Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ιστορία της Έλενας Φραντζή δεν είναι απλώς μια δικαστική υπόθεση· είναι μια πληγή που αιμορραγεί ακόμα στην κοινή μας ανθρώπινη συνείδηση.

Για όσους από εμάς δεν προσμένουμε καμία μεταθανάτια δικαιοσύνη, καμία θεϊκή τιμωρία για τους ενόχους και καμία παραδεισένια δικαίωση για τα θύματα, η τραγωδία της γίνεται ακόμα πιο αβάσταχτη.

Είναι το χρονικό μιας κραυγής που πνίγηκε στη σιωπή, της μάχης ενός απροστάτευτου κοριτσιού απέναντι σε έναν κόσμο ανθρώπων που επέλεξε να κλείσει τα μάτια. Το Σκισμένο Παραμύθι της Παιδικής Ηλικίας Η Έλενα δεν γνώρισε τη ζεστασιά της βιολογικής οικογένειας.

Όταν οι αρχές αποφάσισαν να την απομακρύνουν από το σπίτι της, η παιδική της ψυχή πίστεψε πως η ζωή της θα έβρισκε επιτέλους ένα ασφαλές λιμάνι.

Τοποθετήθηκε σε μια ανάδοχη οικογένεια, στο σπίτι ενός κληρικού, εκεί όπου η κοινωνία θεωρούσε πως η λέξη "προστασία" ήταν εγγυημένη.

Όμως, πίσω από τις κλειστές πόρτες του σπιτιού στην επαρχία Λευκωσίας, το υποτιθέμενο καταφύγιο μετατράπηκε σε επίγειο κολαστήριο.

Ο άνθρωπος που έπρεπε να είναι ο πατέρας και ο προστάτης της, ο ιερέας Στυλιανός Σάββα, άπλωσε το σκοτάδι του πάνω στην αθωότητά της.

Από την τρυφερή ηλικία των τεσσάρων ετών, η Έλενα υπέστη τη φρίκη της σεξουαλικής κακοποίησης και της σωματικής βίας από τον ίδιο τον κηδεμόνα της. Η Μοναξιά μιας Βουβής Κραυγής Το πιο τραγικό κομμάτι στην ιστορία της Έλενας ήταν η απόλυτη, υπαρξιακή της μοναξιά.

Σε ηλικία μόλις 10 ετών, βρήκε το κουράγιο να μιλήσει.

Κοίταξε τους μεγάλους στα μάτια και ικέτεψε για βοήθεια.

Όμως, ο κόσμος των ενηλίκων αποδείχθηκε σκληρός και δειλός, δεν την πίστεψαν.

Η φωνή ενός παιδιού θυσιάστηκε στον βωμό της κοινωνικής "ευπρέπειας" και του κύρους ενός ιερέα. Η Έλενα μεγάλωσε κουβαλώντας μόνη της αυτό το ασήκωτο βάρος, μέχρι που στα 20 της χρόνια βρήκε ξανά τη δύναμη να σταθεί όρθια.

Μίλησε και πάλι, αυτή τη φορά σε μια δικαστική αίθουσα.

Το δικαστήριο την πίστεψε. Ο Στυλιανός Σάββα καταδικάστηκε, αλλά η ποινή των 18 μηνών έμοιαζε με πικρό αστείο, μια φτηνή εξαγορά για τα χρόνια του δικού της ισόβιου εφιάλτη. Το Χτύπημα που Λύγισε την Ψυχή της Αυτό που τελικά ράγισε οριστικά την καρδιά της Έλενας δεν ήταν μόνο το παρελθόν, αλλά η ίδια η κοινωνική υποκρισία.

Μετά την αποφυλάκισή του, ο βιαστής της επέστρεψε στο χωριό και στα ιερατικό του καθήκοντά.

Άνθρωποι της διπλανής πόρτας τον υποδέχτηκαν σαν ήρωα, σαν θύμα μιας "σκευωρίας", αμφισβητώντας ξανά και ξανά το βίωμα της κοπέλας.

Η ίδια η εκκλησία δεν έδειξε να ενδιαφέρεται για τα εγκλήματα του "ποιμένα" της και η Έλενα ένιωσε για ακόμα μια φορά απόκληρη, προδομένη και ολομόναχη από την ίδια την ανθρωπότητα. Τον Μάρτιο του 2018, σε ηλικία μόλις 29 ετών, η Έλενα δεν άντεξε άλλο κι έβαλε τέλος στους εφιάλτες της.

Το σώμα της βρέθηκε άψυχο στο σπίτι της.

Δεν υπήρχε κανένα θεϊκό σχέδιο πίσω από αυτό, την έσπρωξε στο σκοτάδι η απόλυτη ανθρώπινη αδιαφορία, η συγκάλυψη και η έλλειψη αλληλεγγύης ενός κόσμου που στάθηκε ανίκανος να την προστατεύσει όσο πάλευε με την απελπισία της. Το Ύστατο Χτύπημα: Λόγια Σκληρά σαν Πέτρες Η πληγή που άνοιξε ο χαμός της Έλενας έγινε ακόμα πιο βαθιά, καθώς ο θρήνος για την άδικη απώλειά της δεν βρήκε ούτε τον στοιχειώδη σεβασμό.

Αντί για μια βαθιά αυτοκριτική από την κοινωνία, αντί για ένα δάκρυ μεταμέλειας από όσους σιώπησαν, η μνήμη αυτού του κοριτσιού δέχτηκε ένα ακόμα, έσχατο χτύπημα από το ιερό της εκκλησίας.

Λίγο καιρό μετά τον θάνατό της, το κήρυγμα ενός άλλου κληρικού, του Ευαγγέλου Παπανικολάου, ήρθε να υπενθυμίσει πόσο τρισάθλιος μπορεί να γίνει κάποιος όταν οχυρώνεται πίσω από θρησκευτικές θέσεις.

Μέσα στον χώρο της εκκλησίας, ακούστηκαν λόγια που αντί να αναγνωρίσουν το μέγεθος του εγκλήματος, επιχείρησαν να το δικαιολογήσουν.

Ο κληρικός, με μια ρητορική που σόκαρε το πανελλήνιο, επέλεξε να φτύσει στην μνήμη του αδικοχαμένου παιδιού.

Δεν καταδίκασε τον αποκτηνωμένο του συνάδελφο που της έκλεψε τη ζωή, ούτε την κοινωνία που την πρόδωσε.

Αντίθετα, ύψωσε το δάχτυλο του.

Μίλησε για "αμαρτίες", για τον "τρόπο ζωής" και για τις επιλογές της Έλενας, μεταθέτοντας κυνικά την ευθύνη από τον θύτη στο θύμα.

Για όποιον βλέπει τον κόσμο χωρίς μεταφυσικά φίλτρα, αυτή η πράξη ήταν μια καθαρή επίδειξη ενός διεστραμένου και απάνθρωπου ηθικισμού, ένας δεύτερος, πνευματικός ακρωτηριασμός της μνήμης της. Η Μόνη Δικαίωση: Η Ανθρώπινη Μνήμη Εκείνες οι στιγμές του κηρύγματος προκάλεσαν ένα πρωτοφανές κύμα οργής.

Η κοινωνία αρνήθηκε να δεχτεί αυτή τη κτηνωδία.

Οι άνθρωποι αντέδρασαν όχι από θρησκευτικό καθήκον, αλλά από καθαρή, έμφυτη ανθρώπινη ενσυναίσθηση, απορρίπτοντας το "victim-blaming" και την ενοχοποίηση ενός νεκρού κοριτσιού.

Αυτή η τραγική ιστορία αναδεικνύει μια βαθιά σύγκρουση: από τη μια πλευρά, ένα πληγωμένο παιδί που ζητούσε δικαιοσύνη στο μοναδικό κόσμο που έχουμε, και από την άλλη, η αλητεία μιας δογματικής κάστας που αρνήθηκε να της την δώσει ακόμα και μετά την τελευταία της πνοή. Η Έλενα Φραντζή δεν βρίσκεται σε κάποιον καλύτερο κόσμο, χάθηκε για πάντα, και αυτό κάνει την ιστορία της ακόμα πιο συγκλονιστική.

Όμως, η μνήμη της μένει ζωντανή εδώ, ανάμεσά μας, ως ένα οδυνηρό μάθημα.

Μας υπενθυμίζει το μοναδικό ιερό χρέος που πραγματικά έχουμε ως άνθρωποι, να ήμαστε δίπλα στα παιδιά, να προστατεύουμε τα θύματα με πράξεις και να μην επιτρέπουμε ποτέ ξανά σε καμία δομή εξουσίας και σε κανένα κάθαρμα κανενός δόγματος να πνίγει το φως μιας ολόκληρης ζωής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους