Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τον κόσμο σαν να είναι μόνοι τους μέσα σ’ αυτόν.

Σαν οι ανάγκες, τα δικαιώματα και η αξιοπρέπεια των άλλων να είναι ένα ενοχλητικό παρασκήνιο στην προσωπική τους ιστορία.

Είναι εκείνος που παρκάρει στη θέση του αναπήρου γιατί «θα κάνει μόνο δύο λεπτά». Δεν βλέπει την απουσία του ανθρώπου που θα φτάσει αργότερα και θα βρει την πόρτα της κοινωνίας κλειστή.

Βλέπει μόνο τη δική του ευκολία.

Και η ευκολία του γίνεται η ταπείνωση κάποιου άλλου.

Είναι εκείνος που σηκώνει το χέρι στο παιδί του ή στον άνθρωπο που τον αγάπησε.

Που βαφτίζει τη βία «νεύρα», την κυριαρχία «ενδιαφέρον», την κακοποίηση «λάθος στιγμή». Μα η βία δεν είναι απώλεια ελέγχου.

Είναι η πεποίθηση ότι ο άλλος υπάρχει για να υπομένει όσα εσύ επιλέγεις να του επιβάλεις.

Είναι εκείνος που βασανίζει ή σκοτώνει ένα ζώο γιατί δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Η σκληρότητα απέναντι στο ανυπεράσπιστο δεν είναι δύναμη.

Είναι η πιο ωμή μορφή δειλίας.

Είναι εκείνος που προδίδει έναν άνθρωπο και μετά απαιτεί κατανόηση για την προδοσία του.

Που ζητά να κριθεί από τις προθέσεις του, ενώ κρίνει τους άλλους από τις πληγές που τους άφησε.

Η απιστία δεν είναι μόνο η παραβίαση μιας συμφωνίας.

Είναι η στιγμή που κάποιος βάζει την επιθυμία του πάνω από την αλήθεια και περιμένει από τους άλλους να πληρώσουν το κόστος.

Το κοινό νήμα που ενώνει όλες αυτές τις πράξεις δεν είναι το πάθος, η αδυναμία ή το λάθος.

Είναι ο εγωκεντρισμός.

Η βαθιά πεποίθηση ότι «εγώ μετράω περισσότερο». Ότι οι δικές μου ανάγκες δικαιολογούν τις δικές μου παραβάσεις.

Ότι οι συνέπειες είναι πρόβλημα των άλλων.

Και ίσως η μεγαλύτερη τραγωδία είναι πως τέτοιοι άνθρωποι σπάνια θεωρούν τον εαυτό τους κακό.

Βρίσκουν πάντα μια εξήγηση, μια δικαιολογία, μια ιστορία που τους αθωώνει.

Γιατί η συνείδηση είναι απαιτητική μόνο σε όσους έχουν το θάρρος να την κοιτάξουν κατάματα.

Ο πολιτισμός, όμως, δεν κρίνεται από τους νόμους που γράφονται ούτε από τις λέξεις που λέγονται.

Κρίνεται από το αν ένας άνθρωπος μπορεί να συγκρατήσει τον εαυτό του όταν έχει τη δύναμη να κάνει το αντίθετο.

Από το αν μπορεί να σκεφτεί τον άγνωστο, τον αδύναμο, τον απόντα.

Από το αν καταλαβαίνει ότι η ελευθερία του τελειώνει εκεί όπου αρχίζει η αξιοπρέπεια του άλλου.

Γιατί το πραγματικό μέγεθος ενός ανθρώπου δεν φαίνεται από όσα καταφέρνει.

Φαίνεται από τις φορές που θα μπορούσε να βλάψει, να εκμεταλλευτεί, να προδώσει, να αδιαφορήσει και επέλεξε να μην το κάνει.

Οι υπόλοιποι δεν είναι δυνατοί.

Είναι απλώς δειλοί άνθρωποι που έμαθαν να ζουν εις βάρος των άλλων και να ονομάζουν αυτή τη συνήθεια «δικαίωμά» τους. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους