Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ειρήνη Αγαθοπούλου: 45 μαχαιριές Οικογενειάρχης, αθληταράς, γνωστός επαγγελματίας της πόλης του, ένας καθόλα καθωσπρέπει σύζυγος, ετών 41. Τη σκότωσε με 45 μαχαιριές μέσα στο ίδιο τους το σπίτι την ώρα που στο διπλανό δωμάτιο κοιμόντουσαν τα δύο κοριτσάκια τους.

Την έλεγαν Βασιλική και ήταν 39 ετών.

Άλλη μια γυναικοκτονία, για την οποία θα πούνε ότι η αιτία ήταν η παθολογική ζήλια, άλλη μια γυναίκα, μια μητέρα δύο ανήλικων κοριτσιών νεκρή από το χέρι του συντρόφου της.

Άλλη μία από εμάς, που αφήνει την τελευταία της πνοή μέσα στο «safe space» της, μέσα στο σπίτι της.

Και η ζωή συνεχίζεται.

Διότι όλα τα παραπάνω τείνουν να γίνουν μέρος μιας σύγχρονης καθημερινότητας.

Στην οποία έχουμε συνηθίσει, για την οποία θα στενοχωρηθούμε μερικά λεπτά ή μερικές ώρες και μετά τι; Μετά έρχονται οι μαρτυρίες και οι αποκαλύψεις.

Διότι κατόπιν εορτής ανοίγουν πολλά στόματα.

Τα περισσότερα από αυτά ήταν κλειστά όταν η γυναίκα ζούσε.

Και τι λένε τα στόματα αυτά; Ότι η γυναίκα είχε ειδοποιήσει στο παρελθόν τους φίλους της, την οικογένειά της, τον περίγυρό της.

Και τι άλλο λένε; Ότι και στην αστυνομία είχε φτάσει η πληροφορία.

Και η απάντηση των αστυνομικών προς τους φίλους της ήταν: «Μην μπλέκεστε, θα μπλέξετε». Άραγε ο αστυνομικός που δίνει αυτές τις απαντήσεις είναι από το γραφείο ενδοοικογενειακής βίας; Θέλουμε να ελπίζουμε πως όχι.

Αλλά τότε τα γραφεία ενδοοικογενειακής βίας στην αστυνομία γιατί δημιουργήθηκαν και ποιες είναι οι αρμοδιότητες τους, μόνο η τήρηση στατιστικών; Η Βασιλική και η κάθε Βασιλική δεν είναι άλλος ένας αριθμός στα στατιστικά τους.

Είναι το θύμα ενός κύκλου, μιας αλληλουχίας γεγονότων που επαναλαμβάνεται διαρκώς, με τα ίδια χαρακτηριστικά, με την ίδια εξέλιξη.

Γιατί 99/100 φορές, κάποιος κρίκος της αλυσίδας δεν θα λάβει σοβαρά την καταγγελία, η οποία έχει γίνει μετά από πολύ κόπο, πόνο και προσπάθεια. «Έλα μωρέ, συμβαίνει σε πολλά σπίτια», θα πουν.

Και εκεί η αλυσίδα θα σπάσει.

Και η γυναίκα θα μείνει ξανά μόνη με τον κακοποιητή της.

Και το κουράγιο της κάποια στιγμή θα τελειώσει και θα παραδοθεί σε μια κατάσταση, που «αφού συμβαίνει σε πολλά σπίτια ας το υπομείνω κι εγώ». Κι έτσι τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας και γυναικοκτονιών δεν έχουν τελειωμό.

Γιατί η πατριαρχία θεριεύει όσο την δεχόμαστε ως κάτι φυσιολογικό.

Συνεπώς, δεν έφταιγε το θύμα που δεν μίλησε, φταίμε όλοι εμείς (κοινωνία, δομές, υπηρεσίες), που όταν μίλησε δεν δράσαμε, γιατί το θεωρήσαμε απλά φυσιολογικό. Η ΕΠΟΧΗ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους