Τείνουμε να κρίνουμε τους άλλους από τις πράξεις τους, ενώ τον εαυτό μας από τις προθέσεις μας. Η Παγίδα του «Καλού Ανθρώπου» και ο Διαχωρισμός Όταν κάποιος ταυτίζεται απόλυτα με μια ιδέα (π.χ.«είμαι...

Πλήρες Κείμενο:

Τείνουμε να κρίνουμε τους άλλους από τις πράξεις τους, ενώ τον εαυτό μας από τις προθέσεις μας. Η Παγίδα του «Καλού Ανθρώπου» και ο Διαχωρισμός Όταν κάποιος ταυτίζεται απόλυτα με μια ιδέα (π.χ.«είμαι πιστός χριστιανός»,«είμαι καλός άνθρωπος»), δημιουργεί μια στατική εικόνα για τον εαυτό του.

Η «καλή πρόθεση» γίνεται το απόλυτο συγχωροχάρτι.Αφού πιστεύω στην αγάπη,ό,τι κι αν κάνω πηγάζει από αγάπη»Έτσι,τυφλώνεται απέναντι στο πραγματικό αποτέλεσμα των πράξεών του.

Ο αυτοπροσδιορισμός («Εγώ ο ενάρετος»)γεννά αυτόματα το αντίθετό του(«Οι άλλοι, οι αμαρτωλοί/μη ενάρετοι»).Όπου υπάρχει ταμπέλα, υπάρχει διαχωρισμός,και όπου υπάρχει διαχωρισμός, η πραγματική κατανόηση πεθαίνει. Το Σύνδρομο «Παναγία ή πουτανα » (Madonna-Whore Complex) Είναι η απόλυτη εκδήλωση των δύο μέτρων και δύο σταθμών,βασισμένη σε μη ρεαλιστικά,πολωμένα αρχέτυπα Το Ιδανικό(Η Μαντόνα/Παναγία/Μάνα) Γυναίκα αποσεξουαλικοποιημένη, αγνή,θυσιαζόμενη.Μια εικόνα ανέφικτη για μια ζωντανή, ολοκληρωμένη γυναίκα. Το Υποτιμημένο (Η «Πόρνη»)Οποιαδήποτε γυναίκα εκφράζει τη σεξουαλικότητά της,τις επιθυμίες της,ή απλώς δεν χωράει στο καλούπι της «αγίας». Αυτή η πόλωση είναι μια βαθιά άμυνα.Ο άνδρας(ή η κοινωνία) που δεν μπορεί να διαχειριστεί την πολυπλοκότητα της γυναικείας φύσης,τη χωρίζει στα δύο.Έτσι,ο μισογυνισμός δεν είναι απαραίτητα η ανοιχτή εχθρότητα προς όλες τις γυναίκες,αλλά η τιμωρία των γυναικών που αρνούνται να γίνουν η προβολή της «ιδανικής εικόνας» που έχουμε στο μυαλό μας. «Ευτυχώς όχι όλοι» Η πραγματική ηθική και η ουσιαστική ωριμότητα δεν κρύβονται πίσω από όμορφα λόγια,δόγματα ή αγιοποιημένες εικόνες.Κρύβονται στην τόλμη να κοιτάξουμε τις πράξεις μας και τα αποτελέσματά τους,χωρίς το προστατευτικό μαξιλάρι των «καλών μας προθέσεων».Μόνο τότε σταματάμε να χωρίζουμε τον κόσμο σε «αγίους και αμαρτωλούς»και αρχίζουμε να τον βλέπουμε ανθρώπινα.

Όταν συνειδητοποιείς,όχι ως θεωρία αλλά ως ζωντανό γεγονός εκείνη τη στιγμή,ότι εσύ ο ίδιος είσαι ο δημιουργός του διαχωρισμού,ο διαχωρισμός παύει να υφίσταται.

Δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις να «ενωθείς»με τον άλλον,ούτε να επιβάλεις στον εαυτό σου να τον αγαπήσει με το ζόρι.Όλες αυτές οι προσπάθειες είναι πάλι κομμάτι του νου που προσπαθεί να γίνει «καλός». Τη στιγμή που καταλαβαίνεις ότι ο διαχωρισμός είναι μια δική σου εσωτερική,νοητική κατασκευή μια εικόνα που έφτιαξες για να προστατεύσεις τον εγωισμό σουτο παιχνίδι τελειώνει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους