Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Βίοι παράλληλοι... Το καλοκαίρι του 1991 ο Γιάννης Ιωαννίδης, ο άνθρωπος που ήξερε καλύτερα από κάθε άλλον Έλληνα προπονητή τον δρόμο για τον πρωταθλητισμό και ταυτισμένος με τον Άρη, κατέβηκε από τη Θεσσαλονίκη στον Πειραιά για να αλλάξει για άλλη μια φορά τα δεδομένα στον μικρόκοσμο του ελληνικού μπάσκετ, όπως είχε κάνει αρχικά το 1979 και κατόπιν από το 1984 ως ο δημιουργός της "Αυτοκρατορίας". Τριάντα πέντε καλοκαίρια αργότερα, ο Βασίλης Σπανούλης που ως παίκτης υπήρξε σύμβολο για τον Ολυμπιακό, θα ακολουθήσει το αντίθετο δρομολόγιο και ως προπονητής πια θα αναλάβει να αφυπνίσει τον κοιμώμενο γίγαντα, στο πρόσωπο του ομοσπονδιακού τεχνικού πιστεύω ότι όλοι στον Άρη ενδόμυχα βλέπουν έναν νέο Ιωαννίδη που θέλουν να τον αγαπήσουν και να τον στηρίξουν όπως τον "Ξανθό". Πάνω κάτω έχουν και την ίδια ηλικία, ο Ιωαννίδης ήταν 46 χρονών όταν ανέλαβε τον Ολυμπιακό, ο Βασίλης στα 44 του, κάθεται στον κιτρινόμαυρο πάγκο.

Αλλά δεν σταματούν εκεί οι ομοιότητες... Κόσμος που διψάει για διάκριση και επιστροφή στους τίτλους, ιδιοκτήτης που δείχνει τη διάθεση να ξοδέψει όσα χρειάζονται για την ενίσχυση της ομάδας, ακόμα και η περίπτωση του ποδοσφαιρικού τμήματος του Άρη που όπως το αντίστοιχο του Ολυμπιακού τότε ζούσε τα "πέτρινα χρόνια" και οι οπαδοί βρήκαν αποκούμπι και παρηγοριά στο μπάσκετ, βέβαια για να είμαι ακριβοδίκαιος ο λαός του Άρη είναι ο πιο μπασκετικός στην Ελλάδα και το "Αλεξάνδρειο" ναός του αθλήματος και δεν περίμεναν τη συμφωνία με τον Σπανούλη για να είναι δίπλα στην ομάδα. Ο Βασίλης όμως φέρνει μαζί του και δίνει στον Αρειανό κάτι που είχε λείψει τα τελευταία χρόνια.

Και αυτό το κάτι το λένε όραμα... Το ίδιο όραμα που είχε ο Γιάννης Ιωαννίδης όταν πάτησε το πόδι του στο ΣΕΦ το καλοκαίρι του 1991... Να μετατρέψει μια ομάδα με ιστορία, αλλά χωρίς ταυτότητα νικητή, σε μια μηχανή πρωταθλητισμού.

Να δημιουργήσει ξανά μια αυτοκρατορία, όχι απλά μια ανταγωνιστική ομάδα. Ο Άρης περιμένει από τον Σπανούλη να του δώσει εκείνη τη φλόγα του νικητή που δεν συμβιβάζεται.

Περιμένει τον Σπανούλη που ως παίκτης έπαιζε κάθε αγώνα σαν να ήταν ο τελευταίος του, που έβγαζε από μέσα του εκείνη την τρέλα και την πίστη που μετέδιδε σε συμπαίκτες και οπαδούς.

Τώρα ως προπονητής, αυτή η ίδια φλόγα μπορεί να γίνει οδηγός σε έναν σύλλογο που διψάει να ξαναβρεί τον εαυτό του.

Οι φίλοι του Άρη δικαιούνται να ονειρεύονται.

Να ονειρεύονται έναν Άρη που δεν θα είναι απλά μαχητικός, αλλά θα προκαλεί φόβο, θα δικαιούται τον σεβασμό. Έναν Άρη που θα μπαίνει στο γήπεδο για να επιβληθεί, όχι απλά για να παλέψει.

Με παίκτες που θα ιδρώνουν και θα αφήνουν την ψυχή τους στο παρκέ, όπως ακριβώς έκανε ο ίδιος ο Βασίλης τόσα χρόνια.

Περιμένουν να δουν έναν προπονητή που θα φτιάξει χαρακτήρες, που θα εμπιστευθεί τα νέα παιδιά και στα χέρια του θα γίνουν άντρες.

Περιμένουν το "Αλεξάνδρειο" όπως παλιά, με εκείνο το παραλήρημα που μόνο εκείνη η φανέλα με το 6 που κρέμεται στην οροφή ξέρει να προκαλεί.

Να ξαναγίνει ο Άρης ο προορισμός κάθε ουδέτερου μπασκετόφιλου που αγαπά το γνήσιο, το αυθεντικό, που αγαπάει το ίδιο το μπάσκετ.

Και πάνω από όλα, ο κόσμος του Άρη περιμένει να ερωτευτεί ξανά.

Να νιώσει περηφάνια όταν βλέπει την ομάδα του.

Να βγαίνει από το γήπεδο με το κεφάλι ψηλά, ακόμα και όταν χάνει, γιατί θα ξέρει ότι η ομάδα του έδωσε τα πάντα. Ο Βασίλης δεν είναι από μόνος του εγγύηση τίτλων από την πρώτη χρονιά, χρειάζεται υπομονή και στήριξη.

Είναι όμως εγγύηση ότι ο Άρης θα πάψει να είναι κομπάρσος και ο φτωχός συγγενής, αυτή η ομάδα που εξαιτίας του ένδοξου παρελθόντος πολλοί συμπαθούν αλλά ελάχιστοι φοβούνται.

Και αυξάνονται κατά πολύ οι πιθανότητες να γίνει αυτό που κάποτε ήταν. Μύθος... Βασίλη Σπανούλη καλώς ήρθες στον Άρη.

Ο γίγαντας ξύπνησε.

Και η καρδιά του χτυπάει ξανά δυνατά, η ψυχή του αναζητεί ξανά τη δόξα... Antreas Tsemperlidis Πηγή: thebasketbook

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους