Στην πρόσφατη επίσκεψή μου στο Παρίσι είδα την έκθεση των video της Nan Goldin με τίτλο “This will not end well” στο Grand Palaís. Η Goldin συνθέτει μία σειρά από βίντεο φτιαγμένα ως επί τω πλείστον...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μέσα από τις ταινίες της παρελαύνει όλη η μελαγχολία του κόσμου για μια χαμένη γενιά, για τα ναρκωτικά και το aids και για τις απολεσθείσες ευκαιρίες που υπήρξαν για ισότητα ανάμεσα στα φύλλα και σεξουαλική απελευθέρωση.

Είναι τρομακτικό το να βλέπεις τα βήματα που είχαν γίνει στους τομείς αυτούς στη δεκαετία του 1970 στην Αμερική και να σκέφτεσαι πού πάει με το πράγμα σήμερα με την διακυβέρνηση Τραμπ. Η Goldin αφιερώνει κάθε βίντεό της στο λαό της Παλαιστίνης, στους αμάχους στη Γάζα και τον Λίβανο.

Στον ανοιχτό χώρο της έκθεσης έπαιζε κι ένα βίντεό της με τις επιχειρήσεις που γίνονται τώρα στη Γάζα, μία επίσημη μαρτυρία της γενοκτονίας που διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια του δυτικού (και όχι μόνο) κόσμου.

Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο θα επιτρεπόταν ανοιχτά σε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα, οι Γάλλοι κάθονταν και το έβλεπαν, όχι ως έργο τέχνης όπως τα υπόλοιπα, αλλά γι’ αυτό που είναι: μία καταγγελία.

Αυτά μέσα στο μουσείο.

Απ’ έξω τα σύννεφα βαριά, ο οβελίσκος του Λούξορ επιβλητικός στην Place de la Concorde έριχνε τη σκιά του στον ειδικό χώρο που είχε διαμορφωθεί για να βλέπει ο κόσμος σε γιγαντοοθόνες το Roland Garros και το βλέμμα της Sabalenka με φόντο των πύργο του Eiffel προμήνυε την ήττα της αν και εκείνη τη στιγμή όλα της πήγαιναν καλά, αλλά δεν θα τελείωναν με τον ίδιο τρόπο. (Την επομένη η Μαργιάν Σατραπί πέθαινε μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα από θλίψη για τον θάνατο του άντρα της - ο έρωτας για άλλη μια φορά νίκησε τη θεοκρατία)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους