ΑΡΘΡΟ 720: ΑΣΥΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ, ΑΣΥΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ, ΑΣΥΛΙΑ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΩΝ ΖΩΩΝ Το φιλοζωικό κίνημα της χώρας, βρίσκεται σε κατάσταση γενικευμένης αγανάκτησης και κινητοποίησης, απέναντι στο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα άρθρο που έχει ήδη προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων, καθώς πολλοί εκτιμούν ότι επιχειρεί να δημιουργήσει ένα καθεστώς ειδικής μεταχείρισης, για αιρετούς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ακόμα και σε περιπτώσεις που οι πράξεις, ή οι παραλείψεις τους, έχουν ως αποτέλεσμα την κακοποίηση, τον βασανισμό, ή τον θάνατο ζώων.

Για άλλη μια φορά, η ελληνική κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα βαθύ ερώτημα: Υπάρχουν πολίτες δύο ταχυτήτων; Υπάρχουν άνθρωποι που λογοδοτούν για τις πράξεις τους και άλλοι που προστατεύονται από το αξίωμά τους; Εδώ και χρόνια οι πολίτες, οι εθελοντές, τα φιλοζωικά σωματεία και οι ακτιβιστές, δίνουν έναν άνισο αγώνα, απέναντι στην αδιαφορία, την εγκατάλειψη και τη συστηματική κακοποίηση των ζώων.

Έχουν καταγγείλει παράνομες περισυλλογές, εξαφανίσεις αδέσποτων, θανάτους μέσα σε δημοτικά κυνοκομεία, ελλείψεις σε τροφή και νερό, ακατάλληλες συνθήκες φιλοξενίας, αδιαφορία για τραυματισμένα ζώα, καθυστερήσεις σε στειρώσεις και πλήθος άλλων παραλείψεων, που συχνά οδηγούν σε αργό και βασανιστικό θάνατο.

Ποιος στάθηκε απέναντι σε όλα αυτά; Όχι το κράτος.

Όχι οι αρμόδιες υπηρεσίες.

Όχι οι πολιτικοί, που σήμερα εμφανίζονται να νομοθετούν υπέρ της προστασίας των ζώων.

Ήταν οι απλοί πολίτες.

Ήταν οι άνθρωποι που έτρεχαν νύχτα, να σώσουν ένα τραυματισμένο σκυλί.

Ήταν εκείνοι που πλήρωναν από την τσέπη τους κτηνιατρικά έξοδα.

Ήταν οι εθελοντές που κατέθεταν μηνύσεις και αναφορές, όταν διαπίστωναν ότι κάποιοι δήμοι παραβίαζαν τη νομοθεσία.

Και τώρα έρχεται ένα άρθρο, που πολλοί θεωρούν ότι επιχειρεί να βάλει φρένο ακριβώς σε αυτή τη δυνατότητα λογοδοσίας.

Η ουσία της αντίδρασης, δεν βρίσκεται σε νομικές λεπτομέρειες, ούτε σε τεχνικές διατυπώσεις.

Βρίσκεται στο μήνυμα που εκπέμπεται προς την κοινωνία.

Και το μήνυμα αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο.

Όταν ένας αιρετός γνωρίζει ότι η παράλειψή του μπορεί να αντιμετωπιστεί με μεγαλύτερη επιείκεια, ή ότι οι ευθύνες του μπορούν να αποδυναμωθούν λόγω της θέσης που κατέχει, τότε δημιουργείται ένα περιβάλλον ατιμωρησίας.

Η ατιμωρησία είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στην προστασία των ζώων στην Ελλάδα.

Δεν είναι η έλλειψη νόμων.

Δεν είναι η έλλειψη καταγγελιών.

Δεν είναι η έλλειψη αποδείξεων.

Είναι η έλλειψη συνεπειών.

Γιατί όταν κάποιος γνωρίζει ότι δεν θα λογοδοτήσει, τότε δεν έχει κανέναν λόγο να αλλάξει συμπεριφορά.

Και αυτό ακριβώς φοβούνται χιλιάδες πολίτες σήμερα.

Φοβούνται ότι το άρθρο 720, ανοίγει την πόρτα σε ένα καθεστώς, όπου η εγκατάλειψη των υποχρεώσεων απέναντι στα αδέσποτα, θα θεωρείται περίπου φυσιολογική διοικητική πρακτική.

Πόσες φορές έχουμε ακούσει τη φράση: «Δεν υπάρχουν χρήματα.» «Δεν υπάρχει προσωπικό.» «Δεν είναι αρμοδιότητά μας.» «Θα το δούμε αργότερα.» Για τα ζώα όμως, το «αργότερα» συχνά σημαίνει θάνατος.

Σημαίνει ένα σκυλί που παραμένει τραυματισμένο για εβδομάδες.

Σημαίνει μια γάτα που πεθαίνει από ασιτία.

Σημαίνει δεκάδες νεογέννητα, που γεννιούνται στους δρόμους και πεθαίνουν χωρίς καμία φροντίδα.

Σημαίνει ζώα εγκλωβισμένα, σε εγκαταστάσεις που δεν πληρούν ούτε στοιχειώδεις προδιαγραφές ευζωίας.

Κάθε παράλειψη έχει συνέπειες.

Κάθε αδιαφορία έχει θύματα.

Και τα θύματα αυτά δεν έχουν φωνή.

Γι’ αυτό και οι πολίτες αναγκάζονται να γίνουν η φωνή τους.

Το φιλοζωικό κίνημα δεν αντιδρά επειδή θέλει να συγκρουστεί με τους δήμους.

Αντιδρά επειδή γνωρίζει πολύ καλά τι συμβαίνει στην πράξη.

Γνωρίζει τις καταγγελίες.

Γνωρίζει τις εικόνες.

Γνωρίζει τα νεκρά ζώα, που βρέθηκαν σε χωματερές.

Γνωρίζει τα περιστατικά δηλητηριάσεων, που ουδέποτε διερευνήθηκαν.

Γνωρίζει τις παράνομες μεταφορές αδέσποτων.

Γνωρίζει τα κυνοκομεία, που λειτουργούν ως αποθήκες ψυχών.

Γνωρίζει τους εθελοντές, που εξαντλήθηκαν οικονομικά και ψυχολογικά, προσπαθώντας να καλύψουν τα κενά της πολιτείας.

Και πάνω απ’ όλα γνωρίζει ότι χωρίς τη δυνατότητα δικαστικής διεκδίκησης, πολλά από αυτά τα περιστατικά δεν θα έβλεπαν ποτέ το φως της δημοσιότητας.

Η κυβέρνηση οφείλει να κατανοήσει ότι η προστασία των αιρετών δεν μπορεί να προηγείται της προστασίας της νομιμότητας.

Η θέση ευθύνης δεν είναι ασπίδα.

Είναι υποχρέωση.

Είναι λογοδοσία.

Είναι καθήκον απέναντι στους πολίτες και απέναντι σε κάθε έμβιο ον, που εξαρτάται από τις αποφάσεις της διοίκησης.

Αν ένας απλός πολίτης διωχθεί για κακοποίηση ζώου, τότε το ίδιο πρέπει να ισχύει και για κάθε αιρετό.

Αν ένας πολίτης λογοδοτεί για τις παραλείψεις του, τότε το ίδιο πρέπει να ισχύει και για όσους κατέχουν δημόσια αξιώματα.

Η ισότητα απέναντι στον νόμο, δεν είναι διαπραγματεύσιμη.

Η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει με εξαιρέσεις.

Και η δικαιοσύνη δεν μπορεί να λειτουργήσει με ειδικά προνόμια.

Το φιλοζωικό κίνημα της χώρας δεν πρόκειται να σιωπήσει.

Δεν πρόκειται να αποδεχθεί κανένα καθεστώς, που θα μετατρέπει την ευθύνη σε προνόμιο και τη λογοδοσία σε εξαίρεση.

Δεν πρόκειται να αποδεχθεί, ότι οι ζωές των ζώων έχουν μικρότερη αξία από τις πολιτικές σκοπιμότητες.

Η κοινωνία έχει προχωρήσει.

Οι πολίτες έχουν αφυπνιστεί.

Οι εικόνες φρίκης που κάποτε περνούσαν απαρατήρητες, πλέον προκαλούν οργή.

Οι άνθρωποι απαιτούν δικαιοσύνη.

Απαιτούν διαφάνεια.

Απαιτούν λογοδοσία.

Και κυρίως απαιτούν να σταματήσει η αντίληψη ότι τα ζώα είναι αναλώσιμα.

Το άρθρο 720 δεν αφορά μόνο ένα νομικό ζήτημα.

Αφορά το ποια κοινωνία θέλουμε να είμαστε.

Μια κοινωνία, όπου οι ισχυροί προστατεύονται και οι αδύναμοι εγκαταλείπονται; Ή μια κοινωνία, όπου όλοι κρίνονται με τα ίδια μέτρα και σταθμά; Η απάντηση θα δοθεί από τους πολίτες, από τα φιλοζωικά σωματεία, από τους εθελοντές, από κάθε άνθρωπο, που αρνείται να συνηθίσει τον πόνο και τον θάνατο των ζώων.

Γιατί τα ζώα δεν ψηφίζουν.

Δεν διαμαρτύρονται.

Δεν καταθέτουν μηνύσεις.

Δεν έχουν πρόσβαση στα κέντρα εξουσίας.

Έχουν μόνο εμάς.

Και όταν επιχειρείται να περιοριστεί ακόμη και η δυνατότητα αναζήτησης ευθυνών για όσους διαχειρίζονται τις ζωές τους, τότε η σιωπή δεν είναι επιλογή.

Η σιωπή γίνεται συνενοχή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους