Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σου λένε «κάνε γρήγορα, θ' αργήσουμε». Μα είσαι μόνο 5 ετών.

Δεν ξέρεις τι θα πει «θ' αργήσουμε». Το «γρήγορα» είναι για σένα παιχνίδι.

Ύστερα, μεγαλώνεις.

Είσαι 16. Σου λένε πάλι «κάνε γρήγορα, θ’ αργήσουμε». Εσύ σέρνεσαι προσπαθώντας να επιβιώσεις μέσα στον χορό των ορμονών που σε καλούν να προσαρμοστείς.

Αντιλαμβάνεσαι τον χρόνο καλύτερα απ’ όσο νομίζουν.

Το σώμα σού λέει πως τώρα αρχίζει η ζωή.

Θέλεις να τη ρουφήξεις ως το μεδούλι, να τα ζήσεις όλα.

Όμως θα έχεις, λένε, χρόνο γι' αυτά.

Τώρα πρέπει να τρέξεις για άλλα.

Οι στιγμές σου γλιστράνε μέσα στις υποχρεώσεις.

Το άγχος αρχίζει να σε πνίγει.

Έγινες πια 30. Έχεις δικά σου παιδιά.

Ο χρόνος είναι η προτεραιότητα σου.

Εσύ είσαι αυτός που λέει «κάνε γρήγορα, θ' αργήσουμε». Είσαι ο άρχοντας του χρόνου κι ο απόλυτος υπηρέτης του μαζί.

Βλέπεις το παιδί σου να καθυστερεί και νευριάζεις.

Πώς μπορεί ν' αγνοεί τα λεπτά που περνούν; Έχεις ξεχάσει τα δικά σου.

Κληροδοτείς το άγχος σου στα παιδιά σου με ευλάβεια, λες και είναι ό,τι ιερότερο έχεις.

Αυτό σε βοήθησε να πετύχεις, λες.

Αυτό δε σε άφηνε να επαναπαυτείς.

Πόσο άδικο έχεις, δεν το ξέρεις ακόμα.

Περνάει η ζωή και τα παιδιά μεγαλώνουν.

Ούτε που κατάλαβες πότε ενηλικιώθηκαν, πότε παντρεύτηκαν.

Εσύ έτρεχες μόνο να προλάβεις, μην αργήσεις.

Να γίνουν όλα στην ώρα τους.

Στα 70 που έφτασες αισίως, δεν έχεις πια δύναμη να κάνεις γρήγορα.

Τώρα σε περιμένουν να κατέβεις τις σκάλες σιγά σιγά.

Το νιώθεις ότι εκνευρίζονται που αργείς κι ας μη μιλάνε.

Μα το σώμα σου έχει αρχίσει να χάνει τη μάχη με τον χρόνο.

Αυτός ο ανελέητος δυνάστης που έπαιξε με τη ζωή σου, εν τέλει νίκησε.

Πάντα εκείνος κερδίζει.

Ο άφθαρτος και αιώνιος.

Κι εσύ κουράστηκες να του πηγαίνεις κόντρα και να βαυκαλίζεσαι πως μπορείς να τον ελέγξεις.

Τώρα προσπαθείς να συμφιλιωθείς με την ιδέα του.

Παύεις να τον μετράς, γιατί επιτέλους κατάλαβες πως η κάθε στιγμή σου αξίζει.

Φοβάσαι τον αποχωρισμό με τον χρόνο.

Δεν ξέρεις πότε θ' αποφασίσει να σ' εγκαταλείψει.

Διαπιστώνεις πως αυτός που βιαζόσουν μια ζωή να προλάβεις ήταν που σου έδινε ζωή.

Το 5, 12, 30, 70 δεν ήταν απλά αριθμοί.

Ήταν χρόνια γεμάτα στιγμές κι αναμνήσεις.

Εκείνος φυλούσε τη ζωή σου, όσο εσύ έτρεχες.

Δεν τον απολάμβανες.

Τον κατανάλωνες.

Αρχίζεις να τον αγαπάς, να τον ποθείς.

Δε θέλεις να χάσεις άλλο χρόνο.

Ξέρεις πως αν πάψει αυτός, θα πάψεις κι εσύ.

Όμως δεν έχεις άλλο κουράγιο να τρέξεις.

Το κοντέρ πλησιάζει στο μηδέν. Για πρώτη φορά, εύχεσαι, σ’ αυτό το ραντεβού να μπορούσες ν' αργήσεις. #σκέψεις #χρόνος #fotostalida #georgialampara

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους