Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένας ηλικιωμένος άνδρας καθόταν ήρεμα στην άκρη μιας παλιάς ξύλινης προβλήτας, κρατώντας ένα καλάμι ψαρέματος, όταν παρατήρησε τρεις νεαρούς να τον πλησιάζουν με προκλητικά χαμόγελα.

Κανείς τους, όμως, δεν μπορούσε να φανταστεί πώς θα κατέληγε αυτή η συνάντηση… Το πρωινό ήταν δροσερό και γαλήνιο.

Μια λεπτή ομίχλη απλωνόταν πάνω από τη λίμνη, κρύβοντας την απέναντι όχθη.

Καθισμένος σε μια πτυσσόμενη καρέκλα, ο ηλικιωμένος παρακολουθούσε προσεκτικά τον φελλό του.

Δίπλα του βρισκόταν ένας μεταλλικός κουβάς, μέσα στον οποίο μερικά φρεσκοπιασμένα ψάρια κινούνταν ακόμη.

Ξαφνικά, η ηρεμία διακόπηκε από βαριά βήματα.

Τρεις νεαροί στάθηκαν πίσω του, μιλώντας δυνατά και ανταλλάσσοντας ειρωνικά βλέμματα.

Η συμπεριφορά τους πρόδιδε μια αλαζονεία που είχε γεννηθεί από τη συνήθεια να μην τους αντιμιλά ποτέ κανείς. — Ε, γέρο, δεν σε έχουμε ξαναδεί εδώ, είπε ένας από αυτούς με σαρκαστικό χαμόγελο. — Ξέρεις καν πού κάθεσαι; πρόσθεσε ένας άλλος. — Αυτή η λίμνη είναι δική μας περιοχή.

Αν θέλεις να ψαρεύεις εδώ, πρέπει να πληρώσεις.

Ο ηλικιωμένος δεν απάντησε αμέσως.

Μάζεψε αργά την πετονιά του, έλεγξε το αγκίστρι και έπειτα γύρισε ελαφρά το κεφάλι του. — Αυτή η λίμνη ανήκει σε όλους, είπε ήρεμα.

Κανείς δεν χρειάζεται να πληρώσει για να βρίσκεται εδώ.

Έχω ακριβώς το ίδιο δικαίωμα με εσάς να απολαμβάνω αυτό το μέρος.

Οι τρεις νεαροί κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και ξέσπασαν σε γέλια. — Το ακούσατε αυτό; είπε ένας από αυτούς.

Μας κάνει μάθημα για τα δικαιώματα. — Άκου καλά, απάντησε ένας άλλος με πιο σκληρό τόνο.

Είναι η τελευταία φορά που στο ζητάμε.

Ή πληρώνεις... ή φεύγεις.

Ο ηλικιωμένος έστρεψε ξανά το βλέμμα του προς το νερό, σαν η παρουσία τους να μην είχε καμία απολύτως σημασία.

Η αδιαφορία του τούς εξόργισε ακόμη περισσότερο. — Τι έγινε, είσαι κουφός; — Ε! Σε σένα μιλάμε! Ένας από τους νεαρούς προχώρησε απότομα και κλώτσησε δυνατά τον κουβά.

Το μέταλλο αντήχησε εκκωφαντικά και το δοχείο κατρακύλησε στη λίμνη μαζί με τα ψάρια.

Ο ηλικιωμένος δεν αντέδρασε.

Τακτοποίησε ήρεμα το καλάμι του και συνέχισε να παρακολουθεί τον φελλό.

Τα χαμόγελα είχαν πλέον εξαφανιστεί από τα πρόσωπα των τριών ανδρών. — Σου είπα να πληρώσεις ή να εξαφανιστείς, ξεστόμισε ένας από αυτούς μέσα από τα σφιγμένα του δόντια.

Καμία απάντηση.

Η σιωπή του ηλικιωμένου ήταν πιο ταπεινωτική από οποιαδήποτε προσβολή. — Πολύ καλά... ψιθύρισε εκείνος που στεκόταν πιο κοντά.

Αφού δεν καταλαβαίνει με τα λόγια… Σήκωσε τη γροθιά του και έκανε ένα βήμα μπροστά, έτοιμος να χτυπήσει τον ηλικιωμένο. Όμως, ακριβώς εκείνη τη στιγμή, συνέβη κάτι εντελώς απρόσμενο...Συνέχεια στο πρώτο σχόλι0 👇👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους