«Ρίζα πάντων τῶν κακῶν ἐστὶν ἡ φιλαργυρία.» ~Α΄ Επιστολή του Αποστόλου Παύλου προς Τιμόθεο~(κεφάλαιο 6, στίχος 10). "Αυξήσεις έως 120% στους μισθούς του Αρχιεπισκόπου, των Μητροπολιτών και των...

Πλήρες Κείμενο:

«Ρίζα πάντων τῶν κακῶν ἐστὶν ἡ φιλαργυρία.» ~Α΄ Επιστολή του Αποστόλου Παύλου προς Τιμόθεο~(κεφάλαιο 6, στίχος 10). "Αυξήσεις έως 120% στους μισθούς του Αρχιεπισκόπου, των Μητροπολιτών και των Τιτουλάριων Μητροπολιτών, προβλέπει διάταξη που περιλαμβάνεται στο νομοσχέδιο που έθεσε σε δημόσια διαβούλευση το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών." Υπάρχουν στιγμές όπου μια είδηση δεν αποτελεί απλώς πολιτική ή διοικητική πράξη αλλά γεγονός βαθιά συμβολικό γίνοντας μοιραία καθρέφτης μιας εποχής και ταυτόχρονα δοκιμασία μιας συνείδησης.Σε μια Ελλάδα όπου ο εργαζόμενος βλέπει τον μισθό του να εξαντλείται πριν τελειώσει ο μήνας, όπου ο συνταξιούχος μετρά τα κέρματα για τα φάρμακα και το ρεύμα, όπου νέοι άνθρωποι εγκαταλείπουν τα όνειρά τους μπροστά στην οικονομική ασφυξία, η είδηση αυξήσεων που αγγίζουν το 60%, το 65%, ακόμη και το 120% στις αποδοχές των ανώτατων εκκλησιαστικών αξιωματούχων δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

Όταν οι αποδοχές φθάνουν περίπου τα 5000 ευρώ μηνιαίως χωρίς να υπολογίζονται όλες οι δωρεάν παροχές(ταξίδια, δωρεάν υπερπολυτελή αυτοκίνητα κ.ο.κ) η αύξηση για ορισμένους πλησιάζει τον διπλασιασμό των προηγούμενων απολαβών τους, το ζήτημα παύει να είναι απλώς αριθμητικο και αναμφίβολα μετατρέπεται σε ηθικό, κοινωνικό και πνευματικό ερώτημα.

Διότι η Εκκλησία δεν καλείται να μοιάζει με τους θεσμούς του κόσμου τούτου.

Δεν καλείται να ακολουθεί τη λογική των προνομίων.

Καλείται να μαρτυρεί τη λογική της θυσίας. Οι Πατέρες δεν είδαν ποτέ την επισκοπή ως ανταμοιβή.

Την είδαν ως σταυρό.

Ως ευθύνη.

Ως διαρκή λογοδοσία ενώπιον του Θεού και του λαού. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος έλεγε ότι τίποτε δεν παροξύνει τόσο τον Θεό όσο το να βλάπτεται η Εκκλησία και βλάβη της Εκκλησίας δεν είναι μόνο η αίρεση ή η διαφθορά.

Είναι και κάθε πράξη που τραυματίζει την εμπιστοσύνη των πιστών.

Κάθε απόφαση που γεννά πικρία.

Κάθε εικόνα που δημιουργεί την αίσθηση ότι οι ποιμένες απομακρύνονται από τις αγωνίες εκείνων που καλούνται να ποιμάνουν.Διότι η Εκκλησία ζει από την εμπιστοσύνη του σκληρά δοκιμαζόμενου λαού της.

Όταν όμως ο λαός δοκιμάζεται σκληρά ενώ οι ηγέτες του εμφανίζονται να απολαμβάνουν αυξήσεις που οι περισσότεροι πολίτες δεν θα δουν ποτέ στη ζωή τους, η πληγή δεν είναι μόνο οικονομική.

Είναι συμβολική.

Είναι πνευματική.

Κάποιος μπορεί να αντιτείνει ότι όλα αυτά είναι νόμιμα. Πράγματι.

Η νομιμότητα όμως δεν είναι το ύψιστο μέτρο της Εκκλησίας.

Αν ήταν, δεν θα υπήρχαν άγιοι.

Οι άγιοι δεν αναζητούσαν το νόμιμο.

Αναζητούσαν το δίκαιο.

Δεν αναζητούσαν το επιτρεπτό αλλά το ωφέλιμο για το ποίμνιο.

Κάπου εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσω με σαφήνεια ότι οι συγκεκριμένες μισθολογικές ρυθμίσεις δεν αφορούν το σύνολο του κλήρου.

Οι απλοί εφημέριοι και ιερείς των ενοριών οι οποίοι αποτελούν τους αφανείς εργάτες της Εκκλησίας, που βρίσκονται καθημερινά δίπλα στον πιστό, στηρίζουν οικογένειες και κοινωνικές ανάγκες και συχνά διακονούν με αυταπάρνηση, μακριά από τη δημοσιότητα.

Οι αποδοχές τους, σε γενικές γραμμές, κινούνται σε επίπεδα που προσεγγίζουν εκείνα ενός κατώτερου ή μέσου δημοσίου υπαλλήλου, χωρίς να συνοδεύονται από ιδιαίτερα προνόμια, και σε πολλές περιπτώσεις επαρκούν οριακά για την κάλυψη των αναγκών των πολυμελών οικογενειών που διατηρούν στην συντριπτική πλειοψηφία τους.

Γι' αυτό και πολλοί πιστοί αναρωτιούνται σήμερα τι ακριβώς εξυπηρετεί μια τόσο γενναιόδωρη αύξηση μόνο στην ηγεσία;Ποια πραγματικά ανάγκη καλύπτει.

Ποιο μήνυμα στέλνει.

Ποια πνευματική αναγκαιότητα υπηρετεί.Κάποιοι πιο καχύποπτοι ίσως υποθέσουν ότι τέτοιες αποφάσεις αποτελούν μορφή πολιτικής επιβράβευσης για μια σχέση αρμονικής συνύπαρξης μεταξύ εκκλησιαστικής και πολιτικής ηγεσίας.

Ότι αποτελούν ανταμοιβή για μια στάση διαρκούς σύμπλευσης με τις επιλογές της εκάστοτε εξουσίας.

Δεν υπάρχουν βέβαια αποδείξεις που να τεκμηριώνουν έναν τέτοιο ισχυρισμό.

Όμως το γεγονός ότι μια τέτοια σκέψη μπορεί να γεννηθεί σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας είναι από μόνο του ανησυχητικό.

Διότι αποκαλύπτει ένα έλλειμμα εμπιστοσύνης και όταν η εμπιστοσύνη κλονίζεται, κλονίζεται μαζί της και το κύρος του εκκλησιαστικού λόγου.Η Εκκλησία κοιτώντας το παρελθόν δεν έχασε ποτέ τη δύναμή της όταν ήταν φτωχή.

Την έχασε όταν έδωσε την εντύπωση ότι βολεύεται δίπλα στην εξουσία.

Η δύναμη της Εκκλησίας δεν βρίσκεται στα μισθολόγια.

Βρίσκεται στην προφητική της ελευθερία.

Στην ικανότητά της να στέκεται απέναντι σε βασιλιάδες, αυτοκράτορες, κυβερνήσεις και ισχυρούς χωρίς να προσδοκά ανταλλάγματα.

Στην ικανότητά της να υπερασπίζεται τον αδύναμο ακόμη και όταν αυτό έχει κόστος.

Γι' αυτό το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πόσα χρήματα θα μπουν σε έναν τραπεζικό λογαριασμό.

Το πραγματικό ερώτημα είναι αν ο φτωχός άνθρωπος που ανάβει ένα κερί στον ναό μπορεί ακόμη να κοιτάξει προς την εκκλησιαστική ηγεσία και να αισθανθεί ότι εκεί βρίσκεται κάποιος που μοιράζεται τον πόνο του.Διότι όταν ο λαός στενάζει και οι ποιμένες ευημερούν, όταν η κοινωνία ματώνει και η κορυφή ευλογείται με προνόμια, τότε δεν δοκιμάζεται μόνο η κοινωνική συνοχή αλλά η ίδια η αξιοπιστία της μαρτυρίας της Εκκλησίας μέσα στον κόσμο. ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους