Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αλήθεια, πόσοι έχουμε αντιληφθεί ότι η μόνη περίοδος της ζωής μας που χαιρόμαστε πραγματικά επειδή μεγαλώνουμε είναι όταν είμαστε παιδιά; Όταν είμαστε τεσσάρων ετών, δεν λέμε ποτέ απλά «είμαι τεσσάρων». Λέμε με περηφάνια: «Είμαι τεσσάρων και μισό!» Γιατί εκείνο το μισό έχει τεράστια σημασία.

Μας φέρνει πιο κοντά στα πέντε, κι εμείς βιαζόμαστε τόσο πολύ να μεγαλώσουμε, να φτάσουμε εκεί που νομίζουμε ότι αρχίζει η αληθινή ζωή.

Ύστερα έρχεται η εφηβεία και αρχίζουμε να προσθέτουμε χρόνια πριν ακόμη τα ζήσουμε. «Πόσων ετών είσαι;» «Θα γίνω δεκαέξι». Μπορεί να είμαστε μόλις δεκατέσερα και κάτι, αλλά αυτό δεν έχει σημασία.

Μέσα μας έχουμε ήδη φτάσει στα δεκαέξι, έχουμε ήδη ανοίξει την πόρτα προς όσα μας περιμένουν.

Και κάποτε έρχονται τα είκοσι ένα.

Εκεί δεν μεγαλώνουμε απλά.

Εκεί γιορτάζουμε.

Νιώθουμε ότι όλος ο κόσμος είναι μπροστά μας, ότι έχουμε χρόνο για όλα, ότι τίποτα δεν μπορεί να μας σταματήσει.

Κάπου όμως μετά τα τριάντα, το λεξιλόγιο αλλάζει λίγο.

Δεν λέμε πια τόσο χαρούμενα ότι «γινόμαστε» τριάντα.

Λέμε ανάλαφρα ότι «περάσαμε» τα τριάντα.

Ύστερα πλησιάζουμε τα σαράντα και αναρωτιόμαστε πότε ακριβώς άρχισαν τα χρόνια να τρέχουν τόσο γρήγορα.

Φτάνουμε τα πενήντα και κοιτάζουμε πίσω με μια παράξενη συγκίνηση, γιατί πολλά από όσα θυμόμαστε σαν να έγιναν χθες έχουν ήδη γίνει ιστορίες.

Άνθρωποι που κάποτε γέμιζαν τις ημέρες μας έχουν αλλάξει, κάποιοι έχουν φύγει, τα παιδιά μεγάλωσαν, τα σπίτια άδειασαν και κάποια ξαναγέμισαν, εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε πια εκείνοι που ήμασταν.

Και τότε έρχονται τα εξήντα.

Εκεί χαμογελάμε διαφορετικά.

Όχι επειδή όλα ήταν εύκολα.

Αλλά επειδή περάσαμε πολλά και σταθήκαμε όρθιοι.

Αγαπήσαμε, απογοητευτήκαμε, χάσαμε ανθρώπους, γνωρίσαμε άλλους που έγιναν πολύτιμοι, κλάψαμε για πράγματα που δεν αλλάζουν και βρήκαμε ξανά λόγους να χαρούμε.

Μάθαμε πια ότι η ζωή δεν εξελίσεται πάντα όπως την είχαμε σχεδιάσει.

Κι όμως, συνεχίζει να μας δίνει μικρά δώρα, αρκεί να μην πάψουμε να τα προσέχουμε και να νιώθουμε ευγνωμοσύνη για την ύπαρξή τους.

Στα εβδομήντα δεν μετράμε πια μόνο τα χρόνια.

Μετράμε τις καλές ημέρες, έναν καφέ με έναν φίλο, μια βραδιά με ανθρώπους που αγαπάμε, ένα τηλεφώνημα που μας έδωσε χαρά, μια βόλτα στον ήλιο, ένα χέρι που έμεινε μέσα στο δικό μας λίγο παραπάνω.. Στα ογδόντα, κάθε ημέρα έχει τη δική της αξία.

Χαιρόμαστε που ξυπνήσαμε το πρωί, που ανοίξαμε το παράθυρο, που ακούσαμε μια γνώριμη φωνή, που καθίσαμε στο τραπέζι μας, που υπάρχει ακόμη κάτι να περιμένουμε την επόμενη ημέρα.

Στα ενενήντα αρχίζουμε πάλι να μικραίνουμε τον αριθμό. «Μόλις ενενήντα δύο είμαι», λέμε, και μέσα σε αυτή τη φράση κρύβεται ολόκληρη η επιθυμία μας να κρατήσουμε τη ζωή λίγο ακόμη.

Κι αν μας δώσει ο Θεός χρόνια και φτάσουμε στα εκατό, ξαναγινόμαστε εκείνα τα παιδιά που μετρούσαν και το μισό. «Είμαι εκατό και μισό!» Μακάρι να φτάσουμε όλοι στα υγιή εκατό και μισό, με ανθρώπους που αγαπάμε κοντά μας, με το μυαλό μας καθαρό και με την καρδιά μας ακόμη πρόθυμη να συγκινείται.

Μέχρι τότε, ας μη δίνουμε στους αριθμούς περισσότερη δύναμη απ’ όση πραγματικά έχουν.

Ας φροντίζουμε την υγεία μας, ας κρατάμε κοντά μας ανθρώπους που μας κάνουν καλό, ας γελάμε όσο πιο συχνά μπορούμε (υπάρχουν και οι κωμωδίες στην τηλέοραση), ας συνεχίζουμε να μαθαίνουμε κάτι καινούργιο, ας γεμίζουμε το σπίτι μας με μουσική, βιβλία, φυτά, ζώα, φωτογραφίες και πρόσωπα που μας δίνουν χαρά.

Ας μη σπαταλάμε τις ημέρες μας σε ενοχές για όσα πέρασαν και δεν αλλάζουν πια.

Και ας λέμε στους ανθρώπους μας ότι τους αγαπάμε όσο είναι ακόμη δίπλα μας, γιατί τα χρόνια δεν είναι μόνο ένας αριθμός.

Είναι όλα όσα ζήσαμε.

Οι άνθρωποι που αγαπήσαμε.

Οι στιγμές που μας κράτησαν.

Οι δυσκολίες που ξεπεράσαμε.

Και το πιο όμορφο είναι να φτάνουμε όσο πιο μακριά μπορούμε, όχι απλά έχοντας μεγαλώσει, αλλά έχοντας ζήσει με όλη μας την καρδιά. Web ❤ Love always

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους