Original Post

Πλήρες Κείμενο:

*Οι ορφανοί -μία ιστορία του Μπίλι δε Κιντ / Εκδόσεις Πόλις Περπατώντας ανάμεσα σε ένα ιστορικό μυθιστόρημα και μια γραμμική βιογραφία ενός ήρωα που πολλοί αγαπήσαμε μέσα από τις ταινίες, του Billy the Kid, ο Ερίκ Βιγιάρ γράφει ένα συγκλονιστικό *πολιτικό* βιβλίο. Ο Μπίλυ δε Κιντ δεν είναι ο θρασύς και freestyler πιστολέρο που διαπρέπει στην Αμερική της βίας και της εξουσίας αλλά ένα ένα παιδί που παλεύει να σωθεί στην Αμερική της εγκατάλειψης.

Οι παράνομοι δεν είναι ρομαντικοί επαναστάτες.

Είναι φτωχοί, εγκαταλελειμμένοι νέοι άνθρωποι και η παρανομία λειτουργεί σχεδόν σαν η μοναδική διαθέσιμη μορφή ύπαρξης.

Καθώς διαβάζω, αισθάνομαι αυτόν τον συναισθηματικό δυϊσμό που ένιωσα και στη «φόνισσα» του Παπαδιαμάντη.

Όμως ο Βιγιάρ, στον επίλογο, μου φυλάει μία έκπληξη.

Σε όλο το βιβλίο ο Billy παρουσιάζεται ως παιδί χωρίς ρίζες.

Μητέρα νεκρή.

Πατέρας άγνωστος.

Συνεχής μετακίνηση. Ψευδώνυμα. Παρανομία.

Ξάφνου, στο τελευταίο κεφάλαιο, πολλά χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Βιγιάρ επαναφέρει τον μόνο πραγματικό συγγενικό δεσμό που απέμεινε, τον ετεροθαλή αδελφό του από τον πρώτο γάμο της μητέρας του.

Έναν αδερφό που θυμάται τον Μπίλυ δε Κιντ μονάχα ως παιδική ανάμνηση, ενώ φεύγει από τη ζωή πλήρης ημερών και ενσαρκώνει ακριβώς αυτή τη χαμένη δυνατότητα του Μπίλυ που δολοφονείται σχεδόν παιδί.

Ο «μύθος» Μπίλυ δε Κιντ επιστρέψει από τον θάνατο, σε ένα τελευταίο ρόλο, χωρίς περίστροφο αυτή τη φορά, μονάχα με το παιδικό του γέλιο ως ανάμνηση, στο νοερό κάλεσμα να αποχαιρετήσει τον αδερφό του Τζόσεφ· και μαζί με αυτόν να αποχαιρετήσει τη χαμένη οικογένεια, την κοινωνική ορφάνια και την πιθανότητα μιας άλλης ζωής.

Σε ένα τέλος διόλου λυτρωτικό. Γι΄αυτό και μόνο το τελευταίο κεφάλαιο, θα πάω σήμερα στην παρουσίαση του βιβλίου. Διαβάστε το.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους