Original Post

Πλήρες Κείμενο:

http://eleimonpap.blogspot.gr Ο άνθρωπος μαθαίνει τον εαυτό του, μέσω της σύγκρισης, της μίμησης και της διαφορετικότητας -η σκέψη δεν αναπτύσσεται στο κενό, αποκτά σχήμα και κατανόηση του εαυτού μέσω των άλλων- κάπου ανάμεσα στην σύγκριση και στην αναζήτηση ταύτισης, κάποιες φορές αναδύεται ο φθόνος, εκείνο το λεπτό, αμήχανο συναίσθημα που φανερώνει πόσο βαθιά επιθυμούμε αυτό που μας λείπει.

Στην σύγχρονη εποχή, η σύγκριση έχει γίνει σχεδόν τρόπος ύπαρξης: οι πλατφόρμες έχουν μετατρέψει την καθημερινότητα σε αλληλουχία εικόνων με στιγμιότυπα ευτυχίας, επιτυχίας και πληρότητας -ο καθένας προβάλλει την πιο λαμπερή εκδοχή του εαυτού του, και εμείς κοιτάζοντας τους άλλους, αναμετριόμαστε με το δικό μας παρασκήνιο- μέσα σε αυτή την συνεχή έκθεση, η σκιά του φθόνου εντείνεται, όχι επειδή γινόμαστε χειρότεροι, αλλά γιατί λησμονούμε την φυσιολογική εκδοχή της ματαίωσης.

Η ζωή, όμως, είναι φτιαγμένη και από έλλειψη, απογοήτευση ή καθυστέρηση, και όταν η κοινωνική εικόνα αποκρύπτει αυτά τα κομμάτια, η σύγκριση γίνεται επώδυνη: ο φθόνος ανθίζει στο σημείο όπου χάνεται η σχέση με την αλήθεια και εγκλωβίζεται στο “φαίνεσθαι”, σαν μια προσπάθεια να αντέξουμε την αίσθηση ότι κάτι μας λείπει.

Ως πρωτογενής επιθυμία που στρέφεται εναντίον του αντικειμένου που κάποιος θαυμάζει, όπου η ανάγκη για σχέση συναντά την οδύνη της διαφοράς: σε αυτήν την λεπτή μεθόριο ανάμεσα στην λαχτάρα και στην σύγκριση, τίθεται το ερώτημα, πώς ο φθόνος είναι καταστροφικός και πότε μπορεί να μεταβληθεί σε θετικό κίνητρο.

Ο φθόνος και η ζήλια αποτελούν δύο από τα πιο αμφίσημα και βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα: ο φθόνος γεννιέται μέσα από το βίωμα της έλλειψης και εκφράζει την οδύνη της ανεπάρκειας, η ζήλια εμφανίζεται όταν το υποκείμενο έχει ήδη βιώσει την σχέση και αγωνιά μήπως την χάσει.

Ο φθόνος είναι ένα επιθετικό συναίσθημα που στρέφεται προς εκείνον που κατέχει κάτι ποθητό, δεν είναι απλώς επιθυμία να αποκτήσει αυτό σας που του λείπει, αλλά θυμός για το ότι ο άλλος το έχει, φέρει μέσα του ένα στοιχείο καταστροφής και θέλει να μειώσει ή να ακυρώσει την αξία του, για να μην πονάει μπροστά στην απροσιτότητα: το “μέσα” του παραμένει κενό, ο άλλος δεν είναι αντικείμενο σύνδεσης αλλά ο καθρέφτης της στέρησης, η ευτυχία ή η πληρότητα του άλλου βιώνεται ως επίθεση και ως απόδειξη της ίδιας του της ατέλειας.

Η δυσκολία να αντέξει κανείς ότι κάτι καλό υπάρχει εκτός του εαυτού, μπορεί να εκδηλωθεί μέσα από την υποτίμηση και την απαξίωση του άλλου: στις σχέσεις, κάνει τον άνθρωπο να μην αντέχει τον θαυμασμό και το αντικείμενο που αγαπιέται ταυτόχρονα μισείται, γιατί ενσαρκώνει ό,τι ο φθονών δεν έχει.

Η ζήλια, αντίθετα, προϋποθέτει την ύπαρξη του άλλου ως το αντικείμενο της αγάπης, δεν επιδιώκει την καταστροφή αλλά την διατήρηση της σχέσης: ο ζηλόφθονος νιώθει απειλή ότι θα χάσει το αντικείμενο που αγαπά· το συναίσθημα αυτό εμπεριέχει άγχος, πόνο, αλλά και την βαθιά επιθυμία για σύνδεση.

Ενώ ο φθόνος είναι καταστροφικός, η ζήλια είναι σχεσιογόνος, ως θετικό ορόσημο συνίσταται εκείνο το σημείο όπου το υποκείμενο αρχίζει να αντέχει την ύπαρξη του άλλου χωρίς να την καταστρέφει, να βλέπει την έλλειψη όχι ως απειλή, αλλά ως δυνατότητα επιθυμίας: είναι το πεδίο όπου ο φθόνος μετασχηματίζεται από τυφλή οργή σε αναγνώριση της διαφοράς, ο μεταβατικός χώρος της ψυχής όπου μπορεί να υπάρξει παιχνίδι, δημιουργία και επαφή.

Αν κάποιος μπορέσει να αντέξει τον φθόνο μέσα από την σταθερότητα και την στοργή, τότε μεταβολίζεται σε ανταγωνισμό, δεν καταστρέφει, αλλά προσπαθεί να ξεπεράσει: ως κίνητρο εξέλιξης, επιθυμία αυτοβελτίωσης και αναζήτηση της αξίας, θέτοντας συγκεκριμένους και μετρήσιμους στόχους, εστιάζοντας στη δική του μοναδική πορεία και μετουσιώνοντας το αίσθημα της έλλειψης σε έμπνευση και ευγνωμοσύνη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους