Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλό του ταξίδι στο φως... "Γεννήθηκα στον Πειραιά, αλλά μεγάλωσα στην Ολυμπία απ' όπου καταγόταν η μητέρα μου.

Ο πατέρας της είχε ένα μαγέρικο όπου έτρωγαν οι σιδηροδρομικοί και οι αρχαιολόγοι.

Ο παππούς της, τη μέρα που γεννήθηκε, κέρασε από τη χαρά του όλο το ταβερνείο και τότε ένας αρχαιολόγος είπε: ''Θα τη βαπτίσω εγώ!..'' Ήρθε στη βάπτιση από τις Μυκήνες, όπου ανέσκαπτε, και της έδωσε το όνομα Μυκήνα.

Ήταν ο Ερρίκος Σλήμαν.

Μετά την Κατοχή, ξαναγύρισα στο πατρικό μου, στον Πειραιά.

Ένα βράδυ αποφάσισα να πάω στο Εθνικό Θέατρο να δω τον ''Θείο Βάνια'' σε σκηνοθεσία του Καρόλου Κουν.

Βγήκα από το θέατρο και κόντεψαν να με κόψουν τ' αυτοκίνητα.

Από τη γοητεία που είχε ασκηθεί πάνω μου, δεν έβλεπα πού πήγαινα.

Δούλευα σ' ένα μπακάλικο.

Δε μπορούσα να επιστρέψω εκεί.

Κατέβηκα στο Υπόγειο και βρήκα τον Κουν. -Θέλω να γίνω ηθοποιός, του είπα. -Ελάτε αύριο, μου είπε.

Την επόμενη μέρα κάθισα στη μέση της σκηνής και απήγγειλα την ''Ιθάκη''. Μου πρότεινε να πάω στη σχολή.

Μου ζήτησε να διαβάσω Ντοστογιέφσκι και Στανισλάφσκι. ''Στανισλάφσκι, Στανισλάφσκι'' επαναλάμβανα συνέχεια, για να μην το ξεχάσω μέχρι να βρω βιβλιοπωλείο. ''Τί πάει να πει Θέατρο; Τί πάει να πει ηθοποιός; Πού πας παιδάκι μου;'' Έτσι μου έλεγε η μάνα μου.

Ήρθαν τα πρώτα μεροκάματα.

Άρχισε να βράζει το τσουκάλι και ν' αλλάζει η ζωή μας.

Από εκεί που περνούσαμε μια δύσκολη καθημερινότητα, βρεθήκαμε σ' ένα νέο σπίτι.

Θέλαμε να βάλουμε τηλέφωνο αλλά δεν είχαμε χρήματα.

Πήρα ένα ρόλο σε μια ταινία.

Το τηλέφωνο κόστιζε 2.000 δραχμές και για το φιλμ πήρα 20.000 δραχμές.

Η μητέρα μου τα έχασε.

Δε μπορούσε να πιστέψει ότι πήρα τόσα χρήματα για να παίξω ένα ρόλο.

Το μόνο που θέλαμε ήταν να ηρεμήσουμε και να πορευτούμε με το καλό που μας βρήκε.

Βοούσε η ζωή γύρω μου και προσπαθούσα να έχω αυτοέλεγχο.

Να βλέπω τον εαυτό μου μέσα σε αυτή τη δίνη και ταυτόχρονα να τον ελέγχω.

Να του λέω ''Πρόσεχε!'' Γιατί είχα φοβερές εκδηλώσεις.

Ήταν ωραία η ζωή.

Πολύς κόσμος, πολλές προκλήσεις αλλά εγώ τα έζησα και ως πάσχον πρόσωπο.

Δεν ήμουν μόνο κατακτητής αλλά και κατακτημένος.

Μου άρεσε αυτό και νομίζω ότι εκεί βρίσκεται η δίνη του έρωτα και της ζωής.

Στις σχέσεις μου μ' ενδιέφερε να υπάρχει επένδυση συναισθηματική.

Να υπάρχει συγκινησιακή λειτουργία.

Είναι μεγάλη ικανοποίηση όταν δικαιώνεται η επιλογή σου όσον αφορά την πορεία που έχεις διαγράψει.

Και όταν δικαιώνεται η επιλογή σου, σημαίνει ότι φτάνεις κάπου όπου αποχαιρετάς αυτό το ταξίδι πλήρης. Ευδαίμων.

Ο χρόνος σε κάνει να είσαι φιλόσοφος, να σκέφτεσαι τις ταχύτητές του που αλλάζουν από ηλικία σε ηλικία.

Οι μόνες στιγμές που σκέφτομαι την ηλικία μου, είναι όταν γίνεται αισθητή η απουσία των παιδιών.

Των απογόνων.

Ως νέος δεν έδωσα σημασία σε αυτό.

Τώρα μελαγχολώ.

Τώρα είναι αισθητή η ανάγκη των παιδιών.

Ήμουν πάντα πλαισιωμένος από πολύ αγαπητούς φίλους.

Με την ηλικία που έχω τώρα, έχω ζήσει πολλές απώλειες.

Κάθε φορά που φεύγει κάποιος νιώθω ορφανός.

Νιώθω ερημιά.

Δε μπορώ να πιστέψω ότι αυτοί οι άνθρωποι, οι τόσο παρόντες, είναι πλέον απόντες.

Αισθάνομαι μεγάλο πένθος.

Αναφερόμενος στο ενδεχόμενο του τέλους, συνηθίζω να ανατρέχω στην εκκλησιαστική γραφή: Ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά και με καλή ευλογία. " https://www.facebook.com/share/v/1GHoq9K9o4/ https://youtu.be/yMjVEwAeLVI?is=guZXDGp-gdLwlYXn https://youtu.be/xo-60u7qGkU?is=hmBsq5FgJxYlpVVX https://www.facebook.com/share/v/1GHoq9K9o4/ . Πέθανε το Σάββατο 30 Μαΐου, σε ηλικία 94 ετών ο αγαπημένος ηθοποιός Άγγελος Αντωνόπουλος, η πιο αριστοκρατική μορφή του ελληνικού θεάτρου και της τηλεόρασης, βυθίζοντας στη θλίψη τον καλλιτεχνικό χώρο.

Η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή ενώ βρισκόταν ήδη σε εξέλιξη η κηδεία του στην Κάρυστο Ευβοίας -μια επιθυμία του ίδιου του ηθοποιού.

Ο κινηματογράφος τον αγάπησε για την αρχοντική φυσιογνωμία και την εσωτερικότητά του.

Η τηλεόραση, όμως, ήταν εκείνη που τον έκανε διαχρονικό.

Για πολλούς Έλληνες θα είναι πάντα ο αυστηρός, καθηλωτικός συνταγματάρχης Διαγόρας Βαρτάνης στον Άγνωστο Πόλεμο, ένας ρόλος που πέρασε στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης.

Με τη βαθιά φωνή, το αριστοκρατικό παράστημα και εκείνο το σπάνιο βλέμμα που μπορούσε να γεμίσει μόνο του μια σκηνή, υπήρξε ένας από τους τελευταίους μεγάλους «θεατρικούς κυρίους» της Ελλάδας.

Ένας ηθοποιός που δεν χρειαζόταν εξάρσεις για να επιβληθεί· αρκούσε η παρουσία του.

Από τον Πειραιά στο Θέατρο Τέχνης του Κουν Γεννημένος στον Πειραιά στις 16 Ιανουαρίου 1932, ο Άγγελος Αντωνόπουλος μεγάλωσε σε μια Ελλάδα που προσπαθούσε ακόμη να επουλώσει τις πληγές της Κατοχής και του Εμφυλίου.

Από νωρίς κατάλαβε πως η θέση του ήταν πάνω στη σκηνή.

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, έχοντας δάσκαλο τον θρυλικό Κάρολο Κουν — μια σχέση που επηρέασε καθοριστικά την αισθητική και την αντίληψή του για την υποκριτική.

Η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο έγινε στις αρχές της δεκαετίας του ’60, σε μια εποχή που το ελληνικό θέατρο αναζητούσε νέα ταυτότητα.

Από την πρώτη στιγμή ξεχώρισε για τη σοβαρότητα, την πειθαρχία και τη σπάνια θεατρική του στόφα.

Δεν ήταν ποτέ «σταρ» με τη συμβατική έννοια.

Δεν επιδίωξε το εύκολο χειροκρότημα.

Υπηρέτησε το θέατρο σαν λειτούργημα.

Ο ηθοποιός που κουβαλούσε αριστοκρατία χωρίς προσπάθεια Ο Άγγελος Αντωνόπουλος είχε κάτι που σπανίζει: φυσική σκηνική ευγένεια.

Δεν χρειαζόταν να φωνάξει για να ακουστεί.

Δεν χρειαζόταν υπερβολή για να συγκινήσει.

Το παίξιμό του ήταν εσωτερικό, σχεδόν κινηματογραφικό, σε μια εποχή όπου το θέατρο συχνά στηριζόταν στη μεγαλοπρέπεια.

Συνεργάστηκε με τεράστια ονόματα της ελληνικής σκηνής και πέρασε από σπουδαία έργα του διεθνούς ρεπερτορίου: Μπρεχτ, Τσέχωφ, Σαίξπηρ, αλλά και σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς.

Και όμως, όσοι τον γνώρισαν μιλούσαν πάντα περισσότερο για την ποιότητά του ως ανθρώπου παρά μόνο ως ηθοποιού. Ο Άγνωστος Πόλεμος που τον έκανε θρύλο Αν το θέατρο τον καθιέρωσε στους ανθρώπους της τέχνης, η τηλεόραση τον έκανε θρύλο.

Η συμμετοχή του στον «Άγνωστο Πόλεμο» του Νίκου Φώσκολου στις αρχές της δεκαετίας του ’70 δεν ήταν απλώς επιτυχία.

Ήταν κοινωνικό φαινόμενο.

Ο συνταγματάρχης Διαγόρας Βαρτάνης πέρασε στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης ως ένας από τους πιο εμβληματικούς χαρακτήρες όλων των εποχών.

Σε μια εποχή χωρίς streaming, χωρίς social media και χωρίς την υπερπληθώρα εικόνας του σήμερα, οι δρόμοι άδειαζαν όταν παιζόταν η σειρά. Ο Άγγελος Αντωνόπουλος έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της χώρας.

Το 1972 ανακηρύχθηκε «Πρόσωπο της Χρονιάς», επιβεβαιώνοντας τη τεράστια απήχηση που είχε αποκτήσει.

Κι όμως, ποτέ δεν παραδόθηκε στη ματαιοδοξία της τηλεοπτικής δόξας.

Οι μεγάλες συνεργασίες και οι σταρ του ελληνικού κινηματογράφου Ο κινηματογράφος τον αγάπησε ιδιαίτερα.

Έπαιξε δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη, με την οποία διατηρούσε στενή φιλία, αλλά και δίπλα στην Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο, που υπήρξαν κουμπάροι στον γάμο του.

Συμμετείχε σε ταινίες που άφησαν εποχή, όπως: «Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά» «Κοντσέρτο για πολυβόλα» «Μια γυναίκα στην αντίσταση» «Οι γενναίοι πεθαίνουν δυο φορές» «Πονηρό θηλυκό, κατεργάρα γυναίκα» Παρότι βρέθηκε δίπλα στα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού σινεμά, ποτέ δεν λειτούργησε ως «σταρ». Παρέμεινε πάντα ηθοποιός ουσίας.

Ένας άνθρωπος μακριά από τη φασαρία Σε αντίθεση με πολλούς καλλιτέχνες της γενιάς του, ο Άγγελος Αντωνόπουλος απέφυγε τη φτήνια της δημοσιότητας.

Δεν επιδόθηκε σε τηλεοπτικές υπερβολές.

Δεν κυνήγησε τη συνεχή έκθεση.

Προστάτευσε την ιδιωτικότητά του και κράτησε αποστάσεις από το κοσμικό παιχνίδι.

Σε παλαιότερες συνεντεύξεις του είχε μιλήσει ανοιχτά για δύσκολες συνεργασίες, για ανθρώπους που τον πλήγωσαν επαγγελματικά και για χειμώνες που «πήγαν χαμένοι» εξαιτίας τοξικών συμπεριφορών στον χώρο.

Αυτό όμως που τον χαρακτήριζε περισσότερο ήταν η αξιοπρέπεια.

Δεν κατέφυγε ποτέ στη νοσταλγία ή στην πικρία.

Αντιμετώπισε το πέρασμα του χρόνου με μια ήρεμη, σχεδον ποιητική αποδοχή.

Ο λογοτέχνης πίσω από τον ηθοποιό Λιγότερο γνωστή στο ευρύ κοινό υπήρξε η λογοτεχνική του πλευρά. Ο Άγγελος Αντωνόπουλος έγραψε το μυθιστόρημα «Οι επιβάτες του φεγγαριού», αλλά και την ποιητική συλλογή «Αφύλακτη Διάβαση», αποκαλύπτοντας έναν βαθιά εσωτερικό και ευαίσθητο άνθρωπο.

Η γραφή του είχε την ίδια ποιότητα με την υποκριτική του: χαμηλόφωνη, στοχαστική, χωρίς περιττές εντυπώσεις.

Ένας από τους τελευταίους μεγάλους Ο Άγγελος Αντωνόπουλος ανήκει σε μια γενιά ηθοποιών που αντιμετώπιζαν την τέχνη με σχεδόν ιερό σεβασμό.

Μια γενιά που δεν μετρούσε την επιτυχία με followers ή τηλεοπτικά λεπτά, αλλά με τη δύναμη της παρουσίας, την πειθαρχία και την αφοσίωση.

Σήμερα, το όνομά του προκαλεί κάτι όλο και πιο σπάνιο: σεβασμό.

Γιατί ο Άγγελος Αντωνόπουλος δεν ήταν απλώς ένας καλός ηθοποιός. Ήταν η προσωποποίηση μιας άλλης Ελλάδας. Πιο καλλιεργημένης. Πιο σοβαρής. Πιο αληθινής. Στέλιος Παπαγρηγορίου .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους