Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το basket στην Ελλάδα δεν έγινε τοξικό σήμερα. Είναι τουλάχιστον 40 χρόνια έτσι.

Απλά υπάρχει η ψευδαίσθηση σε πολλούς λόγω του 87 πως δεν ήταν.

Δεν θέλω να στο χαλάσω αλλά ακόμα και την περίοδο που ο Άρης ήταν το μοναδικό πράγμα να δεις Πέμπτη βράδυ υπήρχαν αρκετοί (ΠΑΟΚτζήδες κατά βάση) που παρακάλαγαν να χάσει.

Απλά παλαιότερα η τοξικότητα ήταν στην κερκίδα και στο παρκέ άντε και σε καμία οπαδική εφημερίδα.

Έπαιζαν μπουνιές ο Μπάνε με το Γκάλη. Ο Σιγάλας με τον Αλβέρτη.

Σάπιζε ο μακαρίτης ο Αλφόνσο Φορντ τον Μποντιρόγκα, έπαιζαν αγκωνιές και ροχάλες ο Διαμαντίδης με τον Τεοντόσιτς και πετάγαμε στο ΣΕΦ στον Φασούλα όσο έπαιζε στον ΠΑΟΚ ένα σιφόνι.

Ένταση, γκρίνια, φωνές αλλά αυτό.

Και παραδόξως τότε οι αθλητές ήταν μέρος όλου αυτού.

Τώρα αν εξαιρέσεις τον Φουρνιέ και το Νάν (και λίγο τον Λεσόρ) δεν έχεις τέτοια.

Αλλά και αυτοί δεν είναι στο ίδιο πλαίσιο με τους παλιούς τσαμπουκάδες.

Είναι πιο προβληματικές οι συμπεριφορές τους.

Ακόμα και η περίφημη πρόκληση του Σπανούλη ήταν να δείξει τα αυτιά του επειδή του έβριζαν τη μάνα.

Δεν ήταν ούτε οι εκσπερματώσεις ούτε τα μεσαία δάκτυλα των σημερινών.

Βέβαια δεν είχαμε social τότε και δεν είχαμε οργανωμένη επικοινωνία που αποσκοπεί στην τοξικότητα.

Ή τουλάχιστον έτσι το θυμάμαι εγώ.

Όταν έβγαζε η Πράσινη πρωτοσέλιδα και μας κοροϊδεύει ή αντίστοιχα ο τότε Πρωταθλητής καζούρα ήταν.

Πλάκα, χαβαλές.

Τώρα έχουμε πλέον το οργανωμένο καφριλίκι στα court seats.

Έχουμε ενορχηστρωμένη επικοινωνία με συγκεκριμένους φορείς των μηνυμάτων και συγκεκριμένες στοχεύσεις.

Πλέον έχουμε φύγει από τον αθλητικό τσαμπουκά και έχουμε περάσει σε κανονικές ψυχολογικές επιχειρήσεις.

Και φτάνουμε στο σημείο μορφωμένοι και λογικοί άνθρωποι να λένε και να γράφουν πράγματα που δεν έχουν καμία βάση.

Να βλέπουμε την ίδια φάση και να λέω εγώ φάουλ και ο φίλος μου ο Θεοδωρής που ξέρει πόσο τον εκτιμώ και για αυτό τον χρησιμοποιώ ως παράδειγμα να λέει κάτι άλλο.

Στο ίδιο πλάνο και στην ίδια φάση.

Και να μην μπορούμε να καταλάβουμε ποιος έχει άδικο γιατί όσο και να προσπαθούμε να μείνουμε ανεπηρέαστοι δεν μπορούμε.

Γιατί το ρημάδι είναι δεδομένο.

Τι είναι αυτό που τροφοδοτεί την ανθρώπινη φιλοδοξία μόλις προσπεράσει την επιβίωση; Status and belonging.

Το να είσαι μέρος σε κάτι και η θέση σου σε μία θεωρητική ιεραρχία.

Το ανήκειν είναι το να είσαι Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, Άρης, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, Ηρακλής, Νίκη Βόλου ή δεν ξέρω τι. Μπαίνει στο πετσί σου.

Δεν υπάρχει λογική στο γιατί αλλά μπαίνει.

Και μετά αυτό σε διαπερνά.

Και όσο και αν θες να είσαι σωστός και λογικός βλέπεις τον Φουρνιέ να κάνει την καφρίλα και λες: "Τον προκάλεσαν οι αλήτες από τα court seats". Ναι τον προκάλεσαν αλλά αυτός πληρώνεται εκατομμύρια για να παίζει basket και η πρόκληση δυστυχώς είναι μέρος αυτού.

Η εικόνα του όμως δεν βοηθάει το παιδί μου και το παιδί σου να γίνει καλύτερο.

Πάει ο Ναν και κάνει κωλοδάχτυλο και λες, δεν άντεξε καλά τους έκανε.

Το ίδιο πλαίσιο.

Σου λέει ο κάθε βάζελος, ο Μπαρτζώκας είναι λούζερ και προκλητικός. Ο Μπαρτζώκας που είναι ο πρώτος Έλληνας προπονητής που πήρε Ευρωλίγκα και έχει πάρει πρωταθλήματα και κύπελλα είναι λούζερ.

Τον βλέπεις στην κερκίδα να τσακώνεται με φίλαθλο και λες.

Καλά έκανε δεν άντεξε.

Σοβαρά ρε μεγάλε; Καλά έκανε; Όχι δεν έκανε καλά.

Το case DPG δεν το πιάνω καν γιατί αυτό δεν χωράει σε οπαδική ανάλυση.

Αφορά άλλους κλάδους και ομολογώ πως αδυνατώ να το προσεγγίσω με τα ελάχιστα που ξέρω από επικοινωνία, στρατηγική και ψυχολογία.

Τι θέλω να πω όμως.

Μαλάκες πως τα καταφέραμε έτσι; Πως διάολο καταφέραμε να μην μπορούμε να δούμε ένα ματς στο οποίο ο ένας έχασε όλα τα rebound και ο άλλος έκανε 17 λάθη και αντί να μας προβληματίζει η εικόνα τους να ψάχνουμε να δούμε με replay αν ακούμπησε ή δεν ακούμπησε ή αν έκανε ή δεν έκανε βήματα και γράφουμε και λέμε τέτοιες αδιανόητες βλακείες; Και δεν αφορά μόνο τους βάζελους που σκούζουν επειδή τους αδικούν και εμείς τους λέμε ναι αλλά επί Σωλήνα τα κάνατε εσείς. Γιατί ΟΚ χάνεις σου φταίνε όλα.

Αλλά υπάρχει και ένα όριο στη μαλακία.

Κάποια στιγμή κοιτάς τι διάολο κάνεις εσύ στραβά.

Σκεφτείτε το λίγο.

Ο κάτοχος της Ευρωλίγκας απέναντι σε διεκδικητή με τεράστιο budget κακοποιούν το basket πνιγμένοι στο άγχος και την τοξικότητα.

Και εσύ ασχολείσαι με μία φάση την οποία ψάχνεις να δικαιώσεις τη γνώμη σου μέσα από 10 replay. Δεν σου αξίζει αυτό ρε φίλε. Δεν μας αξίζει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους