Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ε, ΚΑΤΙ ΘΑ ΕΓΙΝΕ...ήταν η εξοργιστική φράση του πεθερού της δολοφονημένης! Μερικές φορές μια μόνο φράση λέει περισσότερα από χίλιες σελίδες ψυχολογικής ανάλυσης.

Μια γυναίκα έχασε τη ζωή της με απάνθρωπο τρόπο, με 45 μαχαιριές από τον σύζυγό της, μέσα στο σπίτι τους και ενώ τα παιδιά τους ήταν στο διπλανό δωμάτιο.

Και απέναντι σε αυτή τη φρίκη, ακούστηκε ο πεθερός της, ο πατέρας του συζύγου-δολοφόνου να λέει ατάραχα στην κάμερα: «Δεν είναι ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος.» Και λίγο μετά: «Ε, κάτι θα έγινε.» Αυτό που σοκάρει δεν είναι μόνο η ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗΣ.

Είναι η προσπάθεια να βρεθεί μια εξήγηση που μετακινεί το βάρος από τον δράστη προς το θύμα.

Σαν να πρέπει να υπήρξε κάποιος λόγος.

Κάποια αφορμή.

Κάτι που να εξηγεί το ανεξήγητο. ΣΑΝ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΝΑ ΣΦΑΞΕΙΣ ΤΗΝ ΣΥΖΥΓΟ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟΥ.

Και άμα κάνεις κάτι λάθος, ε, θα πάρεις την ανάλογη τιμωρία! Και αυτός ο άνθρωπος, πατέρας του δράστη και παππούς των παιδιών που ήταν μέσα στο σπίτι την ώρα που ο πα-τέρας τους δολοφονούσε άγρια τη μητέρα τους, αναρωτιέται ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΦΗΣΑΝ ΝΑ ΔΕΙ ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΤΟΥ! Όμως η βία δεν χρειάζεται αφορμή για να υπάρξει.

Χρειάζεται μια νοοτροπία που πιστεύει ότι έχει δικαίωμα στον έλεγχο.

Μια νοοτροπία που βλέπει τον άλλον όχι ως ξεχωριστό άνθρωπο αλλά ως προέκταση του εαυτού της.

Μια νοοτροπία που δυσκολεύεται να αντέξει την απόρριψη, την απώλεια ή το «όχι». Εξίσου προβληματικό είναι και κάτι άλλο.

Η δήλωση: «Δεν ήξερα τίποτα για τη ζήλια και την κακοποιητική συμπεριφορά του.» Ίσως να είναι αλήθεια.

Ίσως όχι.

Αλλά ως ψυχολόγος αναρωτιέμαι: Πόσο συχνά οι άνθρωποι δεν βλέπουν πραγματικά; Και πόσο συχνά δεν θέλουν να δουν; ΓΙΑΤΙ Η ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ΖΗΛΙΑ, Η ΑΝΑΓΚΗ ΕΛΕΓΧΟΥ, ΤΑ ΞΕΣΠΑΣΜΑΤΑ ΘΥΜΟΥ, Η ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ, Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΑΝΑΛΗΨΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΣΥΝΗΘΩΣ ΔΕΝ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ.

Συχνά υπάρχουν σημάδια.

Σχόλια που προσπεράστηκαν.

Συμπεριφορές που δικαιολογήθηκαν.

Κόκκινες σημαίες που βαφτίστηκαν «χαρακτήρας». Προειδοποιήσεις που αντιμετωπίστηκαν με το γνωστό: «Έτσι είναι αυτός.» ΚΑΙ ΕΔΩ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΝΑ ΔΥΣΚΟΛΟ ΑΛΛΑ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: Γιατί δεν έφυγε; ΑΥΤΟΣ! Ναι, αυτός! Αν στον έναν εκ των δύο δεν αρέσει μία κατάσταση, αν ο γάμος δεν βγάζει πουθενά, αν δεν υπάρχει αγάπη, επικοινωνία, σύμπνοια, συνεννόηση, αν υπάρχουν προβλήματα, αν υπάρχει τρίτο πρόσωπο, αν, αν, αν, αν συμβαίνει οτιδήποτε δεν είναι αποδεκτό, τότε Η ΜΙΑ ΑΠΟΔΕΚΤΗ ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΥΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΑΜΟ ΤΟΥ. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΕΠΩΔΥΝΗ.

Όταν η άρνηση συναντά τη βία, γίνεται μέρος του προβλήματος.

Γιατί κάθε φορά που ο γονιός του ενήλικα -και όλοι εμείς- δικαιολογούμε την επιθετικότητα... κάθε φορά που λέμε «έχει νεύρα, αλλά είναι καλό παιδί»... κάθε φορά που βαφτίζουμε τον έλεγχο «αγάπη»... κάθε φορά που βαφτίζουμε τη ζήλια «ενδιαφέρον»... ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΘΙΣΕΙ Η ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ.

Και ίσως αυτό είναι το πιο τρομακτικό κομμάτι της ιστορίας.

Όχι μόνο η πράξη ενός ανθρώπου.

Αλλά το πόσοι άνθρωποι γύρω του μπορεί να έμαθαν να τη δικαιολογούν πριν ακόμη συμβεί. ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΟΤΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΕΝΗΛΙΚΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΠΟΥ ΩΣ ΣΥΖΥΓΟΙ ΦΕΡΟΝΤΑΙ ΜΕ ΒΙΑ, ΕΛΕΓΧΟ ΚΑΙ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΕΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟ ΜΕΡΙΔΙΟ ΕΥΘΥΝΗΣ Ή ΟΧΙ;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους