Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν γίνεται αναφορά πλήγματος στο Ιράν , υπάρχει μια διάχυτη αμφισβήτηση ότι όπως και να κάνουν επίθεση οι ΗΠΑ δεν θα κάμψουν την δυνατότητα άμυνας και αντίστασης του Ιράν.

Ισχύει όμως αυτό ή είναι μια θεωρία βασισμένη στα σημερινά δεδομένα που πηγάζουν από επιθέσεις με ημίμετρα και σχετικά ήπιας έντασης; Μπορούν οι ΗΠΑ να εξαϋλώσουν την άμυνα του Ιράν και να οδηγήσουν σε πλήρη διάλυση του; Για παράδειγμα χτυπώντας καίριες δομές ενέργειας και οδικά δίκτυα; Υπάρχουν διάφοροι αναλυτές που υποστηρίζουν ότι αυτό θα είναι έγκλημα.πολεμου..Ομως αυτό δεν ισχύει.

Τουλάχιστον όχι απόλυτα.

Υπάρχει "παραθυράκι" που μπορεί να γίνει χρήση του.

Η χρήση του δόγματος των «στόχων διπλής χρήσης» ως χαρακτηρισμός αθλητών των υποδομών δεν αποτελεί απλώς ένα βολικό πολιτικό πρόσχημα για την Ουάσιγκτον, αλλά τον θεμέλιο λίθο της σύγχρονης αμερικανικής στρατηγικής κρούσης.

Στο σύγχρονο θέατρο επιχειρήσεων, υποδομές όπως τα δίκτυα ηλεκτροδότησης, τα διυλιστήρια και οι τηλεπικοινωνιακοί κόμβοι του Ιράν κατηγοριοποιούνται άμεσα ως νόμιμοι στρατιωτικοί στόχοι βάσει του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου, καθώς τροφοδοτούν άμεσα τα ραντάρ, τα υπόγεια σιλό πυραύλων και τα κέντρα διοίκησης των Φρουρών της Επανάστασης.

Για το αμερικανικό σχέδιο επιθεσης, η γραμμή που διαχωρίζει την πολιτική από τη στρατιωτική χρήση αυτών των δομών είναι πρακτικά ανύπαρκτη όταν πρόκειται για την εθνική ασφάλεια και την προβολή ισχύος στην περιοχή.

Στην πράξη, η στοχοποίηση του ενεργειακού δικτύου αποτελεί την εφαρμογή του δόγματος των Επιχειρήσεων βάσει Αποτελέσματος (Effects-Based Operations), όπου ο αντικειμενικός σκοπός δεν είναι η φυσική εξόντωση του αντιπάλου στο πεδίο, αλλά η επιβολή «στρατηγικής παράλυσης». Σε αυτό υπάρχουν και ιστορικά προηγούμενα, όπως η ισοπέδωση των υποδομών του Ιράκ το 1991 ή η χρήση βομβών γραφίτη BLU-114/B στη Γιουγκοσλαβία το 1999, αποδεικνύουν ότι το «σβήσιμο» των διακοπτών ενέργειας τυφλώνει ακαριαία την αεράμυνα, ακινητοποιεί τις μετακινήσεις στρατευμάτων και αποκόπτει την ηγεσία από την πρώτη γραμμή.

Η αποδιοργάνωση του εχθρικού αμυντικού δυναμικού επιτυγχάνεται έτσι μέσα σε ελάχιστες ώρες, μετατρέποντας μια ολόκληρη χώρα σε ένα αδρανές, τυφλό και ανίκανο να αντιδράσει σύστημα.

Το μοναδικό ζήτημα που εγείρεται σε μια τέτοια ολοκληρωτική επιχείρηση αφορά την Αρχή της Αναλογικότητας και τις αναπόφευκτες παράπλευρες απώλειες στον άμαχο πληθυσμό.

Ωστόσο, σε ένα πιθανό σενάριο αστραπιαίου πολέμου 48 ωρών, το Πεντάγωνο θα έχει τη δυνατότητα να παρακάμψει τις διεθνείς αντιδράσεις, είτε επικαλούμενο ότι το σοκ της ταχείας παράλυσης αποτρέπει μια μακροχρόνια, πιο αιματηρή σύρραξη, είτε μεταφέροντας το πλήγμα στον ψηφιακό χώρο.

Η χρήση εξελιγμένων κυβερνοεπιθέσεων και ηλεκτρονικού πολέμου επιτρέπει πλέον στις ΗΠΑ να «κατεβάσουν τους διακόπτες» του Ιράν με το πάτημα ενός κουμπιού, επιτυγχάνοντας το ίδιο καταστροφικό στρατιωτικό αποτέλεσμα με μηδενικές άμεσες ανθρώπινες απώλειες, νομιμοποιώντας έτσι πλήρως την επιχείρηση στα μάτια της διεθνούς κοινότητας.

Όμως αυτό θα έχει κόστος.

Για να επιτευχθεί η στρατηγική παράλυση του Ιράν, το Πεντάγωνο θα υποχρεωνόταν να «κάψει» σε δύο μόλις εικοσιτετράωρα εκατοντάδες πυραύλους Tomahawk, έξυπνες βόμβες διάτρησης GBU-57 και πανάκριβα υπερηχητικά βλήματα, σε μια επιχείρηση που σε καθαρό κόστος υλικού θα ξεπερνούσε εύκολα τα 3 με 5 δισεκατομμύρια δολάρια.

Το πραγματικό πρόβλημα όμως δεν είναι τα κονδύλια, αλλά το γεγονός ότι αν οι ΗΠΑ εκτοξεύσουν, για παράδειγμα, 500 βλήματα Tomahawk, η γραμμή παραγωγής της Raytheon θα χρειαστεί τουλάχιστον τέσσερα με πέντε χρόνια εντατικής λειτουργίας μόνο και μόνο για να καλύψει το κενό που δημιουργήθηκε μέσα σε 48 ώρες, αδειάζοντας επικίνδυνα μια ήδη καταπονημένη «γεμιστήρα». Αυτή η διαφαινόμενη εξάντληση των high-end οπλοστασίων ακριβείας μεταφράζεται άμεσα σε ένα θανάσιμο γεωπολιτικό ρίσκο, δημιουργώντας ένα επικίνδυνο κενό αποτροπής (deterrence gap) σε παγκόσμιο επίπεδο.

Οι αμερικανικοί σχεδιασμοί δεν διαθέτουν το βάθος για να υποστηρίξουν ταυτόχρονες συγκρούσεις φθοράς, και μια μαζική ανάλωση έξυπνων πυρομαχικών στη Μέση Ανατολή θα άφηνε την Ουάσιγκτον στρατιωτικά εκτεθειμένη στον Ειρηνικό. Το Πεκίνο παρακολουθεί με ακρίβεια αυτή τη φθορά των δυτικών αποθεμάτων· μια αμερικανική αεροπορική επικράτηση επί του Ιράν που θα άφηνε τις αποθήκες των ΗΠΑ άδειες από όπλα μακράς ακτίνας δράσης για τα επόμενα χρόνια, θα άνοιγε διάπλατα το παράθυρο ευκαιρίας για μια επιθετική κίνηση της Κίνας προς την Ταϊβάν, αλλάζοντας βίαια τις παγκόσμιες ισορροπίες ισχύος. Geopolitics & Daily News Alexandros NiKlan Picture credits: AI Gemini

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους