Original Post

Πλήρες Κείμενο:

~ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΑΡΤΑΛΗΣ (Λιάτος)~🕊️✝️ ⚔️Ο ατρόμητος Λεσινιτσιώτης αγωνιστής και εθνομάρτυρας της Βορείου Ηπείρου🇬🇷 Όταν τον κατέβασαν στην Άνω Λεσινίτσα φωνάζουν τους κατοίκους λέγοντάς τους: –«Εβγάτε να δείτε τα παλικάρια της Ελλάδος πως τα δένουμε». Αγέρωχος ο Λιάτος τους απαντάει: –«Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, έναν παίρνετε εσείς, χίλιοι σηκώνονται και γίνονται πιο Έλληνες»🛡️🔥 Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ζητούν να γραφτούν στην Ιστορία αλλά είναι η ίδια η Ιστορία που γράφεται επάνω τους, με αίμα, σιωπή και αξιοπρέπεια.

Ένας από αυτούς ήταν ο Βασίλειος Παρτάλης, ο Λιάτος της Λεσινίτσας.

Ένας άνθρωπος απλός, αγωγιάτης στο επάγγελμα, γίγαντας στο φρόνημα.

Ένας από τους μεγάλους αγνώστους που κράτησαν την ελληνική ψυχή όρθια εκεί όπου όλα συνωμοτούσαν για να τη συντρίψουν.

Γεννημένος το 1891 στο Σιματάτι της Λεσινίτσας, μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια, τη δουλειά και την πίστη.

Έμαθε λίγα γράμματα, αλλά κατείχε την ανώτερη γνώση να ξεχωρίζει την ελευθερία από τη δουλεία, την πατρίδα από τον φόβο.

Νέος ακόμα, ξενιτεύτηκε στη Ρουμανία, όμως το κάλεσμα της Ελλάδας ήταν δυνατότερο από κάθε υπόσχεση ευημερίας.

Επέστρεψε για να πολεμήσει εθελοντής στους Βαλκανικούς Πολέμους, στα Γιάννενα, στη Θεσσαλονίκη, στον ελληνοβουλγαρικό πόλεμο, όπου τραυμάτισε βαριά ατο αριστερό του πόδι.

Το 1914, ξανά παρά την μόνιμη βλάβη που είχε αποκτήσει βρέθηκε στην πρώτη γραμμή, με τον Αυτονομιακό Στρατό της Βορείου Ηπείρου.

Δεν υπήρξε ποτέ επαγγελματίας πολεμιστής.

Υπήρξε οικογενειάρχης, πατέρας οκτώ παιδιών, άνθρωπος του μόχθου.

Μα όταν η πατρίδα πληγωνόταν, ο Λιάτος στεκόταν όρθιος.

Όταν το 1933 το αλβανικό κράτος έκλεισε τα ελληνικά σχολεία, εκείνος δεν σώπασε.

Μετέφερε υπογραφές, ελπίδες και κίνδυνο, συνεργάστηκε με το Ελληνικό Προξενείο, έγινε κρίκος μιας αλυσίδας που έφτασε μέχρι τη Χάγη.

Και η δικαίωση ήρθε.

Τα σχολεία άνοιξαν.

Όμως το όνομά του μπήκε στα σκοτεινά αρχεία της εξουσίας.

Το 1940 είδε τον Ελληνικό Στρατό να μπαίνει στη Λεσινίτσα και η καρδιά του φτερούγισε.

Βοήθησε όπως μπορούσε, πολέμησε, καταδιώχθηκε, κινδύνεψε να σκοτωθεί.

Και όταν οι Έλληνες υποχώρησαν, έμεινε πίσω να πληρώσει το τίμημα.

Οι φάκελοι υπήρχαν.

Η μνήμη του αδυσώπητου καθεστώτος ήταν μακρά και εκδικητική.

Συλλήψεις, βασανιστήρια, φυλακές.

Ο ίδιος, η σύζυγός του Κυράνω, η οικογένειά του ολόκληρη στο στόχαστρο.

Κατηγορίες για κατασκοπεία, ψευδομάρτυρες, στημένες δίκες.

Δέκα χρόνια φυλακή. Στρατόπεδα.

Εξόντωση αργή, μεθοδική.

Κι όμως, βγήκε ζωντανός.

Προσπάθησε να ξαναστήσει το σπιτικό του, να ζήσει σαν άνθρωπος.

Αλλά οι τύραννοι δεν συγχωρούν όσους δεν λύγισαν.

Το 1959 τον συνέλαβαν ξανά.

Τον έδεσαν, τον περιέφεραν για παραδειγματισμό. «Εβγάτε να δείτε τα παλικάρια της Ελλάδος πώς τα δένουμε», φώναζαν.

Και τότε, μέσα στα δεσμά, ακούστηκε η φωνή της αθανασίας: «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.

Έναν παίρνετε εσείς, χίλιοι σηκώνονται και γίνονται πιο Έλληνες». Στα μπουντρούμια των Τιράνων και του Μπουρέλι, δύο χρόνια βασανιστηρίων, σιωπής και μεγαλείου.

Δεν μίλησε.

Δεν υπέγραψε.

Δεν πρόδωσε.

Όταν του μίλησαν ελληνικά, στάθηκε προσοχή: «Γράψε. Ο Βασίλης Παρτάλης Έλληνας γεννήθηκε και Έλληνας θα πεθάνει». Και έτσι έγινε. Τον Απρίλιο του 1963, στο κελί 36 των πολιτικών κρατουμένων, άφησε την τελευταία του πνοή.

Χωρίς παπά, χωρίς καμπάνες, χωρίς τάφο.

Μα όχι χωρίς δόξα.

Γιατί υπάρχουν τάφοι άγνωστοι και μνήμη αθάνατη. Ο Λιάτος δεν ζητά μνημεία.

Είναι ο ίδιος μνημείο.

Στέκει σήμερα πλάι στους ανώνυμους μάρτυρες του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου.

Στους ανθρώπους που δεν έγραψαν ιστορία με πένα, αλλά με αντοχή και θυσία.

Που δεν φώναξαν για δικαίωση, αλλά έμειναν όρθιοι μέχρι τέλους. Ο Βασίλειος Παρτάλης δεν πέθανε στο Μπουρέλι.

Ζει σε κάθε λέξη ελληνική που ειπώθηκε κόντρα στον φόβο.

Ζει σε κάθε σχολείο που άνοιξε. Ζει σε κάθε ψυχή που δεν υποτάχθηκε. Αιωνία η μνήμη του εθνομάρτυρα!!✝️🇬🇷 ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους