Δεν μπορώ να γνωρίζω αν το όνομα του νέου κόμματος της Κεντροαριστεράς θα αποδειχθεί πλεονέκτημα ή μειονέκτημα. Ούτε πιστεύω ότι αυτό θα έπρεπε να αποτελεί κριτήριο ψήφου. Χαίρομαι όμως που βρέθηκε...
Δεν μπορώ να γνωρίζω αν το όνομα του νέου κόμματος της Κεντροαριστεράς θα αποδειχθεί πλεονέκτημα ή μειονέκτημα.
Ούτε πιστεύω ότι αυτό θα έπρεπε να αποτελεί κριτήριο ψήφου.
Χαίρομαι όμως που βρέθηκε μια αφορμή, μια ευκαιρία, να μιλήσουμε για την Ελλάδα και για την αλήθεια.
Γιατί η πατρίδα δεν ανήκει σε εκείνους που υψώνουν περισσότερο τη φωνή τους, ούτε σε όσους κρατούν ρόπαλα ή τσεκούρια και επιχειρούν να μονοπωλήσουν την έννοια του πατριωτισμού.
Πατριώτες δεν είναι εκείνοι που έγραψαν την ιστορία στα μέτρα τους.
Πατριώτες είναι όσοι ύψωσαν και υψώνουν ανάστημα απέναντι σε κάθε απειλή, όσοι υπερασπίστηκαν τη δημοκρατία, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια.
Η πατρίδα ανήκει σε όλους τους πολίτες της και εκφράζεται μέσα από τις αξίες που επιλέγουμε να υπερασπιζόμαστε.
Κι ίσως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε κουλτούρα.
Γιατί τελικά η κουλτούρα του νεοέλληνα είναι η πηγή πολλών από τα κακά που μας ταλαιπωρούν ως κοινωνία.
Όταν μιλώ για αλλαγή κουλτούρας, εννοώ μια βαθιά αλλαγή στον τρόπο που σκεφτόμαστε και λειτουργούμε.
Άκουσα την εκπρόσωπο του νέου κόμματος να αντιδρά με απόλυτη ψυχραιμία και ισχυρή άποψη στη φράση «ζητάτε την ψήφο των Ελλήνων». Και να διευκρινίζει ότι δεν ζητούν την ψήφο, αλλά ότι θα παρουσιάσουν τις προτάσεις τους ώστε να αξιολογηθούν από τους Έλληνες πολίτες.
Αυτή η μικρή διαφορά ορίζει και την αλλαγή κουλτούρας.
Οι πολίτες δεν υπάρχουν για να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτικών.
Οι πολίτες αξιολογούν προγράμματα, προτάσεις και αξίες που καταθέτουν τα κόμματα στον δημόσιο διάλογο.
Ειρηνικά,δημοκρατικά και συνειδητά.
Αυτή τη στάση την ακούω με ενδιαφέρον.
Γιατί αλλαγή κουλτούρας έχει ανάγκη η χώρα.
Και μαζί με τη χώρα, κι εμείς οι ίδιοι.
Αλλαγή κουλτούρας σημαίνει να εγκαταλείψουμε τη λογική του “δεν πειράζει”, του “έτσι γινόταν πάντα” και του “ας το παραβλέψουμε”. Γιατί όταν ανεχόμαστε την αδιαφορία απέναντι στους κανόνες οι συνέπειες μπορεί να είναι τραγικές.
Άνθρωποι χάνουν ακόμα και τη ζωή τους σε εργατικά ατυχήματα και η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο εκείνους που παραβίασαν τους κανόνες.
Βαραίνει και όλους εμάς που έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε όσα οφείλουμε να αλλάξουμε φυσιολογικά και συνηθισμένα.
Το ίδιο συμβαίνει σε όλες τις πλευρές της κοινωνικής ζωής. “Τη ζήλευε γιατί την αγαπούσε”. Και ήταν μόνο ετών 39. Όταν μεγαλώνουμε με την αντίληψη ότι η ζήλια είναι απόδειξη αγάπης, ότι ο έλεγχος είναι φροντίδα ή ότι η υποτίμηση και η πίεση γίνονται “για το καλό του άλλου”, τότε δημιουργούμε τις προϋποθέσεις για σχέσεις βίας και καταπίεσης.
Κι αυτή η κουλτούρα οδηγεί σε γυναικοκτονίες. σε βαθιά ψυχικά και σωματικά τραύματα.
Ανεξάρτητα από πολιτικές ή ιδεολογικές διαφορές, υπάρχει μια αρχή πάνω στην οποία μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι: η ανθρώπινη ζωή και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια έχουν αξία σ’ αυτή τη χώρα που όλοι έχουμε και δικαιώματα και υποχρέωσεις.
Πρέπει επιτέλους να αλλάξουμε κουλτούρα κι αυτή η ανάγκη να μην καταγράφεται σαν παραξενιά, τρέλα ή ουτοπία.
Τότε μόνο θα έρθει η ουσιαστική αλλαγή κι όχι μόνο μέσα από νόμους ή συνθήματα.
Όταν ο καυγάς δεν θα γίνεται για την κυριαρχία.
Ή μάλλον δεν θα γίνεται καυγάς αλλά θα ζυγίζονται τα οφέλη για την κοινωνία στο σύνολο της.
Και τότε ίσως διαφωνούμε ακόμη.
Αλλά είναι εντάξει, γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι.
Γιατί δεν είναι όλοι ίδιοι.
Είχα πει πως συχνά θα την ανεβάζω αυτή την φωτογραφία επειδή με συγκινεί βαθιά κι επειδή μου δημιουργεί χρέος.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους