Original Post

Πλήρες Κείμενο:

2003: Ο πατέρας μου έχεις μόλις γυρίσει από την Κόρινθο και μου φέρνει περιχαρής το πιο αδιάφορο δώρο που θα μπορούσε να μου κάνει.

Ένα σύγχρονο σούπερ ραδιόφωνο που εκτός από κασέτες παίζει και αυτή την καινούργια μόδα, τα CDs.

Δε μπορούσα να συμμεριστώ τον ενθουσιασμό του για το δώρο του, δεν ακούω καν μουσική, η μουσική είναι για τους "χαζούς" συμμαθητές μου, που χορεύουν στους διαδρόμους των πούλμαν στις μονοήμερες εκδρομές στην Αθήνα.

Μόνοι οι χαζοί ακούνε μουσική, δεν το ξέρει; Τον ευχαρίστησα ευγενικά και παγωμένα.

Ακόμα μια αδιάφορη συσκευή.

Αδιόρθωτο υπερκαταναλωτικό πλάσμα αυτός ο πατέρας μου... 2006: Το ραδιόφωνο έχει γίνει το μικρό σκληροπυρηνικό μου οχυρό απέναντι στη μιζέρια του Κιάτου και του κόσμου όλου.

Κανείς δε μπορεί να με καταλάβει.

Ανακαλύπτω τον έρωτα και την τέχνη.

Νιώθω εργάτης ενός ανώτερου μεγάλου σκοπού, που δε μπορώ να προσδιορίσω. Ο Δεληβοριάς 4 χρόνια πιο μεγάλος απο τη σημερινή μου ηλικία τραγουδούσε για έναν πρόωρο γάμο που δε θα γινόταν ποτέ και το σούπερ ραδιοφωνάκι το φιλτράρει και μου το παραδίδει κομμένο και ραμμένο στις ανάγκες μου.

Μόνο το όνομά της δε λέει.

Αν ζούσαμε σε άλλη εποχή τώρα θα είχαμε παντρευτεί.

Θα είχαμε σίγουρα και 2-3 παιδιά.

Πανελλήνιες εν όψει.

Ελπίζω να περάσω Αθήνα και να αράζω στις οροφές των τρόλεϊ, σίγουρα αυτό θα την εντυπωσίαζε. 2019: Ο Δεληβοριάς έχει την ηλικία του πατέρα μου όταν μου είχε κάνει αυτό το φιλόδοξο δώρο.

Το εφηβικό του πρόσωπο γέμισε ρυτίδες και τα πλέιμομπιλ μαλλιά του έχουν ένα μπιφτέκι στο πίσω μέρος τους.

Στις συναυλίες του πια δεν έχει το κουράγιο να μας κλέψει τα κορίτσια, κάθεται πλέον στη σκηνή, την προσοχή του κλέβουν μόνο παιδάκια στα καρότσια.

Δε θα ξεχάσει πάλι τα λόγια του, καθώς τον φωτογραφίζει μια θρασύτατη φωτογράφος με κολασμένο κολλητό τζιν.

Ο πατέρας μου συνεχίζει να αγοράζει αχρείαστα προϊόντα, πιο φτηνά πια και το ραδιόφωνακι πλέον αδυνατεί να βγάλει τον παραμικρό ήχο, παραμένει όμως πεισματικά στην θέση που είχε 10 χρόνια πριν.

Σαν πιστός στρατιώτης ξεχασμένος σε μια σκοπιά που δεν τελειώνει ποτέ.

Σε εκείνο το δωμάτιο που έκανα τα σπουδαία σχέδια πυρπόλησης της μιζέριας όλου του κόσμου σκουριάζει σήμερα μια εγκυκλοπέδεια Papyrus Larousse Britannica, κάτι σάπια έπιπλα στυλ Νεοσέτ, μια αφίσα του Ολυμπιακού από την εποχή του Ριβάλντο, κάτι μισοσκισμένα Εθνοσπόρ και κάτι σημειώματα που πλέον δε βγάζουν κανένα νόημα.

Αν θα κοιμηθεί κάποιος εκεί θα είναι ο 7χρονος ανιψιός μου.

Πώς μπορεί να κοιμάται σε αυτό το κρεβάτι; Όποτε θα κοιμηθώ εκεί θέλω 10 μέρες να ξεπιαστώ.

Μοιάζω σχεδόν με όλα όσα σιχαινόμουν στα 16, αλλά πιο συνειδητοποιημένος και με πιο οργανωμένη σκέψη.

Είμαι ο αποκλειστικός δέκτης της μούτζας του Νικόλα Άσιμου.

Σαπίζω σε μια παρηκμασμένη μητρόπολη της Δύσης που περιμένει καρτερικά την εντροπία να κάνει τη δουλειά της. Η Αθήνα μια παραμελημένη σύζυγος κοιμάται και πάλι μόνη της απόψε ανάμεσα στην Πάρνηθα και στον Υμηττό.

Με θυμάται και την ονειρεύομαι.

Τα τρόλεϊ πηγαινοέρχονται χωρίς εμένα.

Δεν ανέβηκα τελικά ποτέ στην οροφή τους.

Ο έρωτας έχει πια τεχνικές, προσδοκίες, σάρκα κι οστά.

Η τέχνη στέρφα, βυθισμένη και μπερδεμένη σε νύχτες μοναχικές με μπύρες που τελειώνουν γρήγορα.

Η μόνη ελπίδα είναι να υπάρχουν ακόμα κρυμμένες στη διόπτρα οι μίζερες πολυκατοικίες του κέντρου της Αθήνας με τα μικρά μπαλκόνια, η ελαφριά απογευματινή κίνηση στους δρόμους, οι στοές με τις κυλιόμενες σκάλες και το πρακτορείο η Ελπίς.

Ίσως όμως κι όχι.

Ίσως όλα αυτά να υπάρχουν μόνο σε μια άλλη εποχή, σε εκείνη που θα είχαμε παντρευτεί.

Η μοίρα, όμως, μας έταξε σε αυτή την εποχή, εκεί που ο ουρανός δεν κρύβει κάποιον Θεό κι εσύ είσαι εσύ κι εγώ είμαι εγώ. 2023: Ο Δεληβοριάς από «κοντινός συγγενής» είναι πια εκείνος ο μεγάλος ξάδερφος που ζει στο εξωτερικό και τον βλέπεις βιαστικά, στο πόδι, μόνο σε βαφτίσια, καμία γιορτή, καμία κλήση στο Viber, που έχετε πιο πολλά να πείτε για το παρελθόν παρά για το τώρα, που ανταλλάζονται μερικά ξεψυχισμένα «τι νέα;» που αργοσβήνουν μέσα σε αμήχανα βλέμματα.

Η αγάπη, όμως, είναι κρυμμένη στις αναμνήσεις και στα εφηβικά βιώματα και δε σκιάζεται από την απόσταση.

Σήμερα όταν τραγουδάει ξανά στο αυτί μου τη Μπόσα Νόβα του Ησαΐα αναφέρεται σε μια άλλη κοπέλα, σε μια άλλη ζωή, είναι σχεδόν σα να γράφτηκε ξανά από την αρχή, δε μιλάει για έναν πλατωνικό έρωτα, αλλά για έναν ματαιωμένο.

Τα τραγούδια στην ανάγκη τους να επιβιώσουν, να μην τα αισθανθούμε ανώφελα και τα αποβάλλουμε βρίσκουν τον τρόπο και συγχρονίζονται στον εκάστοτε ρυθμό της καρδιάς μας, στις συχνότητες του μυαλού μας, στα χρώματα των αναγκών μας, κόκκινο, μαύρο, γκρι, πράσινο.

Η σκοπιά στο τέλος του γραφείου μου είναι χωρίς τον πιστό της στρατιώτη, πλέον βρίσκονται εκεί σημειώσεις, βιβλία, βοηθητικά.

Το ραδιοφωνάκι θα βρίσκεται σε κάποια χωματερή, σε κάποιο στάδιο αποσύνθεσης.

Ο ανιψιός μου μεγάλωσε και δεν κοιμάται πια στο παιδικό μου δωμάτιο, το κρεβάτι έχει πλέον ένα ανατομικό νέο στρώμα, ο ύπνος εκεί δεν είναι κινέζικο βασανιστήριο πια, όμως σπάνια θα φιλοξενήσει κάποιον, δεν έχει επ’ ουδενί να διηγηθεί αντίστοιχες ιστορίες με τον προκάτοχό του.

Ο πατέρας μου συνεχίζει να φροντίζει κόσμο με τις αγορές του, τελευταία του αγορά η περούκα για τη μαμά τώρα που άρχισαν οι χημειοθεραπείες.

Κι εγώ πίσω στο συζυγικό μου κρεβάτι, στην Αθήνα μου, που είναι τόσο ίδια και τόσο διαφορετική.

Νιώθω σαν ναυτικός που θα κοιμηθεί ξανά δίπλα στη γυναίκα του μετά από ένα μπάρκο 7 χρόνων.

Η ιδέα να ανέβω σε τρόλεϊ μάλλον ξέφτισε, η κίνηση των ανθρώπων στους δρόμους μου φαίνεται λιγότερο γοητευτική και περισσότερο κουραστική, τα στενά στο κέντρο γέμισαν τουρίστες, έχασαν την αίγλη τους, είναι σαν μυστικό που προδόθηκε.

Όταν πιο σπάνια πλέον κοιτώ αυτήν την πόλη από ψηλά νιώθω ότι είναι ένας έρωτας που πέθανε κι έμεινε μόνο η αγάπη απλωμένη στο κυτταρόπλασμα της ρουτίνας μας.

Αν κάτι σίγουρα έχει μείνει ίδιο είναι ότι ακόμα βγαίνω νύχτα, κοιμάμαι πρωί κάτω από έναν ουρανό που σίγουρα δεν κρύβει Θεό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους