Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κανονικά ο Νίκος Ανδρουλάκης θα έπρεπε να διαγράψει άμεσα τον Χάρη Δούκα.

Δεν αμφισβητεί μόνο την ηγεσία του, αμφισβητεί και την πολιτική στρατηγική του ΠΑΣΟΚ – την αυτόνομη πορεία και την ηγεμόνευση στον χώρο της Κεντροαριστεράς.

Όταν ο Δούκας λέει ότι στις δεύτερες εκλογές, ΠΑΣΟΚ και Τσίπρας πρέπει να κατέβουν μαζί και τον πρώτο λόγο να έχει αυτός με το μεγαλύτερο ποσοστό, τότε στην ουσία απελευθερώνει τους ψηφοφόρους να ψηφίσουν όποιον από τους δύο θέλουν, αποδυναμώνοντας το αφήγημα του κόμματός του.

Στον αντίποδα, από τη μεριά του Τσίπρα επαναλαμβάνουν μονότονα - και απολύτως εύλογα - ότι δεν ενδιαφέρονται για συνεργασίες, στόχος τους είναι να κυριαρχήσουν στον ευρύτερο κεντροαριστερό χώρο.

Η όποια συζήτηση για συνεργασίες θα έρθει μετά και αφού το νέο κόμμα έχει εξασφαλίσει τα πρωτεία.

Ακριβώς η αντίθετη στρατηγική, δηλαδή, από αυτή που ακολούθησε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2023, όταν παρακαλούσε πότε το ΠΑΣΟΚ, πότε το ΚΚΕ για μέτωπο κατά του Μητσοτάκη, με αποτέλεσμα να τρώει πόρτα και από τους δύο και να χάνει με double score.

Αν, όμως, ο Ανδρουλάκης διαγράψει τον Δούκα θα δυναμώσει τη δεξιά τάση στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ.

Συγκεκριμένα, την Άννα Διαμαντοπούλου (δευτερευόντως τον Γερουλάνο) και όλους αυτούς που εμμέσως πλην σαφώς επιδιώκουν μετεκλογική συγκυβέρνηση με τη ΝΔ. Οι τελευταίοι εκπροσωπούν ένα σημαντικό μέρος των στελεχών και της βάσης του ΠΑΣΟΚ που επιθυμούν περισσότερο συνεργασία με τη ΝΔ – ακόμα και του Μητσοτάκη – παρά με τον Τσίπρα.

Έτσι, ο Ανδρουλάκης είναι αναγκασμένος να ανέχεται τόσο τον Δούκα, όσο και τη Διαμαντοπούλου – ο Δούκας εξουδετερώνει εν μέρει τη Διαμαντοπούλου και το αντίθετο – ώστε να εμφανίζεται εκείνος ως εγγυητής του «όλου» ΠΑΣΟΚ και της αυτόνομης πορείας του.

Δυστυχώς για εκείνον, επανήλθε ο Τσίπρας και του αφαίρεσε – δημοσκοπικά έστω – την πρωτοκαθεδρία στην Κεντροαριστερά.

Οπότε τώρα ο Ανδρουλάκης είναι σε ένα αβάσταχτο δίλημμα – αν στρίψει το τιμόνι προς τα αριστερά κινδυνεύει να χάσει τους κεντρώους, αν το στρίψει δεξιά, θα χάσει τους κεντροαριστερούς.

Αν διαγράψει τον Δούκα θα στείλει ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό δυνητικών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ απευθείας στον Τσίπρα.

Όσο δεν τον διαγράφει, εμφανίζεται αδύναμος και επιπλέον, θολώνει το στίγμα του ΠΑΣΟΚ.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος, ωστόσο, είναι να παγιωθεί η αντίληψη στον κόσμο ότι το ΠΑΣΟΚ θα είναι απλώς μια «τσόντα» - είτε της ΝΔ, είτε του Τσίπρα - με αποτέλεσμα να χάσει και προς τις δύο κατευθύνσεις.

Αυτό δύσκολα θα το αποφύγει, από τη στιγμή που δεν κατάφερε να εδραιωθεί ως ο αδιαφιλονίκητος δεύτερος και να προβάλλει ως η αυτονόητη εναλλακτική απέναντι στη ΝΔ. Εδώ, για να είμαστε δίκαιοι, δεν ευθύνεται μόνο ο Ανδρουλάκης – πώς να το καταφέρει όταν το μισό κόμμα τραβάει προς τα αριστερά και το άλλο μισό προς τα δεξιά; Ευθύνεται όμως και αυτός, στον βαθμό που δεν κατάφερε ποτέ να επιβληθεί στους εσωκομματικούς αμφισβητίες του και να αποσαφηνίσει το πολιτικό στίγμα του κόμματός του.

Τις διαγραφές ο Ανδρουλάκης έπρεπε να τις κάνει λίγο μετά την επανεκλογή του στη θέση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ - και να τις κάνει αμφίπλευρα. Τώρα είναι αργά, θα πάει στις εκλογές όμηρος όλων και ηγέτης κανενός.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους