Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην Ελλάδα του 2026, δύο παιδιά έχασαν τη μητέρα τους και η μοναδική τους θεία δηλώνει ότι δεν μπορεί να τα αναλάβει γιατί δεν έχει τα χρήματα.

Αν αυτό δεν μας προβληματίζει ως κοινωνία, τότε τι;» Διάβασα την είδηση και πραγματικά έμεινα άφωνη.

Όχι μόνο για τη γυναικοκτονία.

Όχι μόνο για τον τρόπο με τον οποίο χάθηκε μια ακόμη γυναίκα.

Αλλά για το τι ακολουθεί μετά.

Γιατί όταν κλείσουν οι κάμερες, όταν φύγουν οι δημοσιογράφοι, όταν σταματήσουν τα πρωτοσέλιδα και τα hashtags, μένουν πίσω δύο παιδιά που έχασαν τη μητέρα τους με τον πιο τραγικό τρόπο.

Και τώρα διαβάζουμε ότι η θεία τους θέλει να τα αναλάβει, αλλά δεν μπορεί οικονομικά.

Και εγώ αναρωτιέμαι: Πού είναι το κράτος; Πού είναι όλες αυτές οι υπηρεσίες που υποτίθεται ότι υπάρχουν για να προστατεύουν τα παιδιά; Πού είναι η άμεση οικονομική στήριξη; Πού είναι το πλάνο για το πώς αυτά τα παιδιά θα μπορέσουν να συνεχίσουν τη ζωή τους; Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ποιος θα ταΐσει αυτά τα παιδιά αύριο, το πρόβλημα είναι ποιος θα τα στηρίξει τα επόμενα χρόνια.

Ποιος θα τα βοηθήσει να διαχειριστούν το τραύμα τους.

Ποιος θα τα βοηθήσει όταν αρχίσουν να κάνουν ερωτήσεις.

Ποιος θα είναι εκεί όταν συνειδητοποιήσουν πραγματικά τι συνέβη στη μητέρα τους.

Ακούω ήδη πολλούς να λένε «να ανοίξουμε έναν λογαριασμό να βοηθήσουμε». Και ναι, φυσικά.

Η αλληλεγγύη είναι όμορφη.

Αλλά συγγνώμη κιόλας.

Δεν μπορεί η ζωή δύο παιδιών να εξαρτάται από το αν θα συγκινηθούμε όλοι για λίγες μέρες.

Δεν μπορεί η προστασία τους να βασίζεται σε δωρεές.

Δεν μπορεί να περιμένουμε από συγγενείς που ήδη παλεύουν οικονομικά να σηκώσουν μόνοι τους ένα τόσο μεγάλο βάρος.

Αυτό είναι ευθύνη της πολιτείας.

Αυτό είναι ευθύνη ενός κράτους που θέλει να λέγεται κοινωνικό κράτος.

Και επειδή συχνά ακούμε ότι «τα παιδιά είναι το μέλλον», ας το αποδείξουμε και στην πράξη.

Γιατί σήμερα δεν μιλάμε για αριθμούς.

Δεν μιλάμε για στατιστικές.

Μιλάμε για δύο παιδιά που μέσα σε λίγα λεπτά έχασαν τη μητέρα τους, το σπίτι τους, την ασφάλειά τους και ολόκληρο τον κόσμο όπως τον γνώριζαν.

Και αν σε μια τέτοια περίπτωση το κράτος δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα έχουν στήριξη, ασφάλεια, ψυχολόγους, οικονομική βοήθεια και μια αξιοπρεπή ζωή, τότε τι ακριβώς περιμένουμε να κάνει; Γιατί τα συλλυπητήρια δεν μεγαλώνουν παιδιά.

Οι ανακοινώσεις δεν θεραπεύουν τραύματα.

Και η οργή στα social media δεν αρκεί.

Αυτά τα δύο παιδιά δεν χρειάζονται τη λύπη μας. Χρειάζονται ένα κράτος που να σταθεί δίπλα τους. Τώρα. 💔

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους