Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν πρωτοείδα αυτή τη φωτογραφία που τράβηξε η φίλη μου η Ελένη από το 1ο Free Hugs, κοντοστάθηκα.

Και παρατήρησα ότι αυτή η φωτογραφία έβαλε μέσα σε ένα κάδρο όλα όσα ζούμε: Το πονεμένο βλέμμα, αλλά και το γεμάτο ελπίδα, πως κάποιος άνθρωπος θα με πλησιάσει, και θα καταλάβει Τα κλειστά ρολά, σαν τις κλειστές καρδιές των ανθρώπων που προσπερνούν τον πόνο και τις απώλειές μας, ως μη γενόμενες Το ΚΑΛΗ ΤΗΧΗ, ανορθόγραφο, πάνω στα κλειστά ρολά, μια αδέξια αλλά και συγκινητική συνάμα προσπάθεια να σε στηρίξει κάποιος, ακόμα κι αν δεν τα πει, ή τα γράψει σωστά Τον άδειο δρόμο, γιατί συχνά είναι άδειος και μοναχικός.

Γιατί η απώλεια είναι σε μεγάλο βαθμό μια μοναχική εμπειρία, κακά τα ψέματα.

Μπορεί όμως να γίνει πιο απαλή με αγκαλιές, με κοινότητα, με κατανόηση.

Αυτή την απαλότητα διεκδικούμε.

Αυτή την κατανόηση ζητάμε.

Αυτές τις αγκαλιές λαχταράμε, ακόμα κι αν δεν νιώθουμε άνετα με τα πολλά αγγίγματα, κι αυτό εντάξει είναι -θα αγκαλιαστούμε με το βλέμμα! Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι.

Και με αφορμή τον Ιούνιο που είναι ο Παγκόσμιος Μήνας ευαισθητοποίησης για την Υπογονιμότητα, αυτές οι αγκαλιές χωράνε και την υπογονιμότητα, μιας και αυτή μια απώλεια εγκυμοσύνης είναι: Της εγκυμοσύνης που δεν ήρθε ποτέ, ή ήρθε και έμεινε για πολύ λίγο.

Ανυπομονώ για το 2o Free Hugs μας τις 20 Ιουνίου στο Σύνταγμα.

Θα βάλω στα σχόλια το link για περισσότερες λεπτομέρειες.

Με πολλή αγάπη και τις ευχές μου για έναν απαλό Ιούνιο 💕 Μαρία - Love and Grief

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους