Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🇬🇷 🇨🇾ΟΤΑΝ Ο 15ΧΡΟΝΟΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΟΥΣΤΑΚΑΣ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕ ΕΝΕΡΓΑ ΣΤΟΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΕΟΚΑ🇬🇷 🇨🇾 «Πάνω στον τάφο μου θέλω την Ελληνική Σημαία» ~Σωτήρης Μουστάκας~ Σαν σήμερα πριν 19 χρόνια, στις 4 Ιουνίου 2007, η Ελλάδα και η Κύπρος αποχαιρετούν έναν σπουδαίο άνθρωπο της Τέχνης, έναν αυθεντικό πατριώτη και έναν πραγματικό αγωνιστή της ζωής. Ο Σωτήρης Μουστάκας πέρασε στην αιωνιότητα, αφήνοντας πίσω του όχι μόνο ένα τεράστιο καλλιτεχνικό έργο, αλλά και μια παρακαταθήκη ήθους, αξιοπρέπειας και αγάπης για την πατρίδα.

Ήταν ένας άνθρωπος που γνώρισε από μικρός τη θυσία και τον αγώνα.

Ένας άνθρωπος που δεν λησμόνησε ποτέ την Κύπρο, τις ρίζες του και τα ιδανικά για τα οποία πάλεψε στα νεανικά του χρόνια.

Όσο ψηλά κι αν έφτασε ως καλλιτέχνης, παρέμεινε πάντα ο ίδιος σεμνός, γνήσιος και βαθιά συνδεδεμένος με την ελληνική ψυχή.

Όταν πλέον πλησίαζε το τέλος της διαδρομής του, δεν ζήτησε τιμές, αξιώματα ή υλικά αγαθά.

Η τελευταία του επιθυμία ήταν απλή, αλλά συγκλονιστική να τον σκεπάζει η Ελληνική Σημαία και πραγματοποιήθηκε.Μέσα σε αυτή τη φράση χωρούσε ολόκληρη η ζωή του, οι αγώνες, οι μνήμες, οι θυσίες, η πίστη και η αφοσίωσή του στην πατρίδα.

Δεκαπέντε χρόνων μαθητής ήταν ο Σωτήρης Μουστάκας όταν μυήθηκε στην ΕΟΚΑ, την οργάνωση που αγωνιζόταν την περίοδο 1955–1959 κατά της βρετανικής κατοχής στην Κύπρο.

Μοίραζε φυλλάδια, έγραφε συνθήματα στους τοίχους και συμμετείχε ενεργά στον αγώνα για την ελευθερία.

Πήρε μέρος στην εξέγερση, όπως και χιλιάδες άλλοι συμμαθητές του, με στόχο την απελευθέρωση και την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.Συνελήφθη από τους Άγγλους και φυλακίστηκε για επτά μήνες, υπομένοντας βασανιστήρια που δεν κατάφεραν να λυγίσουν το φρόνημά του.

Μόλις αποφυλακίστηκε, ολοκλήρωσε το σχολείο και το 1958 έφυγε για την Αθήνα, όπου σπούδασε ηθοποιία.

Στην πορεία της ζωής του δεν έχανε ποτέ την ευκαιρία να δείξει τον πατριωτισμό και την αγάπη του για την πατρίδα.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από τα τελευταία χρόνια της ζωής του αποτυπώνει απόλυτα το ήθος και τη σεμνότητά του.

Ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής θυμάται τη συνεργασία τους: «Όταν πρότεινα στον Σωτήρη Μουστάκα να παίξει στον El Greco, το αποδέχτηκε με έναν όρο,να μην πληρωθεί.

Ήξερε πως θα πεθάνει.

Ήρθε στο γραφείο μου και μου είπε: “Θα παίξω αυτόν τον ρόλο, αλλά δεν θέλω να πληρωθώ”. Του έδωσα το σενάριο και τις σκηνές που ήταν να παίξει», δήλωσε ο σκηνοθέτης.

Αργότερα πρόσθεσε: «Όταν χρειάστηκε να μικρύνουν οι σκηνές αυτές, και τον ενημέρωσα, μου είπε πως δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα.

Του είπα ότι θα του κόψω το σημείο όπου ο Τισιάνο λέει “Αυτός ο πίνακας είναι ελληνικός”, και μου απάντησε: “Ό,τι άλλο θέλεις κόψε, αλλά μην μου πάρεις από το στόμα τη λέξη Ελληνικός.

Θέλω να την πω για πολλούς λόγους αυτή τη λέξη”. Αργότερα έμαθα πως είχε πει: “Πάνω από τον τάφο μου θέλω την ελληνική σημαία”». Αυτοί ήταν οι καλλιτέχνες του περασμένου αιώνα ψυχές μεγάλες, εθνικά υπερήφανες, άνθρωποι που δεν φοβήθηκαν να σταθούν όρθιοι απέναντι σε κάθε μορφή δουλείας, είτε υλικής είτε πνευματικής.

Δεν υπήρξαν απλώς ηθοποιοί, αλλά φορείς αξιών, μαχητές του φωτός με όπλο την Τέχνη τους.

Ήταν εκείνοι που, αν χρειαζόταν, θα έπεφταν ξανά υπέρ βωμών και εστιών, όπως οι προκάτοχοί τους στο Έπος του ’40 ο Κωνσταντάρας, ο Παπαγιαννόπουλος, ο Ελύτης, ο Τσαρούχης.

Καλλιτέχνες και διανοούμενοι που γνώριζαν το βάρος του να είσαι Έλληνας και το μετέφεραν με περηφάνια μέσα από κάθε τους ρόλο και κάθε πνευματική έκφραση.

Στην εποχή μας δυστυχώς είθισται η Τέχνη να αντιμετωπίζεται περισσότερο ως μέσο προβολής παρά ως αποστολή.

Η εικόνα συχνά προηγείται της ουσίας και η δημοσιότητα γίνεται αυτοσκοπός.

Δεν είναι λίγες οι φορές που εκπρόσωποι του χώρου δίνουν αφορμές με τη συμπεριφορά ή τις δημόσιες εμφανίσεις τους, απομακρύνοντας την Τέχνη από τη σεμνότητα και το ήθος που τη χαρακτήριζαν παλαιότερα.Η σύγκριση δεν γίνεται για να μηδενίσει το παρόν, αλλά για να θυμίσει τι μπορεί να σημαίνει πραγματικά καλλιτεχνική παρουσία άνθρωποι που σέβονται την ιστορία, τις ρίζες και την ευθύνη που συνοδεύει την επιρροή τους. Η Ελλάδα έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ ξανά από καλλιτέχνες σαν τον Σωτήρη Μουστάκα και όλους που πέρασαν πριν από αυτόν,ανθρώπους που να προφέρουν τη λέξη «Ελληνικός» με δέος, με πίστη, με σεβασμό.

Μόνο τότε η Τέχνη θα μπορέσει να ξαναγίνει αυτό που υπήρξε κάποτε πράξη ελευθερίας, μνήμης και αλήθειας!! ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους