~Ο ΔΕΣΠΟΤΗΣ ΤΩΝ ΤΡΟΛΕΪ~ "Μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος Κόμπος"✝️ “Δεν με πειράζει που δεν έχω αυτοκίνητο, όπως οι άλλοι μητροπολίτες, ούτε που με αποκαλούν δεσπότη των...

Πλήρες Κείμενο:

~Ο ΔΕΣΠΟΤΗΣ ΤΩΝ ΤΡΟΛΕΪ~ "Μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος Κόμπος"✝️ “Δεν με πειράζει που δεν έχω αυτοκίνητο, όπως οι άλλοι μητροπολίτες, ούτε που με αποκαλούν δεσπότη των τρόλεϊ”✨ (Δήλωση του στα τοπικά μέσα το 2001,4 χρόνια πριν την κοίμηση του) Υπάρχουν εποχές που η Εκκλησία λάμπει όχι από χρυσάφι, αλλά από ταπείνωση και υπάρχουν εποχές που η λάμψη της εξουσίας της μοιάζει τόσο έντονη, ώστε κινδυνεύει να σβήσει τη φωνή της απλότητας που θα έπρεπε να πρεσβεύει.

Ανάμεσα σε αυτές τις δύο εικόνες στέκεται η μνήμη του μακαριστού Αντώνιος Κόμπος.

Γεννημένος στο Άργος το 1920, μορφώθηκε, σπούδασε, πέρασε από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και του Παρισιού γνώρισε την ακαδημαϊκή ακρίβεια και την εκκλησιαστική παράδοση, και όμως δεν εγκλωβίστηκε σε καμία από τις δύο ως επίφαση κύρους.Όταν ανέβηκε στον επισκοπικό θρόνο Σισανίου και Σιατίστης το 1974, δεν αντιμετώπισε το αξίωμα ως κορύφωση, αλλά ως απογύμνωση και αποδόμηση της ισχύος.

Γνωρίζατε ότι υπήρχε δεσπότης που πήγαινε στη σύνοδο με ΚΤΕΛ;Γνωρίζατε ότι κυκλοφορούσε με φθαρμένα ράσα και όχι με πολυποίκιλτα άμφια;Ότι δεν είχε αυτοκίνητο δικό του, ούτε οδηγό;Ότι δεν χρησιμοποιούσε τηλέφωνο και σε καμία περίπτωση κινητό;Ότι έκανε ωτοστόπ και ανέβηκε στήν καρότσα φορτηγού καί όταν έφτασε Σιάτιστα και πήγε νά κατέβει τον είδαν οι κάτοικοι καί τόν βοήθησαν νά κατέβει, τότε ρώτησε ό οδηγός τού φορτηγού ποίος ιερέας είναι, τού απάντησαν "ο δεσπότης" και ο οδηγός τού φορτηγού έβαλε τά κλάματα;Ότι με τα χρήματά του πλήρωνε το νοίκι 2 φοιτητών μέχρι να τελειώσουν την σχολή τους; Ένας επίσκοπος που δεν φοβήθηκε να κατέβει από το ύψος του θεσμού για να σταθεί μέσα στη σκόνη των ανθρώπων.Που δεν χρησιμοποίησε την απόσταση ως προστασία, αλλά την παρουσία ως τρόπο ύπαρξης.Που δεν έκρυψε τη ζωή του πίσω από σύμβολα, αλλά την άφησε εκτεθειμένη στην απλότητα και αυτό, σε κάθε εποχή, είναι πρόκληση.Γιατί η απλότητα δεν συγχωρεί την υποκρισία.Λέγεται και δεν διαψεύστηκε από τη μνήμη του λαού ότι δεν επεδίωξε ποτέ άνεση, ότι δεν έστησε γύρω του μηχανισμούς προβολής, ότι δεν έζησε ως «άρχοντας» αλλά ως άνθρωπος που διαρκώς υπενθύμιζε στον εαυτό του ότι η επισκοπή δεν είναι τιμή, αλλά κρίση.

Και όσο περισσότερο απογυμνωνόταν από τα περιττά, τόσο περισσότερο φαινόταν τι σημαίνει ποιμένας και όχι διαχειριστής εξουσίας, αλλά φορέας ευθύνης.

Γιατί όσο η μνήμη τέτοιων προσώπων παραμένει ζωντανή, τόσο πιο έντονα φωτίζει τις αντιφάσεις του παρόντος.Σε μια εποχή όπου η κοινωνία στενάζει οικονομικά, όπου ο μέσος άνθρωπος μετρά την επιβίωση σε αριθμούς και όχι σε βεβαιότητες, και όπου οι θεσμοί καλούνται να δικαιολογούν όχι μόνο τη νομιμότητά τους αλλά και την ηθική τους πειστικότητα, κάθε εικόνα προνομίου μέσα στην πνευματική εξουσία παύει να είναι ουδέτερη.Γίνεται σύμβολο και τα σύμβολα είτε οικοδομούν εμπιστοσύνη είτε τη διαβρώνουν.Διότι η Εκκλησία δεν κρίνεται μόνο από το τι δικαιούται θεσμικά.Κρίνεται από το τι αποπνέει πνευματικά και όταν ο λόγος της Εκκλησίας για φτώχεια, ταπείνωση και θυσία ακούγεται μέσα σε κοινωνία που δυσκολεύεται να σταθεί οικονομικά, τότε το ερώτημα δεν μπορεί να αποσιωπηθεί με διοικητικές εξηγήσεις.Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο αριθμητικό αλλά και συμβολικό.

Σε αυτό το σημείο, η μνήμη του μακαριστού Μητροπολίτου Αντωνίου δεν λειτουργεί ως ρομαντική αναπόληση ενός «παλιού καλού καιρού».Λειτουργεί ως μέτρο κρίσης.

Όχι για να καταδικάσει μηχανιστικά το παρόν αλλά για να το εκθέσει στο φως μιας ερώτησης που η απάντηση της φαντάζει δύσκολη στον καιρό μας.Πώς μπορεί ο ποιμένας να μιλά για σταυρό όταν ο λαός βλέπει μόνο προνόμιο;Πώς μπορεί να κηρύττει ταπείνωση όταν η εικόνα του θεσμού μοιάζει να βαραίνει από εξουσιαστική άνεση; Και πώς μπορεί να διατηρηθεί η εμπιστοσύνη, όταν το χάσμα εμπειρίας μεταξύ ποιμνίου και ηγεσίας μεγαλώνει;Η Εκκλησία, ιστορικά, δεν έχασε τη δύναμή της όταν διώχθηκε.

Την έχασε όταν έπαψε να πείθει και αυτό είναι το πιο σκληρό κριτήριο από όλα.

Η μνήμη του για κάποιους σήμερα πιθανότατα είναι ενοχλητική.Γιατί υπενθυμίζει ότι ο θρόνος δεν είναι θέση άνεσης αλλά τόπος ευθύνης καιαι ότι κάθε φορά που αυτό ξεχνιέται, η Εκκλησία δεν απειλείται απ’ έξω αλλά δοκιμάζεται από μέσα.

Και αυτή η δοκιμασία είναι πάντοτε η ίδια στο πέρας του χρόνου αν θα μείνει ζωντανή ως μαρτυρία ή αν θα περιοριστεί σε θεσμό χωρίς ανάσα. ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους