχόλια). Ας κρίνουμε τη στάση τους με βάση το αν έδωσαν προτεραιότητα στην πολιτική ιδεολογία που πρεσβεύουν, ή στα μικροπολιτικά παιχνίδια της κομματικής επιβίωσης. Η Αχτσιόγλου και ο Χαρίτσης πήραν ρίσκο για να προστατεύσουν τις ιδέες τους, πλήρωσαν το τίμημα, και τώρα κάνουν μια νέα κίνηση η οποία και πάλι βρίσκεται σε συμφωνία με την ιδεολογία τους (έστω κι αν απαρνούνται την πλήρη "ιδεολογική καθαρότητα" που τους προσέφερε η ΝΕΑΡ). Ο Μητσοτάκης έκανε το ακριβώς αντίθετο από αυτό που πρέσβευε στην υπόλοιπη πολιτική του πορεία (τόσο πριν από το πρώτο μνημόνιο όσο και μετά), προκειμένου να επιβιώσει πολιτικά και να γίνει πρωθυπουργός.

Γνωρίζω πολύ καλά ποιος είναι ο αντίλογος: Η επιτυχία στην πολιτική απαιτεί δύσκολες ισορροπίες, συμβιβασμούς και τακτικισμούς, ενίοτε ανέντιμους.

Η ιδεολογική καθαρότητα σπάνια σε φέρνει στην εξουσία, και οι ιδέες από μόνες τους δεν έχουν μεγάλη αξία αν δε γίνεις κυβέρνηση ώστε να τις εφαρμόσεις στην πράξη.

Τα κυβερνητικά κόμματα είναι αναγκαστικά πολυσυλλεκτικά ώστε να έχουν αρκετά μεγάλα ποσοστά στις εκλογές, κι αυτό σημαίνει ότι τα στελέχη τους πρέπει να κάνουν συμβιβασμούς.

Όλα αυτά δεκτά.

Είναι άλλο όμως να λες "θα ψηφίσω τον Χ γιατί θα φέρει το αποτέλεσμα που θέλω, παρόλο που έπαιξε μικροπολιτικά παιχνίδια για να φτάσει μέχρι εδώ", κι άλλο να το παίζεις υπερασπιστής της πολιτικής εντιμότητας και να κάνεις γαργάρα τέτοια εξόφθαλμα φάουλ χωρίς να τα αναγνωρίζεις.

Το πέρα-δώθε των στελεχών της Νέας Αριστεράς φαίνονται μεν αστεία, αλλά ήταν μια ιδεολογικά συνεπής στάση.

Το πραγματικό "πρόβλημα" αυτών των πολιτικών είναι ότι δεν έχουν μάθει ακόμα όλους τους κανόνες του παιχνιδιού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους