Original Post

Πλήρες Κείμενο:

✍️ Η Τέχνη Ρέει Ελεύθερη: Οι δημιουργοί μιλούν για τον Βενέτικο 🌊 Λίγο πριν βρεθούμε στην πλατεία, το λόγο έχει η ποίηση και οι πανάρχαιοι θρύλοι του τόπου μας. Ο Antonis Svoliantopoulos ζώντας στα Γρεβενά από τα 14 του χρόνια, καταθέτει ένα ποίημα γεμάτο ορμή, τραχύτητα και αρχέγονη δύναμη.

Στους στίχους του, ο Βενέτικος δεν είναι απλώς ένα ποτάμι.

Είναι ένα «φαρί βαρβάτο», ένα αγρίμι, ένα χάος πράσινο και αρχαίο.

Εμπνευσμένο από το "Πάτημα του Βουκεφάλα", τον τοπικό θρύλο πως ο Μέγας Αλέξανδρος πέρασε το ποτάμι με το άλογό του, με το περήφανο ζώο να πηδάει το χάος του ποταμού από τον ένα βράχο στον άλλο.

Η δυνατή πατησιά του άφησε το σημάδι της στην πέτρα για πάντα.

Αν πάτε εκεί στη γέφυρα και ψάξετε προσεκτικά, μπορείτε ακόμα να δείτε την πατημασιά του! Στη μικρή συζήτηση που είχαμε μαζί του, ο δημιουργός μάς χάρισε σκέψεις γεμάτες ειλικρίνεια και αφοπλιστική ευαισθησία.

Όταν του ζητήσαμε να ανακαλέσει την πιο δυνατή του εικόνα, απάντησε πως «ένα πέρασμα με βάρκα αποκαλύπτει το ποτάμι όπως δεν το φανταζόσουν ποτέ.

Από μέσα». Εξομολογείται πως, μεγαλώνοντας, ο ήχος του νερού τον κάνει πια να κλαίει.

Απέναντι στα σχέδια των έργων που μας πλασάρουν, η δική του στάση είναι ξεκάθαρη: «Θέλω ο τόπος μου να μείνει έξω από τα σχέδια για ανάπτυξη.

Ας αφήσουμε και κάτι ανέγγιχτο». Αυτό που εύχεται για το μέλλον είναι τα παιδιά μας να βλέπουν ακριβώς ό,τι έβλεπαν και οι παππούδες μας. «Να μην αλλάξει τίποτα». Αν και δηλώνει πως δεν είναι αισιόδοξος για το αν η τέχνη από μόνη της μπορεί να βάλει φρένο σε καταστροφικές αποφάσεις, ανταποκρίθηκε άμεσα στο κάλεσμά μας γιατί, όπως σοφά λέει, «είναι ανακουφιστικό να μπορείς να πεις..."έβαλα και εγώ ένα μικρό λιθαράκι"». Αυτό ακριβώς το «μικρό λιθαράκι» του Αντώνη, μαζί με τα δικά μας, είναι που θα χτίσει το πραγματικό φράγμα: το φράγμα της κοινωνίας απέναντι στην καταστροφή.

Αφεθείτε στη μαγεία των λέξεων: Βενέτικος φαρί βαρβάτο, αμουνούχιστο τρέμει ανυπόμονα, φρουμάζει θαρρείς το στόμα του ξερνάει φωτιές κι η ανάσα του μυρίζει θειάφι αυτός σφιχτός, τραχύς, ντελικανής έχει βυζάξει της Τυμφαίας το γίδιο γάλα βλέμμα βαθύ που ξέρει κοιτάει μπροστά, μόνο μπροστά σφίγγει τις γάμπες του οπάνου στο δοξάρι σημάδι στο ζώο καθαρό, μόνο μπροστά κάτου ο Βενέτικος, βαθύς, χλωρός, αρχαίος δεν βιάζεται χτυπάει τότε αυτός τις φτέρνες του στα λαγαρά δίνει το πρόαγε σηκώνεται ελαφρά μπροστά και βγάζει μια φωνή να ακούσουν στο Καστρί ριγάει το ζω, δαγκώνει τα σκοινιά, ταράζεται ως και ο βους της κεφαλής βάζει στ' απέναντι σημάδι πατάει μια γερή στο τελευταίο το σύνορο και φεύγει, ορμάει, σινάζεται νοιώθει τα χέρια ζερβάδεξά να σφίγγουν τα μηνίγγια και τη θωριά τους μία καφέ της γης και του ουρανού γαλάζιο και χάος πράσινο ο ποταμός αυτός κλείνει τα μάτια μια στιγμή, χαμογελάει φαντάζεται πως είναι νικητής ακόμα του θανάτου για λίγο στο όνειρο μα πίσω τον γυρνάει το κρακ του βράχου τράνταξε η δυνατή πατσιά συντάραξε τον τόπο και το ποδάρι του θεριού το πίσω, το στερνό σημάδι άφησε στης πύλης . Μόνο απ' εδώ.

Μόνο εγώ όμως κι εσύ ο στρατηγός, εσύ ο στρατηλάτης τον ίδιο τον Βενέτικο ξανά δεν θα περάσεις! #ΚαλλιτέχνεςΓιαΤονΒενέτικο

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους