Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πα-τέρας ή ΤΕΡΑΣ; Ψηφίστε!! Δύο κορίτσια. 6 και 10 ετών. Στο διπλανό δωμάτιο.

Οι πρώτες πληροφορίες λένε ότι κοιμόταν.

Και όσο διαβάζω αυτή την είδηση, δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι τη λέξη πα-τέρας.

Γιατί μέσα της κρύβονται δύο λέξεις.

Η μία είναι ο πατέρας.

Και η άλλη είναι το ΤΕΡΑΣ.

Ο πατέρας προστατεύει.

Το τέρας καταστρέφει.

Ο πατέρας βάζει τα παιδιά του πάνω από τον εαυτό του.

Το τέρας βάζει τον εαυτό του πάνω από τα παιδιά του. Ο ΠΑΤΕΡΑΣ προσφέρει ΑΣΦΑΛΕΙΑ. Το ΤΕΡΑΣ σκορπά ΦΟΒΟ.

Και δυστυχώς, σε κάποιες ιστορίες η λέξη σπάει στα δύο και μένει μόνο το δεύτερο κομμάτι.

Γιατί ας μιλήσουμε ψυχολογικά.

Πίσω από τέτοιες πράξεις δεν βλέπω δύναμη. Βλέπω ΑΔΥΝΑΜΙΑ.

Δεν βλέπω έναν ισχυρό άντρα.

Βλέπω έναν άνθρωπο με εύθραυστο εγώ. Τόσο ΕΥΘΡΑΥΣΤΟ που δεν αντέχει την απόρριψη. Τόσο ΑΝΑΣΦΑΛΗ που δεν αντέχει να μην έχει τον έλεγχο. Τόσο ΑΝΙΚΑΝΟ να διαχειριστεί τη ματαίωση που προτιμά να καταστρέψει παρά να αποδεχτεί.

Με έντονο ΦΟΒΟ απόρριψης. Με ΣΑΘΡΗ ΑΙΣΘΗΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΑΞΙΑΣ.

Πίσω από την παθολογική ζήλια συχνά δεν κρύβεται η αγάπη.

Κρύβεται ο φόβος.

Η ανασφάλεια.

Η ανάγκη κυριαρχίας.

Η αίσθηση ότι ο άλλος άνθρωπος είναι κτήμα μου και όχι ένας ελεύθερος άνθρωπος με δική του βούληση.

Αυτό δεν είναι αγάπη.

Είναι εγωκεντρισμός.

Είναι κτητικότητα.

Είναι συναισθηματική ανωριμότητα.

Είναι η αδυναμία να αντέξεις ότι η ζωή δεν γίνεται πάντα όπως θέλεις.

Και πάνω απ’ όλα είναι ένας ακραίος εγωισμός.

Γιατί ένας πατέρας, ακόμη κι όταν υποφέρει, ακόμη κι όταν θυμώνει, ακόμη κι όταν ο γάμος του διαλύεται, έχει μια υποχρέωση: Να προστατεύσει τα παιδιά του.

Να διαφυλάξει όσο μπορεί την ψυχική τους υγεία.

Να κρατήσει την ένταση μακριά από αυτά.

Να τους προσφέρει μια στοιχειώδη αίσθηση ασφάλειας.

Να θυμάται ότι τα παιδιά δεν φταίνε.

Ότι δεν πρέπει να πληρώσουν το τίμημα των συγκρούσεων των ενηλίκων.

Αυτός ο άνθρωπος δεν το έκανε.

Και πιθανότατα δεν το έκανε για χρόνια.

Γιατί κανείς δεν ξυπνά ένα πρωί και γίνεται κακοποιητικός.

Η συστηματική κακοποίηση είναι μια μακρόχρονη πορεία επιλογών.

Επιλογών ελέγχου.

Επιλογών εκφοβισμού.

Επιλογών εξουσίας.

Γι’ αυτό και δυσκολεύομαι να ακούσω τη λέξη «θόλωσε». Όχι.

Δεν θολώνεις ξαφνικά και κακοποιείς έναν άνθρωπο συστηματικά.

Δεν θολώνεις ξαφνικά και ζεις μέσα στη ζήλια, στον έλεγχο και στον φόβο που επιβάλλεις στον άλλον.

Η δολοφονία δεν ήταν η αρχή της ιστορίας.

Ήταν το τελευταίο κεφάλαιο μιας ιστορίας που είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα.

Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη ψυχική ανωριμότητα.

Ένας ώριμος άνθρωπος που δυστυχεί σε μια σχέση φεύγει. Χωρίζει. Πενθεί. Θυμώνει.

Ξαναχτίζει τη ζωή του.

Διεκδικεί την επιμέλεια των παιδιών του αν πιστεύει ότι είναι το σωστό.

Βρίσκει νέα αγάπη.

Βρίσκει χαρά μέσα από τους φίλους του.

Μέσα από τα παιδιά του.

Μέσα από τη δουλειά του.

Μέσα από τα όνειρά του.

Μέσα από τη ζωή.

Δεν ψάχνει να καταστρέψει έναν άνθρωπο για να νιώσει καλύτερα.

Δεν ψάχνει να διαλύσει μια οικογένεια για να νιώσει ανώτερος.

Δεν ψάχνει να αφαιρέσει μια ζωή για να ανακουφίσει το πληγωμένο του εγώ.

Γιατί η αλήθεια είναι ότι εκείνο το βράδυ δεν υπήρχε καμία αγάπη για τα παιδιά του.

Καμία σκέψη για αυτά.

Καμία μέριμνα για το πώς θα ξυπνήσουν.

Καμία σκέψη για το πώς θα ζήσουν χωρίς μητέρα.

Καμία σκέψη για το τραύμα που θα κουβαλούν για δεκαετίες.

Καμία σκέψη για το τι σημαίνει να βλέπεις τον άνθρωπο που έπρεπε να σε προστατεύει να γίνεται ο μεγαλύτερος κίνδυνος της ζωής σου.

Υπήρχε μόνο ο εαυτός του.

Ο θυμός του.

Η ζήλια του.

Η ανάγκη του να επιβληθεί.

Το πληγωμένο του εγώ.

Και όταν το εγώ ενός ανθρώπου γίνεται πιο σημαντικό από τα ίδια του τα παιδιά, τότε η πατρότητα έχει ήδη χαθεί.

Τότε η λέξη πα-τέρας παύει να περιγράφει έναν γονιό.

Και απομένει μόνο η δεύτερη λέξη. ΤΕΡΑΣ.

Γιατί πατέρας δεν είναι αυτός που κάνει παιδιά.

Πατέρας είναι αυτός που τα προστατεύει.

Ακόμη κι από τον ίδιο του τον εαυτό. ΤΙ ΠΟΙΝΗ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΟΤΙ ΑΞΙΖΕΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΦΕΡΕΤΑΙ ΕΤΣΙ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ, ΠΟΥ ΠΑΥΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑ-ΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΤΕΡΑΣ;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους