Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν είναι πάνω από 6 μήνες που, οικογενειακώς κάτσαμε να δούμε την εξαιρετική ταινία της Μαρζάν Σατραπί, το υπέροχο "Περσέπολις". Για μένα προσωπικά ήταν η τρίτη φορά που θα το παρακολουθούσα.

Έχοντας όμως μικρά παιδιά, θεωρήσαμε σκόπιμο να τα βάζουμε σιγά σιγά στο κλίμα... Η Γαλλοϊρανή δημιουργός Μαρζάν Σατραπί, που έγινε παγκοσμίως γνωστή μέσα από το πολυβραβευμένο αυτοβιογραφικό έργο και την κινηματογραφική μεταφορά του «Περσέπολις», έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 56 ετών, σύμφωνα με πληροφορίες που επιβεβαίωσε η οικογένειά της στο AFP.

Σύμφωνα με τα όσα ανέφεραν οι στενοί της άνθρωποι, τα αίτια του θανάτου της συνδέονται άμεσα με τη βαθιά κατάθλιψη στην οποία είχε βυθιστεί τον τελευταίο χρόνο. «Η Μαρζάν Σατραπί πέθανε από θλίψη, λίγο περισσότερο από έναν χρόνο μετά τον χαμό του Ματίας Ρίπα, του συζύγου της και έρωτα της ζωής της», ανέφερε χαρακτηριστικά η οικογένειά της.

Ακολουθεί απόσπασμα από παλαιότερη συνέντευξή της: "Στο Παρίσι ζω σαν ερημίτης.

Δεν βγαίνω, πηγαίνω από το σπίτι μου στο στούντιο και από το στούντιο στο σπίτι μου.

Έχω δύο φίλους από πολύ παλιά, καμιά φορά πηγαίνω μαζί τους σινεμά ή σε κανένα μικρό ρεστοράν, δεν πηγαίνω σε πάρτι.

Έχω πάρα πολλά χρόνια να επισκεφτώ το Ιράν.

Αν το κάνω, φοβάμαι ότι δεν θα με αφήσουν να φύγω.

Άνθρωποι σαν εμένα καταλήγουν στη φυλακή και δεν θέλω να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου φυλακισμένη.

Συχνά προσπαθούν να με συναντήσουν νέοι Ιρανοί, αλλά τους αποφεύγω.

Δεν μου αρέσει να κάνω γνωριμίες.

Δεν έχω αρκετό χρόνο για τον εαυτό μου, ούτε για τους ανθρώπους που αγαπώ.

Οπότε δεν υπάρχει χώρος για άλλους ανθρώπους.

Δεν μου αρέσει να εκτίθεμαι.

Αν γνωρίσω κάποιον θα χαρώ, αλλά δεν σκοπεύω να τον βλέπω κάθε μέρα.

Μου αρέσει να είμαι μόνη μου.

Μια φορά αποφάσισα να συναντήσω μια Ιρανή, πολύ νεότερή μου, που μου είπε ότι όλα όσα γράφω για τη μαντίλα είναι ωραία, αλλά δεν είναι η πραγματικότητα της δικής μου εποχής.

Ότι όταν γεννήθηκε εκείνη, η μαντίλα ήταν κάτι δεδομένο κι ότι δεν ήταν αυτό το πρόβλημά της.

Τα δικά της προβλήματα ήταν οι σπουδές και το αν θα έβρισκε δουλειά.

Μετά από αυτό έπαψα να νιώθω ότι εκπροσωπώ τους Ιρανούς, δεν υπάρχει πια επαφή.

Όταν έχεις να επισκεφτείς την πατρίδα σου τόσο πολύ καιρό, αρχίζεις να ανήκεις στη Διασπορά, και να έχεις μια θολή εικόνα γι' αυτήν.

Έχω 17 χρόνια να πάω στο Ιράν και νιώθω μεγάλη μελαγχολία και νοσταλγία.

Όλες οι πληροφορίες που έχω είναι από δεύτερο χέρι.

Γι' αυτό και δεν κάνω πολιτικές αναλύσεις, δεν είναι αυτή η δουλειά μου.

Αυτοί που το κάνουν έχουν στοιχεία, νούμερα... Είναι ωραίο να διαθέτεις το κοινωνικό προφίλ της Ιρανής πασιονάριας, αλλά είναι σαν να λες ψέματα στους ανθρώπους.

Εκπροσωπείς κάτι που δεν γνωρίζεις και δεν είμαι και 18 χρονών πια.

Δεν διατηρώ επαφές με πολλούς ανθρώπους.

Δεν μου αρέσει και πολύ.

Μου αρέσει να τους παρατηρώ από απόσταση κι εκεί σταματάει η αγάπη μου γι' αυτούς.

Όταν έρχομαι πολύ κοντά στους ανθρώπους, παύω να τους αγαπώ.

Μου αρέσει να κρατάω αποστάσεις, ώστε να βλέπω τις καλές τους πλευρές.

Αυτό είναι που με ενδιαφέρει, γιατί υπάρχει σε όλους μας μια όμορφη πλευρά. Αλλά, δυστυχώς, και πολλή ασχήμια." Ολόκληρη η συνέντευξη στο πρώτο σχόλιο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους