Καλημέρα και καλή Τετάρτη, Η διάλυση των κομμάτων που προέρχονται από τον πάλαι ποτέ κραταιό ΣΥΡΙΖΑ - μια εβδομάδα μόλις από την ανακοίνωση της ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα - ήταν ένα προδιαγεγραμμένο...
Καλημέρα και καλή Τετάρτη, Η διάλυση των κομμάτων που προέρχονται από τον πάλαι ποτέ κραταιό ΣΥΡΙΖΑ - μια εβδομάδα μόλις από την ανακοίνωση της ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα - ήταν ένα προδιαγεγραμμένο γεγονός.
Αποτελεί, όμως, και μια απόδειξη που γράφεται στο παρακάτω άρθρο της Political.gr. Αναλυτικά, «Απόγνωση, εθελοδουλεία και κενές καρέκλες Η χθεσινή μέρα καταγράφεται ήδη στην πολιτική ιστορία ως η ταφόπλακα της λεγόμενης «ανανεωτικής και ριζοσπαστικής» Αριστεράς.
Η παραίτηση έξι βουλευτών της Νέας Αριστεράς και η αυτόματη διάλυση της Κοινοβουλευτικής της Ομάδας δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία.
Είχε προηγηθεί, άλλωστε, η φυγή του Οζγκιούρ Φερχάτ.
Την ίδια ώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ φυλλοροεί ασταμάτητα, με τις τελευταίες μετρήσεις να τον σπρώχνουν με ορμή εκτός Βουλής.
Όταν, λοιπόν, το πολιτικό και στελεχιακό προσωπικό αυτού του χώρου αποδεικνύεται τόσο σκάρτο, με ποιο ηθικό πλεονέκτημα ζητούν από τον κόσμο να μην ψηφίζει τη Δεξιά; Για να καταλάβουμε το μέγεθος του ναυαγίου, πρέπει να ξεφυλλίσουμε τις σελίδες του ημερολογίου του.
Όλα ξεκίνησαν το 2023. Ο Αλέξης Τσίπρας αφήνει τον ΣΥΡΙΖΑ μετά τη συντριβή των εκλογών, χρεώνοντας την προσωπική του αποτυχία στα στελέχη του και φορτώνοντάς τους, ως ύστατη εκδίκηση, τον Στέφανο Κασσελάκη.
Ο ίδιος βέβαια παρέμεινε βουλευτής για να ασκεί παρασκηνιακή επιρροή και, φυσικά, για να εισπράττει τον βουλευτικό μισθό.
Το φθινόπωρο του 2023 έρχεται η διάσπαση.
Γεννιέται η Νέα Αριστερά, καπηλευόμενη μια παλιά, ένδοξη αλλά άσχετη έννοια.
Οι εμπνευστές της υπερασπίζονται με πάθος την κυβερνητική έκδοση 2015-2019, καταγγέλλοντας τον Κασσελάκη ως «μη αριστερό». Στον αντίποδα, όσοι έμειναν πίσω και στήριξαν τον Κασσελάκη, αποφασίζουν έναν χρόνο μετά, στο θλιβερό «συνέδριο του μπουζουξίδικου» το φθινόπωρο του 2024, να τον διώξουν με πρωτοφανείς μεθοδεύσεις.
Στη θέση του φέρνουν την ηγεσία του Σωκράτη Φάμελλου.
Και φτάνουμε στο σήμερα. Ο Αλέξης Τσίπρας ξαναεμφανίζεται με ένα νέο πολιτικό όχημα, το «κόμμα των λαών», την ΕΛΑΣ.
Και τότε ξεκινά η απόλυτη κωμωδία.
Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς, έντρομοι μπροστά στο ενδεχόμενο να χάσουν τις έδρες τους, διαλύουν τα κόμματα που τους στέγαζαν και παραιτούνται μαζικά, τρέχοντας εναγωνίως να βρουν ένα στασίδι στο «νέο μαγαζί». Όμως, ο νέος «Βελουχιώτης» τους επιφυλάσσει μια ταπείνωση.
Μετά τον εξώστη έμμεσα τους λέει: «Φύγετε, αλλά μην απομακρυνθείτε.
Είστε μεν μεταγραφές από το κάτω ράφι αλλά δεν παύει να έχετε εκλογική αξία.
Ίσως σας πάρω προ των εκλογών, ίσως και ποτέ, ανάλογα πάντα με τις απαιτήσεις και τις ανάγκες του αγώνα». Κι αυτοί, αντί για αξιοπρέπεια, επιλέγουν την εθελοδουλεία.
Περιμένουν καρτερικά το «νεύμα» του ηγέτη, αποδεικνύοντας πως άγονται και φέρονται πίσω από εκείνον και μόνο.
Στην υπαρκτή Αριστερά υπάρχει πλέον ένα τεράστιο έλλειμμα: πολιτικό, ιδεολογικό, ηθικό και πολιτιστικό.
Η παράταξη μετατράπηκε σε μια παρέα που ενδιαφέρεται μόνο για τις καρέκλες και τα οφίτσια.
Μπορεί το νέο εγχείρημα του Τσίπρα να πάει καλά εκλογικά; Θεωρητικά ναι.
Διότι, δυστυχώς, ο συνδυασμός της κοινωνικής απόγνωσης, της εθελοδουλείας και της πολιτικής αφέλειας αποδεικνύεται συχνά αήττητος στην κάλπη.
Όμως η ουσία δεν αλλάζει: το ναυάγιο ολοκληρώθηκε και οι διασωθέντες απλώς ψάχνουν την επόμενη σχεδία, αδιαφορώντας για τους επιβάτες».
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους