Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται 👉γράφει ο Αλέξανδρος Μινωτάκης 👉Με την επανεμφάνιση του Τσίπρα και της ΕΛΑΣ, «επέστρεψε» η γνωστή ρήση του Μαρξ από την 18η Μπρυμαίρ.

Ωστόσο, χάνεται με μια ευκολία η ουσία αυτού που λέει ο Μαρξ: η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. 👉Το καλοκαίρι του 2015 διεκδικεί επάξια τον τίτλο μιας γνήσιας Στιγμής.

Ήταν η συμπύκνωση όλων των αντιθέσεων των προηγούμενων χρόνων: η κρίση του 2008 και τα ειδικά χαρακτηριστικά της ελληνικής εκδήλωσης της, η άνοδος αλλά και η εξάντληση των κινημάτων του 2008-2015, η άνοδος της Αριστεράς αλλά και οι αυταπάτες του ευρωπαϊσμού εντός της, όλοι οι παράγοντες συνέτειναν στο να κριθούν όλα μέσα σε μια εβδομάδα.

Τις ημέρες του δημοψηφίσματος και ιδίως μετά τη συντριπτική νίκη του ΌΧΙ, η απόφαση του υποκειμενικού παράγοντα (της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ δυστυχώς) καθόρισε τις εξελίξεις και όρισε μια νέα συγκυρία.

Η ώρα της ρήξης ήλθε, παρήλθε και όσοι-όσες ζήσαμε εκείνο το καλοκαίρι νιώσαμε δικαίως ότι τα χάσαμε όλα.

Στη συνέχεια, σε πολύ μικρότερη κλίμακα πλέον, οι απόλυτα λανθασμένες αποφάσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς και του ΚΚΕ εγγυήθηκαν ότι τα πράγματα θα πήγαιναν όσο χειρότερα μπορούσαν, ξεκινώντας από την επικράτηση του μνημονιακού, πλέον, ΣΥΡΙΖΑ τον Σεπτέμβριο. 👉Δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά για να γίνει κατανοητό ότι είμαστε σε μια ριζικά διαφορετική συγκυρία σήμερα.

Ο συσχετισμός δύναμης έχει μεταστραφεί συντηρητικά σε μεγάλο βαθμό αλλά έχει γίνει και πολύ πιο ασταθής, το πολιτικό σκηνικό ρευστοποιείται και εκφυλίζεται· στον αντίποδα του συντηρητισμού, νέα κινήματα και ρεύματα ριζοσπαστισμού ανεβαίνουν αλλά με συγκεκριμένα όρια μέχρι στιγμής.

Διπλό αδιέξοδο και αδυναμία, τόσο στους «από πάνω» όσο και στους «από κάτω». 👉Η πρόκληση αυτή είναι σήμερα.

Δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ο Τσίπρας με την ευκολία ότι «ίδιος είναι με Μητσοτάκη» ούτε με επικλήσεις στο 2015.

Αντλεί δύναμη από την καθήλωση των κοινωνικών προσδοκιών και από τη βαρβαρότητα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη.

Εκεί είναι το κλειδί και η δυσκολία.

Να κατοχυρωθούν βασικές θέσεις της Αριστεράς για την κρατικοποίηση όλων των δημόσιων υποδομών, ρήξη με το ΝΑΤΟ και το ReARM Europe, κατάργηση του χρηματιστηρίου ενέργειας, σύγκρουση με τα funds και τα καρτέλ, ως επιτακτικές και αναγκαίες.

Δεν εκφράζουμε κάτι απλά «καλύτερο» από τον Τσίπρα αλλά κάτι ριζικά διαφορετικό, ένα πρόγραμμα ρήξεων που στόχο έχει να τα πάρουμε όλα πίσω για να ζήσουμε καλύτερα εδώ και τώρα, συμπιέζοντας, έτσι για αλλαγή, τον πλούτο και την εξουσία του κεφαλαίου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους