Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα παντελόνι και δυο κουτιά nivea. Ο αδελφός μου ο Νίκος ποτέ δεν διάβαζε.

Νόμιζε ότι δια της επιφοιτήσεως θα έρθει η γνώση.

Εγώ όταν διάβαζα ήταν σαν να τον έπιαναν τα διαβόλια, γύριζε το κορμί του με το κεφάλι προς τα κάτω, έβαζε τα πόδια ανάποδα και τα κτυπούσε με δύναμη στο τραπέζι για να με αποτρέψει στο διάβασμα.

Όπως η γρίπη είναι μεταδοτική έτσι και το κίνημα των συμμαθητών του στο «δεν διαβάζω» επικράτησε.

Για να μην τον αδικώ όμως εύκολα περνούσε τις τάξεις στο γυμνάσιο και στο Λύκειο και όπου μετά προσπάθησε, σπουδάζοντας.

Ερχόταν σπίτι, άρπαζε ένα κομμάτι ψωμί, αγόραζε λίγο χαλβά από το παντοπωλείο του μπάρμπα Νάση Μότσιου ή του Αναστάση Τσέγκου και όλη την ημέρα ξημεροβράδιαζε παίζοντας στην αυλή του σχολείου.

Διακρινόταν αθλητικά και όταν ανεβαίναμε την ανηφόρα από την πλατεία στο σπίτι, μου χάριζε την μισή διαδρομή και με άφηνε να φύγω μπροστύτερα και μέχρι το τέλος της με προλάβαινε.

Μετά την τρίτη τάξη στο Γυμνάσιο, ακολουθήθηκε από το κίνημα των συμμαθητών του, η αρχή δεν κουβαλάω βιβλία στο σχολείο γιατί είναι βαριά.

Έτσι όταν τόλμησα και του είπα ότι στο διαγώνισμα της βυζαντινής ιστορίας, θα βάλει ως θέμα των γραπτών εξετάσεων, τον Ιωάννη τον Β΄ τον Ρωμανό και του έδωσα το βιβλίο να το διαβάσει, έσχισε το φύλλο, το έβαλε στην τσέπη του παντελονιού του και πήγε σχολείο.

Εγώ κοιμόμουν αγκαλιά με τα βιβλία, τέτοια λεηλασία με το σκίσιμό του από την αδελφό μου δεν το περίμενα και έκλαιγα τρεις ημέρες για το κακό.

Η μάνα θα ερχόταν από τη Γερμανία όταν ήμουν πρώτη Λυκείου και με το γράμμα, της είχα παραγγείλει ότι θέλω ένα παντελόνι ολόσωμο, γιατί φορούσαμε από την ανέχεια όλοι μας, χειμώνα-καλοκαίρι, κοντά παντελονάκια.

Μου είχε υποσχεθεί ότι θα μου έφερνε ένα καουμπόϊκο παντελόνι όπως τότε εμείς λέγαμε τα τζιν όπως και έγινε καλοκαίρι καιρό.

Είχε όμως χρόνια να μας δει και μας είχε αφήσει μικρά όταν έφυγε, με ύψος 1,05 μέτρα, γιατί τόσο ήταν τότε ο αδελφός μου που μετριόταν με το μέτρο μήπως και δεν με φθάσει στο ύψος, ενώ εγώ σαν μεγαλύτερος στην εφηβεία, είχα πάρει το ύψος μου, τότε που τα κόκαλα μεγαλώνουν μέρα με τη μέρα σαν τις καλαμιές στο κάμπο και ήμουν όσο και αργότερα κατά 70 εκατοστά ψηλότερος.

Όταν πήγα να φορέσω τα παντελόνι μου ερχόταν μέχρι τις κνήμες των ποδιών μου και δεν μου έκανε.

Ούτε και του Νίκου που του ήταν μεγάλο γιατί δεν είχε ακόμη ψηλώσει λόγω της ηλικίας του.

Άρχισε όμως να διαμαρτύρεται καθημερινά γιατί θεώρησε ότι αδικήθηκε από την άνιση συμπεριφορά της μάνας μας και για ένα μήνα ίσως και περισσότερο, καθόταν στα σκαλιά της βεράντας του σπιτιού και φώναζε δυνατά: «θέλω παντελόνι», ενώ όταν οι γείτονες περιπαιχτικά τον ρωτούσαν περνώντας στο δρόμο, τι θέλεις Νίκο; αυτός τους απαντούσε μονολεκτικά «παντελόνι». Μαζί με τα υπάρχοντά του, όταν ήμασταν έκτη δημοτικού, ο πατέρας είχε φέρει από τη Γερμανία και ένα κουτί nivea, περιποιητική προσώπου και σώματος, που εμείς δεν ξέραμε την χρήση της.

Τότε πηγαίναμε σχολείο και τα απογεύματα όλες τις ημέρες της εβδομάδας, πλην του Σαββάτου που πηγαίναμε μόνο πρωΐ και τις Κυριακές, που ήταν αργία, ο εκκλησιασμός ήταν υποχρεωτικός.

Με το Θόδωρο τον Σπυρονάση, συμμαθητή μου, πήραμε κρυφά το κουτί της nivea από τη βαλίτσα, το περιεργασθήκαμε, ανοίξαμε με δυσκολία το καπάκι, μυρίσαμε το περιεχόμενο και δεν μας έκανε για φαγητό και στο τέλος ξεδιπλώσαμε και το ασημόχαρτο για να φανεί η κρέμα μέσα στο κουτί.

Σκεφθήκαμε γιατί μπροστά είχε το πρόσωπο μιας γυναίκας ότι είναι κάτι που βάζουν στο πρόσωπο για να ομορφαίνουν και αρχίσαμε να αλειβόμαστε στο πρόσωπο και στο κεφάλι.

Το λιπαρό περιεχόμενο της κρέμας απορροφιόταν για λίγο και επειδή εμείς νομίζαμε ότι ήταν το κουτί μιας χρήσης, βάζαμε συνέχεια κρέμα στο πρόσωπο και το κεφάλι ώσπου σχεδόν το κουτί τελείωσε.

Καθρέφτες δεν υπήρχαν για να δούμε πως είχαμε γίνει.

Το απόγευμα, ημέρα Παρασκευή πήγαμε στο σχολείο.

Ο δάσκαλός μας, ο Χρήστος Γκόντζιος, να είναι καλά, μας είδε που ήμασταν αλειμμένοι σαν λαδοπόντικες, μας ρώτησε τι πάθαμε, του εξιστορήσαμε το περιστατικό, μας είπε ότι η κρέμα είναι για πολύμηνη χρήση και όχι για μια χρήση και μας έστειλε στη βρύση του χωριού στην πλατεία, να πλυθούμε, προσπαθώντας να βγάλουμε από το πρόσωπο και το κεφάλι με μεγάλη προσπάθεια την κρέμα, που ήταν συσσωρευμένη και είχε γίνει συμπαγής σε τέσσερις ή και περισσότερες στρώσεις, πάνω στο δέρμα μας.

Μετά από σχεδόν δέκα χρόνια τη δεκαετία του ογδόντα, ξεκινώντας την δουλειά μου, είχα βγάλει ένα διαζύγιο και είχα λύσει το γάμο και πνευματικά, όταν μου ανέθεσαν στο γραφείο, να περιμένω την κ. Μυλωνά το απόγευμα, για να της παραδώσω τα χαρτιά του διαζυγίου.

Τότε δεν υπήρχε πολιτικός γάμος, η γυναίκα για να γίνει έμπορος και να αποκτήσει την εμπορική ιδιότητα, ανοίγοντας μαγαζί, έπρεπε να συναινέσει ο άνδρας της και να βγει δικαστική απόφαση που να της το επιτρέπει, δεν είχε εξουσία διαχείρισης της περιουσίας της και ό,τι της δινόταν ως προίκα, ανήκε στον άνδρα της, ενώ οι μεταρρυθμίσεις στο οικογενειακό δίκαιο για την εξίσωση των φύλων, έγιναν από το έτος 1983 και μετά.

Η κ. Μυλωνά μπήκε χαμογελαστή στο γραφείο, κρατώντας ένα δώρο όμορφα τυλιγμένο με ασημόχαρτο με μπλε κορδέλα πάνω του.

Της έδωσα τα χαρτιά, με ευχαρίστησε, με ρώτησε εάν έχω το τηλέφωνο του άνδρα της, του Ανδρέα και της το έδωσα, φαινόταν ότι δεν είχε καλοχωνέψει το χωρισμό και μου πρόσφερε με ευγένεια το δώρο, αποχωρώντας.

Μετά από δυο μήνες, τα ξαναβρήκε με τον άνδρα της και επειδή είχε λυθεί ο γάμος τους, τέλεσαν καινούργιο μυστήριο με κουμπάρο το δικηγόρο που δούλευα και καλά έκαναν.

Άρχισα να περιεργάζομαι το όμορφο δώρο και σκεφτόμουν τι θα ήθελα να έχει μέσα.

Είπα ίσως σοκολατάκια πολυτελείας ή γλυκά από κανένα φημισμένο ζαχαροπλαστείο, γιατί ήμουν ακόμη εργένης και πεινούσα.

Το άνοιξα προσεκτικά, κοιτώντας το σιγά-σιγά, μήπως και μαντέψω το περιεχόμενό του.

Στο τέλος όταν το άνοιξα, έμεινα εμβρόντητος.

Ήταν ένα μεγάλο κουτί nivea σαν εκείνο, ίδιο ακριβώς, που είχα πασαλειφθεί στο κεφάλι και στο πρόσωπο πριν δεκαπέντε χρόνια στο δημοτικό σχολείο με το συμμαθητή μου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους