Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα πριν από 5 χρόνια, ο μπαμπάς μου έφυγε με COVID.

Διασωληνωμένος εκτός ΜΕΘ.

Και όσο κι αν πέρασαν τα χρόνια, υπάρχουν στιγμές που ακόμη δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω...Και όσοι δεν το έζησαν, ίσως να μην καταλάβουν ποτέ τι σημαίνει o άνθρωπος σου να χάνεται μέρα με τη μέρα και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα.

Βλέπω αυτή τη φωτογραφία και πολλοί ίσως δουν μια μαμά να αγκαλιάζει τα παιδιά της και να χαμογελά.

Αυτό που δεν φαίνεται είναι ότι εκείνη την περίοδο πενθούσα σιωπηλα...Βασικα τα μάτια μου τα λενε ολα..Η καρδιά μου είχε διαλυθεί, αλλά δεν είχα την πολυτέλεια να καταρρεύσω.

Είχα δύο μικρά μωρά που με χρειάζονταν.

Έπρεπε να σηκωθώ από το κρεβάτι.

Έπρεπε να τα ταΐσω, να τα πάω βόλτα, να τους διαβάσω παραμύθια, να τους χαμογελάσω.

Έπρεπε να συνεχίσω.

Σαν μαμά έπρεπε να δείχνω δυνατή.

Η ψυχή μου όμως ήξερε... Μέσα σε έναν μήνα έχασα 8 κιλά.

Όχι από δίαιτα.

Από τον πόνο.

Από την απώλεια.

Από την αδικία.

Από το βάρος που κουβαλούσα μέσα μου και δεν μπορούσα να μοιραστώ με κανέναν.

Δεν ήμουν δίπλα του όταν έφυγε, όπως δεν μπορούσε να ήταν κανενας μας.Ήμουν στη Νορβηγία με τα παιδιά μου.

Και αυτό είναι κάτι που θα με πονάει για πάντα.

Υπάρχουν άνθρωποι που λένε ότι ο χρόνος τα γιατρεύει όλα.

Δεν ξέρω αν συμφωνώ.

Ο χρόνος σε μαθαίνει να ζεις με την απουσία.

Να συνεχίζεις.

Να λειτουργείς.

Αλλά δεν γεμίζει το κενό.

Ο μπαμπάς μου δεν γνώρισε τα εγγόνια του όπως θα έπρεπε.

Δεν τα είδε να μεγαλώνουν.

Δεν είδε τις πρώτες τους λέξεις, τις πρώτες τους παραστάσεις, τα πρώτα τους βραβεία.

Δεν είδε την κόρη του τα τελευταία 5 χρόνια να αλλάζει τη ζωή της, να παλεύει, να πέφτει, να σηκώνεται και να χτίζει πράγματα που ούτε η ίδια δεν φανταζόταν και δεν θα ζήσει την μεγάλη αλλαγή της ζωης μας που έρχεται.. Και είμαι σίγουρη πως αν ήταν εδώ σήμερα, θα ήταν περήφανος.

Θα γελούσε με τα παιδιά μου.

Θα τα κακομάθαινε.

Θα τους έπαιρνε γλυκά κρυφά από τη μαμά τους.

Θα καθόταν στο τραπέζι μαζί μας.

Θα ήταν μέρος όλων αυτών των μεγάλων αλλαγών που έγιναν τα τελευταία χρόνια.

Αλλά η ζωή είχε άλλα σχέδια.

Δεν υπάρχει μέρα που να μη σε σκεφτώ, μπαμπά.

Δεν υπάρχει μέρα που να μη μου λείψεις.

Και όσο περνούν τα χρόνια, αντί να ξεθωριάζει η αγάπη, γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. 5 χρόνια σήμερα.

Και θα έδινα τα πάντα για ένα ακόμη τηλεφώνημα.

Ένα ακόμη γεύμα μαζί.

Μία ακόμη αγκαλιά.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω το τελευταίο μας τηλεφώνημα. Ποτέ.

Τη φωνή σου.

Την αγωνία σου.

Τον φόβο σου.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω πόσο απελπισμένα ήθελα να πιστέψω ότι όλα θα πάνε καλά.

Ότι θα βγεις από εκεί μέσα.

Ότι θα γυρίσεις σπίτι.

Ότι θα περάσει όλο αυτό και μια μέρα θα το θυμόμαστε σαν έναν εφιάλτη.

Αλλά δεν πέρασε.

Και δεν γύρισες ποτέ.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνες τις 11 μέρες της διασωλήνωσης. 11 μέρες που έμοιαζαν με 11 χρόνια. 11 μέρες που ξυπνούσα και κοιμόμουν με έναν κόμπο στο στομάχι. 11 μέρες που το τηλέφωνο χτυπούσε και η καρδιά μου σταματούσε. 11 μέρες που προσπαθούσα να κρατηθώ όρθια για τα παιδιά μου ενώ μέσα μου κατέρρεα.

Και την ώρα που εσυ έφευγες, εγω κοιμόμουν απο εξάντληση και σε έβλεπα στον ύπνο μου μεχρι που χτύπησε εκείνο το τηλέφωνο και με ξύπνησε απο την χειρότερη είδηση που θα μπορούσα να εχω... 🥹 Μου λείπεις αφάνταστα. ❤️🕊️ Για πάντα ο μπαμπάς μου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους