Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ούτε γαστρικό υγρό δεν έχει μείνει από την αηδία που προκαλούν τα σχόλια, οι δηλώσεις, οι μιντιακές αφηγήσεις για τη γυναικοκτονία της Βασιλικής στην Καλαμάτα.

Πράγματα που επιβεβαιώνουν κάτι που οι κοινωνικές επιστήμες έχουν καταδείξει με σαφήνεια.

Το έγκλημα ποτέ δεν είναι μια εξατομικευμένη υπόθεση.

Υπάρχει ξεκάθαρα η ευθύνη του δράστη.

Πέρα από αυτήν υπάρχει θεσμική ευθύνη και κοινωνική ευθύνη.

Και η ευθύνη δεν αφορά μόνο στις πράξεις, αφορά και στις παραλείψεις.

Θεσμική ευθύνη είναι η πεισματική άρνηση νομικής αναγνώρισης της γυναικοκτονίας, η ανάλγητη άρνηση ενίσχυσης του δικτύου δομών και υπηρεσιών για τις κακοποιημένες γυναίκες – ενώ έχουν επισημανθεί εδώ και χρόνια οι τεράστιες ελλείψεις, οι καθυστερήσεις, οι αποκλεισμοί και οι δυσλειτουργίες, η έλλειψη πρόνοιας για τη στελέχωση του μηχανισμού πρώτης γραμμής με καταρτισμένο, εξειδικευμένο, ευαισθητοποιημένο προσωπικό, η απροθυμία σχεδιασμού εξατομικευμένου πλάνου ασφαλούς διαφυγής για όσες κινδυνεύουν, η παντελής ανυπαρξία μέριμνας για την ανεξάρτητη οικονομική επιβίωση των κακοποιημένων γυναικών, όπως και για τη δωρεάν νομική και ψυχολογική αρωγή τους, φυσικά είναι και η αισχρή νομοθέτηση και εφαρμογή του νόμου Τσιάρα για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια που εγκλώβισε γυναίκες και παιδιά σε κακοποιητικά περιβάλλοντα.

Κοινωνική ευθύνη είναι το κρεσέντο αχρειότητας και victim blaming που εκτείνεται από την οικογένεια του δράστη μέχρι τους χρήστες των social media, ένα μισογυνικό δηλητήριο που ξεχύνεται πάνω από ένα άγρια δολοφονημένο γυναικείο σώμα, είναι τα μίντια που δίνουν χώρο σε αυτές τις δηλώσεις παρότι προσβάλλουν βάναυσα το θύμα, που αναπαράγουν αθλιότητες αντί να επιμορφώσουν ή τουλάχιστον να σκάσουν, είναι και οι γείτονες που άκουγαν φωνές – όπως λένε τώρα, πάντα μετά το φονικό – αλλά δεν έκαναν τίποτα.

Αυτή η γυναίκα ζούσε από τα 16 της με το κάθαρμα που της έκανε τη ζωή κόλαση.

Όπως αποκαλύπτεται σταδιακά αυτό ήταν γνωστό σε αρκετούς, στην αστυνομία που είχε κληθεί μια φορά από τα άτομα στη σχολή χορού επειδή ανησύχησαν με την απουσία της, στο Συμβουλευτικό Κέντρο που είχε απευθυνθεί, σε δικηγόρο που επίσης είχε απευθυνθεί, στη γειτονιά που άκουγε, στον περίγυρο που έβλεπε τα σημάδια της κακοποίησης, του ελέγχου και του τρόμου.

Αν λειτουργούσαν τα αντανακλαστικά του κρατικού μηχανισμού και η κουλτούρα της κοινωνικής αλληλεγγύης, θα μπορούσε να είχε σωθεί. Είναι αφάνταστα επώδυνη αυτή η διαπίστωση. Τεράστιο το τραύμα που ανοίγει με κάθε γυναικοκτονία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους