Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ζούμε σε μια χώρα όπου ο κρατικός μηχανισμός δεν «συνεργάζεται» απλώς με τον κλήρο· τον προσκυνά θεσμικά και απροκάλυπτα.

Και το κάνει αυτό όχι σε ένα ουδέτερο πλαίσιο, αλλά μέσα σε μια πραγματικότητα όπου δεν υπάρχει ουσιαστικός διαχωρισμός Εκκλησίας και κράτους: μια συνταγματικά κατοχυρωμένη συνύπαρξη που στην πράξη μετατρέπεται σε διαρκή σύμπλεξη εξουσίας και πίστης, με το κράτος να λειτουργεί ως προέκταση της εκκλησιαστικής ισχύος.

Όπου υπουργεία, ένστολοι και θεσμικοί εκπρόσωποι μετατρέπονται με αξιοθαύμαστη ευκολία σε τελετάρχες μεταφυσικών δρωμένων: υποδοχές λειψάνων με τιμές αρχηγού κράτους, «θαυματουργές» εικόνες που παρελαύνουν και σκηνώματα που περιοδεύουν.

Μύρα που «αναβλύζουν», οστά που «θεραπεύουν», εικόνες που «δακρύζουν» δεν αντιμετωπίζονται ως ισχυρισμοί που χρήζουν ελέγχου, αλλά ως πραγματικά γεγονότα που απλώς επιβεβαιώνονται με θεσμική ευλάβεια.

Και φυσικά, το κράτος συνεχίζει να οργανώνει και να χρηματοδοτεί την υποδοχή του «Αγίου Φωτός», ενός τελετουργικού που παρουσιάζεται ως θαύμα, ενώ στην πράξη λειτουργεί ως ετήσια κρατική επικύρωση του θρησκευτικού αφηγήματος.

Η πίστη, λοιπόν, δεν είναι απλώς ιδιωτική υπόθεση.

Είναι μια ιδιότυπη κρατική γλώσσα, στην οποία το κράτος δεν παρατηρεί το θρησκευτικό φαινόμενο από απόσταση αλλά το ενσωματώνει, το αναπαράγει και το αναβαθμίζει σε δημόσια πολιτική τελετουργία.

Κι όμως, η ίδια κοινωνία που εξοικειώνεται με την ιδέα ότι το υπερφυσικό αποτελεί αντικειμενική πραγματικότητα, ξαφνικά πανικοβάλλεται στην ιδέα ότι ένα παιδί μπορεί να μάθει πως υπάρχουν γκέι, λεσβίες, τρανς ή μη δυαδικοί άνθρωποι.

Η κοινωνία που θεωρεί φυσιολογικό να διδάσκεται ένα παιδί ότι μετά θάνατον υπάρχει παράδεισος, κόλαση, δαίμονες, άγγελοι και αιώνια τιμωρία, εμφανίζεται ξαφνικά εξαιρετικά ευαίσθητη όταν το ίδιο παιδί μαθαίνει ότι κάποιοι άνθρωποι είναι γκέι, τρανς ή μη δυαδικοί.

Η αντίφαση είναι εντυπωσιακή: δείχνει ποια αφήγηση προστατεύεται ως ιερή και ποια αντιμετωπίζεται ως επικίνδυνη, ακόμη κι όταν η πρώτη στηρίζεται στην αποδοχή του αόρατου και η δεύτερη στην αναγνώριση του υπαρκτού.

Κανείς δεν απαιτεί ηλικιακά όρια για την έκθεση ανηλίκων σε εικόνες μαρτυρίων, σταυρώσεων, δαιμονισμών ή αιώνιας τιμωρίας.

Όμως το Pride, όπου εκατομμύρια άνθρωποι διεκδικούν ισότητα και ορατότητα, παρουσιάζεται ως απειλή για την παιδική αθωότητα.

Δεν είναι τυχαίο ότι σε άλλες κοινωνίες η προσέγγιση είναι πολύ διαφορετική. Στην Ιαπωνία, η δημόσια εκπαίδευση αποφεύγει συστηματικά τη θρησκευτική κατήχηση, ακριβώς επειδή θεωρείται ότι το κράτος δεν πρέπει να εμφυτεύει μεταφυσικές βεβαιότητες στα παιδιά.

Η ιδέα ότι ένας δάσκαλος θα εκφοβίζει μαθητές με εικόνες αιώνιας τιμωρίας ή θα τους παρουσιάζει τον παράδεισο και την κόλαση ως αδιαμφισβήτητες πραγματικότητες μπορεί να εγείρει σοβαρά νομικά ζητήματα σχετικά με την προστασία των ανηλίκων και τη θρησκευτική ουδετερότητα του εκπαιδευτικού συστήματος.

Την ίδια στιγμή, όσοι ανησυχούν για την ψυχική επιβάρυνση που μπορεί να προκαλέσει σε ένα παιδί η ιδέα της αιώνιας καταδίκης κατηγορούνται ως «εχθροί της πίστης». Όσοι όμως προβάλλουν σε ανήλικους ιστορίες δαιμόνων, βασάνων μετά θάνατον και υπερφυσικών τιμωριών παρουσιάζονται ως υπερασπιστές της ηθικής.

Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι αυτή η κουλτούρα άκριτης υπακοής προς τον «άνθρωπο του Θεού» έχει επανειλημμένα λειτουργήσει ως ασπίδα προστασίας θεσμών αντί θυμάτων.

Τα διεθνή σκάνδαλα σε εκκλησιαστικούς χώρους, από συγκάλυψη σεξουαλικών κακοποιήσεων έως συστηματική αποσιώπηση καταγγελιών, δεν αποτελούν ιστορικές λεπτομέρειες.

Η κριτική προς τους θρησκευτικούς θεσμούς είναι υπεράσπιση της λογικής, της διαφάνειας και κυρίως του δικαιώματος των παιδιών να μεγαλώνουν χωρίς φόβο μεταφυσικής τιμωρίας και χωρίς την απαίτηση να αποδέχονται ισχυρισμούς ως αλήθεια μόνο και μόνο επειδή προέρχονται από τη θρησκεία. #χριστιανοι #πατριαρχία #εκκλησια #ορθοδοξια

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους