Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ Οι Φύλακες των Μυστηρίων και οι Μεσολαβητές Των Θεών Οι Αθάνατοι Θεοί είναι οι αιώνιες πηγές του Κάλλους, της Σοφίας, της Δικαιοσύνης και της Ζωής.

Είναι υπεράνω κάθε φθοράς, πάθους και μεταβολής. Η Θεία Τους Φύση είναι αμέριστη, αμετάβλητη και άρρητη.

Και όμως, ο κόσμος δεν είναι εγκαταλελειμμένος ούτε αποκομμένος από αυτούς. Μεταξύ Των Αθανάτων Θεών και των θνητών ανθρώπων εκτείνεται μία ιερή αλυσίδα υπάρξεων, μία αόρατη τάξη όντων που οι σοφοί της Ελλάδος ονόμασαν Δαίμονες.

Η πρώτη και σαφέστερη διατύπωση αυτής της διδασκαλίας διασώζεται στον Πλάτωνα. Στο Συμπόσιον η σοφή Ιέρεια Διοτίμα διδάσκει στον Σωκράτη: «Πᾶν τὸ δαιμόνιον μεταξύ ἐστὶ θεοῦ τε καὶ θνητοῦ.» Και όταν εκείνος τη ρωτά ποια είναι η λειτουργία των Δαιμόνων, εκείνη απαντά: «Ἑρμηνεῦον καὶ διαπορθμεῦον θεοῖς τὰ παρ’ ἀνθρώπων καὶ ἀνθρώποις τὰ παρὰ θεῶν.» Οι Δαίμονες μεταφέρουν προς Τους Θεούς μας όσα προέρχονται από τους ανθρώπους και προς τους ανθρώπους όσα προέρχονται από Τους Θεούς.

Είναι οι αγγελιοφόροι της θείας βουλήσεως, οι ερμηνευτές Των Θείων σημείων και οι αόρατοι φύλακες της επικοινωνίας μεταξύ θνητών και Αθανάτων.

Γι’ αυτό η ελληνική θεολογία δεν αντιλαμβάνεται το σύμπαν ως χωρισμένο σε δύο ασύνδετους κόσμους.

Υπάρχει μία αδιάσπαστη ιεραρχία υπάρξεως που εκτείνεται από Τους Θεούς έως τον άνθρωπο. Οι Θεοί υπέρκεινται των πάντων.

Οι άνθρωποι βρίσκονται στο κατώτερο μέρος της κλίμακας.

Και ανάμεσά τους κινούνται οι Δαίμονες, οι Ήρωες και οι θείες ψυχές. Ο Ιερέας των Δελφών, Πλούταρχος, στο Περὶ τῶν Ἐκλελοιπότων Χρηστηρίων διδάσκει ότι οι Δαίμονες επιβλέπουν μαντεία, ιερά και ιερούς τόπους.

Είναι οι λειτουργοί των θεϊκών δυνάμεων μέσα στον κόσμο και οι φύλακες Της θείας παρουσίας. Στο Περὶ Ἴσιδος καὶ Ὀσίριδος τους παρουσιάζει ως τα ενδιάμεσα όντα που συνδέουν το θείο με το ανθρώπινο, ενώ στο Περὶ τοῦ Σωκράτους Δαιμονίου εξετάζει τον προσωπικό Δαίμονα ως πηγή θείας καθοδηγήσεως και εσωτερικής εμπνεύσεως.

Για τον Πλούταρχο, οι Δαίμονες δεν αποτελούν μία ενιαία και αδιαφοροποίητη τάξη.

Υπάρχουν διαφορετικές βαθμίδες και λειτουργίες.

Άλλοι επιβλέπουν τόπους, πόλεις και έθνη.

Άλλοι υπηρετούν τα μαντεία.

Άλλοι συνοδεύουν ψυχές.

Άλλοι φρουρούν τα Μυστήρια.

Και ορισμένες ηρωικές και ενάρετες ψυχές δύνανται, μετά τον θάνατό τους, να ανυψωθούν σε δαιμονική κατάσταση, συμμετέχοντας πλέον στο έργο της θείας προνοίας. Ο Ιάμβλιχος αναπτύσσει ακόμη περισσότερο αυτή τη διδασκαλία. Στο Περὶ Μυστηρίων παρουσιάζει το σύμπαν ως μία μεγάλη ιεραρχία όντων. Οι Θεοί βρίσκονται στην κορυφή.

Ακολουθούν οι θείες και αγγελικές τάξεις, οι Ήρωες και οι Δαίμονες, οι οποίοι επιβλέπουν τις λειτουργίες του αισθητού κόσμου και συνδέουν την ανθρώπινη ψυχή με τις θεϊκές δυνάμεις.

Ο ίδιος διδάσκει ότι οι τελετές, οι ύμνοι, τα ονόματα και τα σύμβολα δεν είναι ανθρώπινες επινοήσεις αλλά δώρα Των Θεών: «Τὰ θεῖα σύμβολα θεῶν ἐστι δημιουργήματα.» Τα θεία σύμβολα είναι δημιουργήματα των ίδιων Των Θεών.

Γι’ αυτό η θεουργία δεν είναι εξαναγκασμός του Θείου αλλά συμμετοχή στην κοσμική τάξη που οι Θεοί έχουν εγκαθιδρύσει στο σύμπαν. Ο Ιάμβλιχος διδάσκει ακόμη ότι η ιερή ανάβαση της ψυχής προς Τους Θεούς ακολουθεί την ίδια την τάξη του σύμπαντος.

Η ψυχή δεν ανέρχεται αιφνιδίως προς Τους Θεούς αλλά προχωρεί βαθμηδόν μέσω των ενδιάμεσων δυνάμεων που οι ίδιοι οι Θεοί έχουν εγκαθιδρύσει στον κόσμο.

Γι’ αυτό αρχίζουμε τις ιερές πράξεις μας τελώντας καθαρμούς, επικλήσεις και αποκαταστάσεις της αρμονίας του τόπου και της ψυχής.

Πρώτοι τιμώνται και επικαλούνται οι καθάρσιοι και κοσμικοί Δαίμονες, οι οποίοι επιβλέπουν τον υλικό και ψυχικό κόσμο και απομακρύνουν κάθε αταξία, δυσαρμονία και πνευματική θόλωση.

Κατόπιν η τελετή ανυψώνεται προς τις ανώτερες τάξεις και τελικώς προς Τους ίδιους Τους Θεούς.

Έτσι οι Δαίμονες αποτελούν μεταξύ ανθρώπου και Θεών τους πρώτους λειτουργούς της ιερής ανόδου.

Είναι οι φύλακες των κατωφλίων του Ιερού, οι καθαρτές της ψυχής και οι οδηγοί του θρησκευτή προς την ανώτερη θεία παρουσία. Ο Πρόκλος συνεχίζει την ίδια παράδοση. Στο Περὶ τῆς Ἱερατικῆς Τέχνης τῶν Ἑλλήνων διδάσκει ότι ολόκληρη η Φύση είναι γεμάτη από συνθήματα και ίχνη Των Θεών. Κάθε Θεός έχει αφήσει μέσα στον κόσμο τα δικά Του σύμβολα, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να ανυψωθούν προς Αυτόν μέσω των ορατών πραγμάτων.

Ο ίδιος επαναλαμβάνει: «Πάντα πλήρη θεῶν.» (Τα πάντα είναι πλήρη Θεών.) Και εφόσον τα πάντα είναι πλήρη Θεών, είναι επίσης πλήρη των ενεργειών, των συνοδειών και των λειτουργών τους. Οι Δαίμονες αποτελούν τους φορείς αυτής της αδιάκοπης ροής των θείων δυνάμεων προς τον αισθητό κόσμο.

Γι’ αυτό η Φύση ολόκληρη αποτελεί έναν ζωντανό Ναό για εμάς τους Έλληνες.

Ο ηλίανθος στρέφεται προς Τον Ήλιο όπως η ψυχή προς το φως. Η Δάφνη είναι αφιερωμένη στον Απόλλωνα.

Η μυρτιά στην Αφροδίτη.

Το κυπαρίσσι στους Χθόνιους Θεούς.

Τα φυτά, τα αρώματα, οι λίθοι και τα μέταλλα δεν είναι άψυχα αντικείμενα, αλλά φορείς θεϊκών και δαιμονικών συμπαθειών.

Ο χρυσός φέρει τη λάμψη του Ηλίου και Των Ουρανίων Θεών.

Ο άργυρος αντανακλά το μυστικό φως της Σελήνης και τις ψυχικές και μεταμορφωτικές ποιότητες της Φύσεως.

Ο δε χαλκός, μέταλλο της ενδιάμεσης κοσμικής σφαίρας, συνδέεται παραδοσιακά με τις Δαιμονικές ποιότητες και ενέργειες, τις αόρατες εκείνες δυνάμεις που διαπορθμεύουν τα θεία χαρίσματα από Τους Αθανάτους Θεούς προς τον κόσμο των ανθρώπων και ανυψώνουν τις προσευχές των θνητών προς τους ουρανούς.

Όταν λοιπόν ο θρησκευτής εισέρχεται στο Ιερό, δεν εισέρχεται απλώς σε έναν χώρο από πέτρα και μάρμαρο.

Εισέρχεται σε τόπο όπου ο Ουρανός και η Γη συναντώνται.

Εκεί όπου υψώνεται ύμνος προς Τον Δία, εκεί όπου ανάβει η φλόγα Της Εστίας, εκεί όπου προσφέρεται θυμίαμα στον Απόλλωνα ή χοή στους Χθόνιους Θεούς, οι Δαίμονες παρίστανται ως αόρατοι λειτουργοί της τελετής.

Κατά την ώρα της λατρείας, ο λατρευτής δεν στέκεται μόνος.

Περιβάλλεται από αόρατες παρουσίες ! Οι αγαθοί Δαίμονες του τόπου, οι φύλακες του Ιερού, οι συνοδοί Των Θεών, οι Ήρωες και οι ευλογημένες ψυχές των προγόνων συνίστανται αοράτως γύρω από τον βωμό.

Παραλαμβάνουν τους ύμνους, συνοδεύουν τις προσευχές και καθιστούν την ψυχή δεκτική στο θείο φως.

Όμως η τιμή προς Τους Δαίμονες δεν αποτελεί ανεξάρτητη λατρεία ούτε υποκαθιστά τη λατρεία Των Θεών. Οι Θεοί είναι πάντοτε η πηγή, ο σκοπός και το τέλος κάθε ιερής πράξεως. Οι Δαίμονες είναι οι λειτουργοί της θείας τάξεως, όπως οι ιερείς υπηρετούν τον Ναό χωρίς να είναι οι ίδιοι ο Θεός του ναού. Οι Δαίμονες είναι οι φύλακες των περασμάτων.

Οι συνοδοί των ψυχών.

Οι ερμηνευτές των θείων σημείων.

Οι αόρατοι λειτουργοί της θείας προνοίας.

Μέσω αυτών οι ύμνοι ανέρχονται προς Τους Αθανάτους Θεούς και μέσω αυτών οι ευλογίες Των Θεών κατέρχονται προς τον κόσμο των ανθρώπων.

Έτσι, όπως δίδαξε η Ιέρεια Διοτίμα, όπως ερμήνευσε ο Πλούταρχος και όπως ανέπτυξαν ο Ιάμβλιχος και ο Πρόκλος, ο άνθρωπος δεν είναι μόνος στο σύμπαν.

Συμμετέχει σε μία αδιάσπαστη αλυσίδα ζωής που ενώνει τη Γη με Τον Όλυμπο, τη θνητότητα με την Αθανασία και την ψυχή με Τους Αθανάτους Θεούς.

Και μέσα σε αυτή την κοσμική ιεροσύνη οι Δαίμονες στέκονται ως οι αιώνιοι μεσολαβητές, οι αόρατοι ιερείς του κόσμου, οι φύλακες των Μυστηρίων και οι αγγελιοφόροι της θείας παρουσίας.

Διότι ο Κόσμος είναι πράγματι πλήρης Θεών, και πλήρης των ιερών εκείνων Δαιμόνων που γεφυρώνουν το χάσμα μεταξύ Ουρανού και Γης, μεταξύ ανθρώπου και Θεών, μεταξύ της θνητότητας και της Αθανασίας. Κέων Λοκρός Εσπέριος Ιεροπρακτικός Κύκλος ΟΦΙΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους