«Σε παρακαλώ, απόδειξέ μου ότι με αγαπάς», ικέτεψε η φτωχή γυναίκα τον αρχηγό της μαφίας μπροστά στον τοξικό πρώην φίλο της… Μέρος 1 — Κάνε πως με αγαπάς, σε παρακαλώ. Η Άλμα Ρουίς το είπε σχεδόν...

Πλήρες Κείμενο:

«Σε παρακαλώ, απόδειξέ μου ότι με αγαπάς», ικέτεψε η φτωχή γυναίκα τον αρχηγό της μαφίας μπροστά στον τοξικό πρώην φίλο της… Μέρος 1 — Κάνε πως με αγαπάς, σε παρακαλώ. Η Άλμα Ρουίς το είπε σχεδόν χωρίς φωνή, γαντζωμένη από το σακάκι του άγνωστου άντρα που καθόταν δίπλα στο τραπέζι της ρουλέτας στο ακριβότερο καζίνο του Μοντερέι.

Τα χέρια της ήταν παγωμένα, η στολή της σερβιτόρας μύριζε ακόμη φτηνό άρωμα και κρυστάλλινους δίσκους, και η καρδιά της χτυπούσε σαν να ήθελε να σπάσει τα πλευρά της.

Λίγα μέτρα πιο πέρα, ο Ιβάν Σαλσέδο έμπαινε στην αίθουσα με μια γυναίκα κρεμασμένη στο μπράτσο του, μια ξανθιά με ασημένιο φόρεμα και υπερβολικά λαμπερό κολιέ.

Γελούσε δυνατά, όπως γελούσε πάντα όταν ήθελε να ταπεινώσει κάποιον.

Όταν είδε την Άλμα με τη μαύρη στολή της και τον άδειο δίσκο της, σήκωσε το φρύδι με εκείνη τη σκληρότητα που εκείνη γνώριζε υπερβολικά καλά.

Ο άντρας δίπλα στην Άλμα γύρισε αργά.

Ήταν ψηλός, με σκούρο κοστούμι ραμμένο στα μέτρα του, μαύρα μαλλιά χτενισμένα προς τα πίσω και ένα βλέμμα τόσο γαλήνιο που προκαλούσε φόβο.

Δεν έμοιαζε με συνηθισμένο πελάτη.

Οι φρουροί του καζίνο δεν τον παρακολουθούσαν· του χαμήλωναν το κεφάλι.

Οι σερβιτόροι παραμέριζαν χωρίς εκείνος να ζητήσει άδεια.

Και η Άλμα, που εδώ και 2 χρόνια διάβαζε πρόσωπα για να επιβιώσει από φιλοδωρήματα, μεθυσμένους και επικίνδυνους άντρες, κατάλαβε πως είχε μόλις πιαστεί από το λάθος χέρι… ή ίσως από το μοναδικό που μπορούσε να τη σώσει. — Και γιατί να το κάνω αυτό; — ρώτησε εκείνος, με χαμηλή και σταθερή φωνή. Η Άλμα κατάπιε δύσκολα. — Επειδή αυτός ο άντρας μου κατέστρεψε τη ζωή.

Μου άδειασε τον λογαριασμό, μου άφησε χρέη, με έκανε να χάσω το διαμέρισμά μου… και τώρα έρχεται να με κοροϊδέψει με τη νέα του κοπέλα.

Ο άγνωστος κατέβασε το βλέμμα στον καρπό της Άλμα.

Κάτω από το μανίκι της στολής, φαινόταν ακόμη η κιτρινωπή σκιά ενός παλιού μώλωπα.

Τα μάτια του άλλαξαν.

Όχι με οίκτο.

Με συγκρατημένη οργή. Ο Ιβάν έφτασε μπροστά τους με ένα στραβό χαμόγελο. — Δεν μπορεί… Άλμα Ρουίς — είπε, προσποιούμενος έκπληξη. — Τώρα πουλάς και τρυφερότητα στους πελάτες του καζίνο; Πολύ εργατική μας βγήκες.

Η γυναίκα με το ασημένιο φόρεμα έβγαλε ένα μικρό γελάκι.

Πριν προλάβει η Άλμα να απαντήσει, ο άγνωστος πέρασε το ένα του χέρι γύρω από τη μέση της και την τράβηξε κοντά του με μια φυσικότητα που άφησε τον Ιβάν χωρίς ανάσα. — Πρόσεχε πώς μιλάς — είπε ο άντρας. — Μιλάς για την κοπέλα μου. Ο Ιβάν άνοιξε το στόμα, αλλά δεν βγήκε ήχος.

Κοίταξε τον άντρα από πάνω μέχρι κάτω.

Ύστερα το πρόσωπό του έχασε το χρώμα του. — Κύριε Λουχάν… δεν ήξερα… Η Άλμα ένιωσε το πάτωμα να κινείται κάτω από τα παπούτσια της. Λουχάν.

Όλο το Μοντερέι γνώριζε εκείνο το επώνυμο.

Ιδιοκτήτες ξενοδοχείων, καζίνο, κτηματομεσιτικών αναπτύξεων και φημών που κανείς δεν τολμούσε να επαναλάβει δυνατά.

Η οικογένεια Λουχάν δεν εμφανιζόταν σε σκάνδαλα, επειδή τα σκάνδαλα εξαφανίζονταν πριν φτάσουν στον Τύπο.Διάβаσε ολόкλпρп την ιѕτогіа ⲡагаκάτω ѕτа σχόλια ⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους