Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η μηχανή της έντασης Όλο και πιο συχνά αλλάζω κανάλι μπροστά σε πολιτικό καυγά.

Δεν με ενοχλεί η αντιπαράθεση.

Είναι φυσιολογική και αναγκαία σε μια δημοκρατία.

Με ενοχλεί ο θόρυβος που σκεπάζει την όποια ουσία μπορεί να έχει.

Είναι ο θόρυβος μιας φθαρμένης πολιτικής μηχανής που καταναλώνει πολιτικό πάθος, διαβρώνοντας την εμπιστοσύνη και κρύβοντας τις αιτίες πίσω από τα συμπτώματα.

Την ώρα που η χώρα χρειάζεται μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και συναινέσεις για τα μεγάλα ζητήματα που θα καθορίσουν τη θέση της τα επόμενα χρόνια, ό,τι σχετικό εισέρχεται στη δημόσια σφαίρα φορτίζεται αμέσως κομματικά και οδηγεί σε σύγκρουση εντυπώσεων για το ποιος φταίει.

Έτσι, η ένταση γίνεται αυτοσκοπός και η προσοχή αποσπάται από τα σημαντικά: πώς θα αυξηθεί η παραγωγικότητα, πώς θα αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο, πώς θα ενισχυθούν οι επενδύσεις, πώς θα διασφαλιστεί η συνέχεια και η αξιοπιστία του κράτους.

Αυτό άλλωστε είναι και το πιο εύκολο σε μια δημόσια σφαίρα που, αθροιστικά, φαίνεται να επιβραβεύει τη σύγκρουση περισσότερο από τη συνεννόηση.

Εδώ αρχίζει το κόστος.

Υπό αυτές τις συνθήκες προκρίνονται βραχυπρόθεσμες παρεμβάσεις, αντί για βαθύτερες μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται χρόνο και συνέχεια για να αποδώσουν.

Άλλες μένουν ημιτελείς, άλλες ακυρώνονται και κάθε νέα περίοδος ξεκινά από την αρχή.

Οποιαδήποτε νέα απόφαση αντιμετωπίζεται ως προσωρινή, ύποπτη ή κομματικά ιδιοτελής, οι μεγάλες πολιτικές επιλογές μετατίθενται, οι δομικές αλλαγές περιορίζονται σε μέτρα χαμηλής εμβέλειας, ενώ, μαζί με την προβλεψιμότητα, υποχωρεί και η εμπιστοσύνη.

Το αποτέλεσμα είναι ότι χάνουμε σταδιακά την ικανότητα να σκεφτόμαστε σε βάθος χρόνου, ακριβώς τη στιγμή που οι προκλήσεις της εποχής -τεχνολογικός ανταγωνισμός, γεωπολιτική αβεβαιότητα, ενεργειακή μετάβαση, δημογραφική συρρίκνωση, βιομηχανική ανασυγκρότηση- απαιτούν στρατηγική και δημόσια πολιτική με συνέχεια, συνέπεια και αξιοπιστία.

Ό,τι ακριβώς χρειάζεται για να αποδώσουν οι πόροι, οι άνθρωποι και οι δυνατότητες που αναμφισβήτητα διαθέτει η χώρα.

Είναι πια ανάγκη να μετακινηθεί το κέντρο βάρους της δημόσιας ζωής από τα συμπτώματα στις αιτίες και από την ένταση στη σοβαρή παραγωγή πολιτικής, να προστατευθούν οι κρίσιμες αποφάσεις από την φθορά και να οικοδομηθούν συναινέσεις γύρω από τις βασικές στρατηγικές επιλογές.

Αυτή η αλλαγή μας αφορά όλους.

Όσο επιβραβεύουμε την ένταση, τόσο περισσότερη θα παράγεται.

Όσο χειροκροτούμε όποιον φωνάζει, τόσο λιγότερο θα ακούμε εκείνον που έχει κάτι ουσιαστικό να πει.

Γι’ αυτό και το κριτήριό μας πρέπει να γίνει αυστηρότερο.

Να μη συγχέουμε τη σοβαρότητα με την αδυναμία, ούτε την ένταση με το θάρρος.

Και να καταδικάζουμε την υπερβολή και τη δηλητηρίαση του δημόσιου χώρου.

Όχι επειδή θέλουμε λιγότερη δημοκρατία, αλλά επειδή θέλουμε καλύτερη δημοκρατία.

Ας το σκεφτούμε.

Υπάρχουν στιγμές στην πρόσφατη ιστορία που θυμίζουν πόσο ακριβά μπορεί να πληρώσει η χώρα την πολιτική που επενδύει στην πόλωση, καλλιεργεί αυταπάτες και υπόσχεται ότι όλα μπορούν να αλλάξουν χωρίς κόστος.

Ας το σκεφτούμε και με αφορμή την είδηση της εξόδου της Ελλάδας από τον κατάλογο των κρατών με μακροοικονομικές ανισορροπίες.

Είναι μια σημαντική θεσμική αναγνώριση της προόδου που έχει συντελεστεί τα τελευταία χρόνια και πιστώνεται στην κυβέρνηση, καθώς αποτυπώνει μια πορεία δημοσιονομικής σταθερότητας, συνέπειας και αποκατάστασης της αξιοπιστίας της χώρας.

Μια πορεία που δεν ήταν αυτονόητη και που δεν πρέπει να υπονομευθεί από την επιστροφή στην πόλωση, στην υπερβολή και στην ανεύθυνη άρνηση της πραγματικότητας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους